KINABAHAN ANG ISANG SOSYAL NA MOMMY NANG DUMATING ANG APPLICANT NA MAGIGING YAYA NG KANYANG ANAK—ISANG LALAKING TADTAD NG TATTOO, PERO NATIGILAN SIYA NANG BIGLANG NAGPAKARGA ANG KANYANG SANGGOL AT TUMAHAN
Stress na stress si Madam Tiffany. Isang linggo na siyang walang nanny para sa kanyang 8-month-old na anak na si Baby Gio.
Lahat ng naha-hire niya, umaalis agad dahil sobrang iyakin at selan ng bata.
“Lord, bigyan niyo naman ako ng yaya na mala-Mary Poppins!” dasal ni Tiffany habang hinihimas ang sumasakit niyang sentido.
Tumunog ang doorbell. Ding-dong!
“Ma’am, nandito na po ‘yung nirefer ng agency,” sabi ng katulong.
Bumaba si Tiffany. Inasahan niya ang isang babaeng naka-uniporme, mabait ang mukha, at mukhang lola.
Pero pagbukas ng pinto, nalaglag ang panga niya.
Ang nakatayo sa harap niya ay isang lalaki.
May mahabang buhok na nakatali (man bun).
May hikaw sa ilong.
At ang braso at leeg ay tadtad ng tattoo ng bungo, dragon, at rosas.
Si Kenji.
“Good morning po, Ma’am,” bati ni Kenji sa malalim at paos na boses. “Ako po si Kenji, yung applicant.”
Napaatras si Tiffany. Niyakap niya nang mahigpit si Baby Gio.
“Excuse me?” mataray na sabi ni Tiffany. “Kuya, parang mali ka yata ng napasukan. Private house ito, hindi club. Hindi kami naghahanap ng bouncer o bodyguard.”
“Ma’am, applicant po ako para mag-alaga ng bata—”
“Ano?! Mag-alaga?! Eh baka masindak ang anak ko sa itsura mo!” sigaw ni Tiffany.
“Look at you! Puro tattoo! Baka turuan mo pang mag-heavy metal ang baby ko! Umalis ka na!”
Dahil sa sigawan, nagising si Baby Gio.
WAAAAH! WAAAAH! WAAAAH!
Nagwala ang bata. Pulang-pula ang mukha. Sinubukan itong patahanin ni Tiffany. Inalog-alog. Binigyan ng gatas. Pero ayaw tumigil. Lalo pang lumakas ang iyak. Colic na naman.
Natataranta na si Tiffany.
“Shhh… baby, stop na… please…”
Lumapit si Kenji.
“Ma’am,” mahinahong sabi ni Kenji. “Pahawak po. Alam ko po kung anong kailangan niya.”
“No! Don’t touch him!” sigaw ni Tiffany.
“Ma’am, sige na po. Saglit lang. Masama sa bata ang sobrang iyak, mapapaos ‘yan,” pakiusap ni Kenji.
Dahil sa desperasyon at pagod, napilitan si Tiffany na iabot ang bata. Handa siyang agawin ito kapag umiyak lalo.
Pero laking gulat niya.
Pagkasapo ng malalaking kamay ni Kenji kay Baby Gio, biglang kumalma ang bata.
Inihiga ni Kenji ang bata sa braso niya na parang duyan (football hold). Marahan niyang tinapik-tapik ang pwetan nito.
At nagsimula siyang kumanta.
Hindi heavy metal. Hindi sigaw.
Kundi isang napakalambing na hele.
“Sa ugoy ng duyan… sana’y di magmaliw…”
Ang boses ni Kenji ay husky pero napaka-soulful. Parang boses ng isang professional singer.
Sa loob ng dalawang minuto, tulog si Baby Gio. Mahimbing na mahimbing.
Napanganga si Tiffany.
“P-Paano mo ginawa ‘yun? Magic ba ‘yan?”
Ngumiti si Kenji. Maamo pala ang mukha nito kapag nakangiti.
“Dati po akong bokalista ng banda, Ma’am. Rakista po talaga ako,” kwento ni Kenji habang hinehele pa rin ang bata. “Kaya po ako maraming tattoo.”
“Eh bakit… bakit ang galing mong mag-alaga?” tanong ni Tiffany, hiyang-hiya sa panghuhusga niya kanina.
Bumuntong-hininga si Kenji.
“Limang taon na ang nakakaraan, namatay po ang mga magulang namin sa aksidente. Ako lang po ang naiwan sa tatlo kong kapatid. Yung bunso namin, sanggol pa noon.”
Tinitigan ni Kenji si Baby Gio na parang naalala niya ang mga kapatid niya.
“Kinailangan kong bitawan ang mikropono at gitara para hawakan ang dede at lampin. Ako po ang naging nanay at tatay nila. Natuto akong magpalit ng diaper, magpa-dighay, at mag-hele. Yung mga tattoo ko po? Sa labas lang ‘yan. Pero ang puso ko, sanay na sanay sa pag-aaruga.”
Naluha si Tiffany. Ang lalaking inakala niyang “basagulero” ay isa palang bayani sa sarili niyang pamilya.
“Sorry, Kenji…” sabi ni Tiffany. “Sorry kung na-judge kita sa itsura mo. You are hired.”
“Salamat po, Ma’am,” sagot ni Kenji.
“Wag po kayong mag-alala. Ang mga tattoo ko, pang-taboy lang ‘to ng masasamang loob. Pero kay Baby Gio, ako ang magiging guardian angel niya.”
Simula noon, si Kenji na ang naging paboritong yaya ni Baby Gio.
At tuwing hapon, maririnig sa mansyon hindi ang iyak ng bata, kundi ang duet ng isang rakista at ang halakhak ng isang sanggol na ligtas sa piling ng kanyang “Kuya-Yaya.”
Mula noon, nagbago ang takbo ng araw sa mansyon ni Madam Tiffany.
Kung dati’y punô ng iyakan, kaba, at pagod ang bawat umaga, ngayon ay may banayad na musika sa hangin—minsan ay hele, minsan ay mahina ngunit masayang tugtugin ng gitara ni Kenji habang karga si Baby Gio.
Hindi nagtagal, napansin ni Tiffany ang mga bagay na dati’y hindi niya kailanman inasahan mula sa isang lalaking tulad ni Kenji.
Napakaingat niyang magpalit ng diaper, parang ritwal—malinis, mahinahon, walang reklamo.
Alam niya ang bawat iyak ni Baby Gio—kung gutom, antok, o gusto lang ng yakap. At tuwing madaling-araw, kapag may colic ang bata, si Kenji ang unang gumigising, hindi ang yaya sa kusina, hindi ang alarm—kundi ang puso niya.
Madalas, mula sa itaas ng hagdan, palihim na pinagmamasdan ni Tiffany ang eksenang iyon.
Isang lalaking tadtad ng tattoo, may hikaw at mahahabang daliri—
nakaupo sa rocking chair, karga ang sanggol, marahang humahaplos sa likod nito,
habang umaawit ng hele na puno ng lungkot at pagmamahal.
At doon, may kung anong unti-unting natutunaw sa loob ni Tiffany.
ANG PUSONG MAY MGA PEKLAT
Isang gabi, nadatnan ni Tiffany si Kenji sa nursery. Gising pa si Baby Gio, nakatingin sa kanya habang marahang tinutugtog ni Kenji ang gitara—walang kanta, puro himig lang.
“Hindi ka ba nangungulila?” biglang tanong ni Tiffany.
Napatingin si Kenji. Ngumiti, pero may lungkot sa mata.
“Araw-araw po,” sagot niya. “Pero natutunan ko pong mahalin kahit masakit.”
Tahimik silang dalawa.
Hanggang sa sinabi ni Tiffany, halos pabulong:
“Ako rin.”
Doon niya ikinuwento ang sarili—ang asawang maagang nawala, ang bahay na malaki pero malamig, ang yaman na hindi kayang yakapin sa gabi.
Si Kenji ay hindi nagsalita.
Hindi siya nagbigay ng payo.
Hindi siya nagtanong.
Umupo lang siya sa tabi ni Tiffany—
at iyon ang unang pagkakataong hindi nag-iisa si Tiffany sa sarili niyang tahanan.
PAG-IBIG NA DUMATING NANG HINDI HINAHANAP
Hindi nila pinangalanan agad ang nararamdaman.
Pero makikita ito sa:
Hanggang isang araw, habang hawak ni Kenji ang kamay ni Baby Gio at tinuturuan itong maglakad, biglang tumingin ang bata kay Tiffany, sabay sabi:
“Ma… Kuya…”
Napaluha si Tiffany.
At doon niya naintindihan.
Hindi na si Kenji ang yaya lang.
Hindi na siya ang “rakistang may tattoo.”
Si Kenji na ang tahanan.
ISANG PAGPILI
Isang gabi, mahinahong nagsalita si Tiffany.
“Kenji… kung aalis ka balang araw, maiintindihan ko.”
Ngumiti si Kenji at umiling.
“Ma’am… hindi na po ako aalis.”
Tumayo siya, tumapat kay Tiffany.
“Kung papayag po kayo… gusto kong manatili. Hindi bilang yaya. Kundi bilang taong pipiliin kayo araw-araw.”
Tahimik ang sandali.
Pagkatapos, yumakap si Tiffany—mahigpit, totoo, walang takot.
ANG KASAL NA HINDI MAINGAY, PERO TUNAY
Hindi engrande ang kasal.
Walang press.
Walang sosyal na intriga.
Isang simpleng seremonya sa hardin.
May gitara.
May hele.
At may batang tumatawa sa gitna—si Baby Gio, na may hawak na singsing.
Si Kenji, naka-barong na bahagyang kita pa rin ang tattoo sa leeg.
Si Tiffany, nakaputing bestida, may ngiting payapa.
At sa kanilang pagsasama, napatunayan nilang:
Ang itsura ay panlabas lang.
Ang puso, doon talaga nagtatagal ang pag-ibig.
Sa mansyon na dati’y puno ng iyak,
ngayon ay punô ng tawa, musika, at yakap.
At si Kenji—ang lalaking minsang hinusgahan—
ay naging asawa, ama, at anghel na hindi kailanman may pakpak…
pero marunong magmahal nang buong-buo.