Matingkad ang sikat ng araw at abala ang lahat sa St. Jude Medical Center. Sa labas ng ospital, may itinatayong bagong wing, kaya naman maingay ang tunog ng mga makina at pukpok ng martilyo. Sa gitna ng alikabok at init, may isang lalaking agaw-pansin sa kanyang sipag. Siya si Caloy. Matipuno, moreno, at bagamat puno ng semento ang kanyang pantalon at kamiseta, maaliwalas ang kanyang mukha. Araw-araw, tuwing lunch break, nagmamadali siyang magpunas ng pawis, maghilamos, at bumili ng meryenda sa karinderya. Hindi para sa kanya, kundi para kay Ara, ang nurse na kanyang sinisinta.
Si Ara ay kilala sa ospital hindi lang sa ganda kundi sa pagiging mapili. Pangarap niyang makapag-asawa ng mayaman—isang doktor o negosyante na mag-aahon sa kanya sa hirap. Kaya naman noong nagsimulang manligaw si Caloy, naging tampulan ito ng tukso. “Ara, ayan na naman ang ‘Prince Charming’ mong amoy-araw,” kantiyaw ng mga kapwa niya nurse habang nakadungaw sa bintana. Tinitingnan ni Ara si Caloy na naghihintay sa lobby, may dalang supot ng pagkain, at napapangiwi siya sa hiya. “Pwede ba, huwag niyo nga akong asarin sa kanya. Nakakahiya,” irap ni Ara.
Isang hapon, nag-ipon ng lakas ng loob si Caloy. Ito ang araw ng kanyang sahod. Bumili siya ng espesyal na pansit at isang boquet ng bulaklak. Pumasok siya sa lobby ng ospital, kahit alam niyang pinagtitinginan siya ng mga guard at pasyente dahil sa kanyang suot na safety vest at bota na may putik pa. Nakita niya si Ara sa nurse station, nakikipagtawanan sa isang gwapong resident doctor. Lumapit si Caloy. “Ara, magandang hapon. May dala ako para sa’yo,” nakangiting bati ni Caloy.
Natahimik ang paligid. Napatingin ang doktor kay Caloy, tapos kay Ara, na may halong panghuhusga. Namula si Ara sa galit at hiya. Naramdaman niyang bumaba ang tingin sa kanya ng mga katrabaho dahil sa manliligaw niyang “dugyot.” Sa halip na tanggapin ang bulaklak, hinablot ito ni Ara at ibinalibag sa sahig. “Caloy! Ilang beses ko bang sasabihin sa’yo na huwag mo akong guguluhin dito sa trabaho?!” sigaw ni Ara. Ang kanyang boses ay umalingawngaw sa buong lobby.
“Ara… gusto ko lang naman ibigay ‘to…” mahinang sagot ni Caloy, gulat sa reaksyon ng dalaga.
“Ayoko ng pagkain mo! Ayoko ng bulaklak mo! At lalong ayoko sa’yo!” bulyaw ni Ara. Lumapit pa siya kay Caloy at dinuro ito. “Tignan mo nga ang sarili mo! Construction worker ka lang! Ang dumi-dumi mo! Ang baho mo! Sa tingin mo ba bagay tayo? Nurse ako, Caloy! Professional ako! Ang kailangan ko ay lalaking may maipagmamalaki, hindi ‘yung taga-halo ng semento na walang kinabukasan!”
“Marangal ang trabaho ko, Ara,” depensa ni Caloy, bagamat nanginginig ang kanyang boses sa sakit. “Nagsisikap ako.”
“Nagsisikap? Hanggang diyan ka na lang! Wala kang mararating! Kaya parang awa mo na, lubayan mo na ako. Nakakahiya ka sa mga katrabaho ko! Security! Palabasin niyo nga ang lalaking ‘to!”
Durog na durog ang puso ni Caloy. Pinulot niya ang nayuping bulaklak sa sahig. Tinitigan niya si Ara sa huling pagkakataon—ang babaeng minahal niya sa kabila ng ugali nito. “Pasensya na kung napahiya kita, Ara. Tandaan mo, ang semento, tumitigas, pero ang puso, nasusugatan,” bulong ni Caloy bago siya tumalikod at naglakad palabas, bitbit ang kanyang dignidad na niyurakan sa harap ng maraming tao. Nagtawanan ang ibang nurse. Si Ara naman ay nag-flip ng hair at bumalik sa pakikipag-usap sa doktor, tila walang nangyari.
Lumipas ang isang linggo. Hindi na nagpakita si Caloy. Wala na ring nag-aabang na “construction worker” sa labas ng ospital. Naging payapa ang buhay ni Ara, o kaya’y iyon ang akala niya. Isang umaga, nagpatawag ng emergency meeting ang Hospital Director. May malaking anunsyo. Ang “Velasco Builders and Development Corporation,” ang pinakamalaking construction firm sa bansa, ay pormal nang sisimulan ang pagpapatayo ng bagong 10-storey building ng ospital. At ang mismong CEO at may-ari ng kumpanya ay darating para sa Groundbreaking Ceremony.
“Girls, kailangan maganda tayo ngayon,” sabi ng Head Nurse. “Balita ko, bilyonaryo ‘yung may-ari ng construction firm. Bata pa, gwapo, at single!” Nagliwanag ang mata ni Ara. Ito na ang pagkakataon niya. Ito ang klase ng lalaki na pinapangarap niya. Nag-retouch siya ng make-up, nag-ayos ng buhok, at sinigurong perpekto ang kanyang uniporme. Pumila sila sa harap ng ospital para salubungin ang VIP guest.
Bandang alas-diez, dumating ang isang convoy ng tatlong itim na luxury SUV. Huminto ito sa tapat ng red carpet. Bumaba ang mga bodyguard na naka-barong. Tahimik ang lahat, nag-aabang. Bumukas ang pinto ng gitnang sasakyan.
Unang lumabas ang isang makintab na itim na sapatos. Sumunod ang isang lalaking naka-dark blue na Italian suit, naka-sunglasses, at may tindig na punong-puno ng kapangyarihan at awtoridad. Tinanggal niya ang kanyang salamin at ngumiti sa Hospital Director.
Nang makita ni Ara ang mukha ng lalaki, parang tumigil ang pagtibok ng puso niya. Nanlaki ang kanyang mga mata. Nanlamig ang kanyang mga kamay. Napahawak siya sa braso ng katabi niyang nurse para hindi matumba.
Ang bilyonaryo… ang CEO… ay walang iba kundi si CALOY.
Si Caloy na tinawag niyang “construction worker.” Si Caloy na tinaboy niya.
Naglakad si Caloy papunta sa entrance, kinakamayan ang mga doktor at opisyales. “Good morning, Engineer Velasco! Welcome back!” bati ng Director. “Salamat, Doc. Gusto ko lang siguraduhin na maayos ang lahat bago tayo magsimula,” sagot ni Caloy sa isang boses na pormal at edukado, malayo sa boses ng simpleng manliligaw noon.
Nagkatitigan sila ni Ara. Huminto si Caloy sa tapat ni Ara. Ang mga mata ni Ara ay puno ng takot at pagkalito. “C-Caloy?” bulong niya.
Ngumiti si Caloy. Hindi ngiting may galit, kundi ngiting may halong awa. “Engineer Carlos Velasco,” pagtatama niya. “At huwag kang mag-alala, Miss Ara. Nandito ako para magtayo ng building, hindi para manggulo sa trabaho mo.”
Nalaman ng lahat ang katotohanan nang araw na iyon. Si Caloy ay hindi simpleng laborer. Siya ang may-ari ng kumpanya. Hilig lang talaga niyang mag-“immersion” o makihalubilo at magtrabaho kasama ang kanyang mga tauhan para maramdaman ang hirap nila at masigurong pulido ang gawa. Nagpanggap siyang ordinaryong trabahador noong nanliligaw kay Ara dahil gusto niyang makahanap ng babaeng mamahalin siya hindi dahil sa pera niya, kundi dahil sa kung sino siya. At sa kasamaang palad, bumagsak si Ara sa pagsubok na iyon.
Habang nagaganap ang seremonya, hindi mapakali si Ara. Gusto niyang bawiin ang lahat. Gusto niyang magpaliwanag. Matapos ang program, nilapitan niya si Caloy habang papasakay ito sa kotse. “Caloy! Wait!” sigaw ni Ara. Lumingon si Caloy.
“Caloy… Engineer… I didn’t know,” naiiyak na sabi ni Ara. “Sorry sa mga nasabi ko. Stress lang ako noon. Pero mahal naman kita eh. Pwede ba tayong mag-usap? Pwede ba tayong magsimula ulit?”
Tinitigan ni Caloy si Ara. Nakita niya ang pagsisisi sa mukha nito, pero nakita rin niya ang dahilan ng pagsisisi—dahil nalaman nitong mayaman siya.
“Ara,” malumanay na sabi ni Caloy. “Noong marumi ang kamay ko, noong pawisan ako, noong pansit lang ang dala ko… hindi ako naging sapat sa’yo. Tinapakan mo ako. Ngayong naka-suit ako at may dalang milyon, biglang mahal mo na ako?”
“Hindi sa ganun, Caloy…”
“Ganoon ‘yun, Ara. Ang tunay na pag-ibig, hindi namimili ng estado. Ang tunay na pag-ibig, hindi nandidiri. Nagpapasalamat ako sa ginawa mo. Dahil kung hindi mo ako tinaboy noon, baka hindi ko nalaman na ang minahal ko pala ay hindi ang babaeng nasa harap ko, kundi ang imahe lang na binuo ko sa isip ko.”
“May iba na akong nakilala,” pag-amin ni Caloy. “Isang babaeng tinanggap ako noong akala niya ay kargador lang ako sa site. Siya ang karapat-dapat maging Mrs. Velasco.”
Sumakay si Caloy sa kanyang kotse at umalis. Naiwan si Ara sa gilid ng kalsada, luhaan, at puno ng panghihinayang. Ang pangarap niyang yumaman at makapangasawa ng “big time” ay nasa harap na sana niya, kumatok sa puso niya na may dalang pansit, pero itinapon niya dahil lang sa maling akala at mapanghusgang mata.
Mula noon, naging usap-usapan sa ospital ang sinayang ni Ara. Ang bawat sulyap niya sa bagong building na itinatayo ay nagsisilbing paalala ng kanyang pagkakamali. Natutunan niya sa pinakamasakit na paraan na ang tunay na yaman ng tao ay hindi nakikita sa suot na damit, kundi sa busilak na puso. At ang oportunidad, minsan ay dumarating na nakabalot sa dumi at pawis, naghihintay lang na mahalin at pahalagahan.