Tago. Takbo. Palit ng SIM card.
Ito ang buhay ni Jenny sa loob ng tatlong buwan. Mula sa magulo at maingay na Maynila, nagtago siya sa isang liblib na baryo sa probinsya ng Quezon.
Baon si Jenny sa utang. Nagsimula sa pampa-ospital ng nanay niya, hanggang sa pumatol siya sa mga Online Lending Apps (OLA). Mabilis ang pera, pero demonyo ang interes. Mula sa P50,000 na utang, naging P500,000 na ito dahil sa tubo.
Araw-araw, nakakatanggap siya ng banta.
“Ipapost ka namin sa Facebook!”
“Tatawagan namin ang boss mo!”
“Scammer ka!”
Dahil sa takot at hiya, nag-deactivate siya ng social media at naglaho parang bula.
Isang hapon, habang naglalaba si Jenny sa poso, tumatakbo palapit ang kanyang pinsan na si Marites.
“Ate Jen! Ate Jen! Viral ka!” sigaw ni Marites habang iwinagayway ang cellphone.
Namutla si Jenny. “Diyos ko! Pinost na ba nila ako? Kalat na ba na may utang ako?”
“Hindi Ate! Tignan mo ‘to! Trending sa buong Pilipinas!”
Inabot ni Marites ang cellphone. Isang live video mula sa EDSA Guadalupe.
Sa video, makikita ang pinakamalaking LED Billboard sa Metro Manila. At sa gitna ng billboard, nandoon ang
Nanginig ang tuhod ni Jenny. Akala niya ay “WANTED” ang nakalagay. Pero nang basahin niya ang caption sa ilalim ng mukha niya, halos himatayin siya.
Nakasulat sa naglalakihang pulang letra:
“HINAHANAP KO ANG BABAENG ITO. PLEASE CONTACT ME.”
“HINDI PARA SINGILIN SA UTANG, KUNDI PARA SINGILIN SA PANGAKO NIYA NOON NA PAKAKASALAN NIYA AKO.”
Sa ibaba, may pirma: — MARCO, CEO ng MegaLend Corp.
Nabitawan ni Jenny ang palanggana.
“S-Si Marco?” bulong niya.
Nag-flashback sa kanya ang nakaraan. Limang taon na ang nakalilipas, may manliligaw siya na nagngangalang Marco. Mabait, matalino, pero sobrang hirap. Nakatira lang ito sa squatter’s area at naglalako ng kakanin.
Mahal ni Jenny si Marco, pero mas pinili niyang maging praktikal.
“Sorry, Marco,” sabi niya noon. “Hindi tayo pwede. Walang kakainin ang magiging pamilya natin. Kailangan ko ng lalakeng may pera.”
Binasted niya si Marco. Mula noon, hindi na sila nagkita.
At ngayon… si Marco ang CEO ng kumpanyang inuutangan niya?
Kinabukasan, isang convoy ng itim na SUV ang dumating sa munting baryo nina Jenny. Aligaga ang mga kapitbahay.
Bumaba mula sa pinakamagarang sasakyan ang isang lalaking naka-suit. Gwapo. Makinis. At amoy mayaman.
Si Marco.
Lumabas si Jenny, nakayuko, hiyang-hiya. Ang lalaking tinanggihan niya noon dahil walang pera, ngayon ay bilyonaryo na. At siya pa ang may malaking utang dito.
“Marco…” naiiyak na bati ni Jenny. “W-Wala pa akong pambayad. Patawarin mo ako. Huwag mo naman akong ipakulong.”
Lumapit si Marco. Walang galit sa mukha nito.
“Jenny,” malambing na sabi ni Marco.
Dumukot si Marco sa kanyang bulsa. Naglabas siya ng isang papel.
“Binili ko ang lahat ng utang mo sa ibang lending apps,” sabi ni Marco. “Consolidated na sa akin ang utang mo.”
Napapikit si Jenny. “Magkano lahat? Pagtratrabahuhan ko, Marco. Kahit maging katulong mo ako.”
Inabot ni Marco ang papel kay Jenny.
Pagbukas ni Jenny, laking gulat niya. Isa itong Statement of Account.
Total Debt: P580,000.00
Status: PAID IN FULL
Sa ilalim ng papel, may nakasulat na note: Bayad na ang utang mo. Ang kailangan mo na lang bayaran ay ang nawalang panahon nating dalawa.
Napahagulgol si Jenny. “Bakit mo ginagawa ‘to? Iniwan kita noon kasi wala kang pera. Ang sama-sama ko.”
Hinawakan ni Marco ang kamay ni Jenny.
“Dahil sa sakit na ginawa mo, nagpursige ako,” paliwanag ni Marco. “Nagtayo ako ng tech company. Yumaman ako para patunayan na karapat-dapat ako sa’yo. Pero nung nalaman kong hinahabol ka ng mga collectors ko, na-realize ko na balewala ang yaman ko kung ikaw naman ay nahihirapan.”
Lumuhod si Marco sa maalikabok na lupa.
Naglabas siya ng isang maliit na kahon. Pagbukas, kumislap ang isang napakalaking diamond ring.
“Jenny, hinanap kita hindi para maningil ng pera. Hinanap kita para tuparin ang pangarap ko noon pa,” sabi ni Marco habang nakatingin sa mata ng babaeng mahal niya.
“Will you marry me? At sa pagkakataong ito, hinding-hindi na tayo maghihirap.”
Umiyak at tumango si Jenny. “Oo, Marco! Oo!”
Nagpalakpakan ang mga kapitbahay at si Marites.
Niyakap ni Marco si Jenny. Sa araw na iyon, napatunayan nila na ang tunay na pag-ibig ay hindi marunong magtanim ng galit. Ang tunay na nagmamahal ay handang “bayaran” ang lahat ng sakit ng nakaraan, para lang magkaroon ng masaganang kinabukasan na kasama ka.
—
Isang linggo matapos ang proposal, bumalik si Jenny at Marco sa Maynila. Akala ni Jenny, tapos na ang lahat ng problema. Bayad na ang utang. May singsing na siya sa daliri. May lalaking handang ipaglaban siya.
Pero mali siya.
Pagdating nila sa opisina ng MegaLend Corp., sinalubong sila ng tensyon. May emergency meeting. Nakatayo ang legal team ni Marco, seryoso ang mga mukha.
“Sir,” sabi ng abogado, “may reklamo po laban sa company. May mga dating collectors na inireklamo sa SEC at NBI. Lumabas ang pangalan ni Jenny bilang isa sa mga biktima.”
Nanlamig si Jenny. “Kasalanan ko ba?”
Umiling si Marco. “Hindi. Pero kailangan mong magsalita.”
Kinabukasan, humarap si Jenny sa mga imbestigador. Ikinuwento niya ang lahat—ang pagbabanta, ang kahihiyan, ang takot. Hindi siya umiyak. Hindi siya nagtago. Sa unang pagkakataon, pinili niyang maging matapang.
Dahil sa kanyang testimonya, sinuspinde ang mga abusadong collectors. Ipinatupad ni Marco ang reporma sa buong kumpanya—walang pananakot, malinaw ang interest, may proteksyon ang nangungutang.
Pero may kapalit ang lahat.
“Marco,” sabi ni Jenny isang gabi, “kung hindi ako nagka-utang, hahanapin mo pa rin ba ako?”
Tahimik si Marco. Sa unang beses, siya naman ang hindi agad nakasagot.
“Opo,” sagot niya sa wakas. “Pero baka hindi ganito kabilis. Minsan, ginagamit ng buhay ang sakit para itulak tayo pabalik sa isa’t isa.”
Ngumiti si Jenny. Hindi perpekto ang pagmamahal nila. Hindi ito fairy tale. Pero totoo.
Ilang buwan ang lumipas, simple ang kasal nila—walang billboard, walang camera. Nandoon lang ang pamilya, si Marites, at ang mga taong tinulungan nila.
Sa dulo ng seremonya, bumulong si Marco kay Jenny:
“Bayad na ang utang mo.”
Sumagot si Jenny, hawak ang kamay niya:
“Hindi. Habang buhay ko itong babayaran—sa pagmamahal.”
At doon nila naunawaan: may mga utang na hindi kailanman kailangang singilin, dahil kusa itong binabayaran ng puso.