Naghuhuramentado ang Bagyong Dante. Signal Number 4 sa buong Palawan. Ang mga puno ng niyog ay parang mga tingting na nababali sa lakas ng hangin, at ang dagat ay tila galit na demonyong gustong lamunin ang maliit na isla ng Barangay Pag-asa.
Sa gitna ng dilim at ulan, tumatakbo si Mang Karding, isang beteranong mangingisda, patungo sa nag-iisang Health Center ng isla. Basang-basa, giniginaw, pero hindi siya pwedeng huminto. Si Doc Martin, ang kaisa-isang doktor na naglilingkod sa kanila nang libre sa loob ng sampung taon, ay natagpuan niyang nakahandusay sa sahig ng klinika.
“Doc! Doc, gumising ka!” sigaw ni Karding habang tinatapik ang mukha ng kaibigan.
Namimilipit si Doc Martin. Hawak nito ang dibdib. Kulay ube na ang kanyang labi at hirap na hirap huminga. Sa pagbagsak niya kanina dahil sa atake sa puso, tumama ang kanyang tagiliran sa bakal na kanto ng mesa.
Gumapang si Karding papunta sa Two-Way Radio ng klinika. Putol ang mga linya ng telepono at walang signal ang cellphone. Ito lang ang pag-asa.
“Mayday! Mayday! Ito ang Isla Pag-asa! Kailangan namin ng tulong! Si Doc Martin, inaatake!” sigaw ni Karding sa radyo.
Puro static lang ang sagot. Krr-krr-krrr.
Sinubukan niya ulit. Hanggang sa may sumagot na garalgal na boses mula sa Coast Guard sa Puerto Princesa.
“Ito si Dr. Reyes ng Coast Guard Medical Team. Karding, hindi kami makakalipad! Zero visibility! Ang dagat ay may alon na limang metro! Kayo lang ang nandyan!”
“Doc Reyes! Mamamatay na si Doc Martin! Hindi makahinga! Namumutla na!”
Sa radyo, nagtanong si Dr. Reyes ng mga sintomas. Inilarawan ni Karding ang kalagayan: Ang paghawak sa dibdib, ang pasa sa tagiliran, at ang leeg na namamaga ang ugat.
“Diyos ko,” sabi ni Dr. Reyes sa radyo. “Karding, makinig ka. Hindi lang ‘yan heart attack. Sa pagbagsak niya, nagkaroon siya ng Tension Pneumothorax. Butas ang baga niya. Naiipon ang hangin sa loob ng dibdib niya at iniipit nito ang puso niya. Titigil ang tibok niyan anumang oras!”
“Anong gagawin ko?!” iyak ni Karding.
“Kailangan mong pusingawin ang hangin. Kailangan mong butasan ang dibdib niya.”
Nanigas si Karding. “Ano?! Mangingisda lang ako! Isda ang hinihiwa ko, hindi tao!”
“Wala tayong choice! Ikaw lang ang pag-asa niya! Gawin mo o mamamatay ang kaibigan mo sa harap mo!”
Nanginginig ang buong katawan ni Karding. Tiningnan niya si Doc Martin. Ang doktor na nagligtas sa anak niya noong nagka-dengue. Ang doktor na hindi umalis sa isla kahit inalok ng malaking sweldo sa Maynila.
Huminga nang malalim si Karding. “Sabihin niyo ang gagawin.”
Kumuha siya ng kutsilyo—ang paborito niyang filleting knife na laging matalas. Kumuha siya ng alcohol at ibinuhos dito. Wala silang scalpel. Wala silang anesthesia.
“Hanapin mo ang pangalawang tadyang sa ibaba ng collarbone,” utos ng boses sa radyo.
Hinawakan ni Karding ang dibdib ni Doc Martin. Ang kamay na sanay sa magagaspang na lambat at madulas na isda ay kailangang maging pino at maingat.
“Nahanap ko na, Doc,” bulong ni Karding.
“Hiwaan mo. Tantyahin mo ang lalim. Pagkatapos, kumuha ka ng malinis na tubo o kahit ballpen na walang laman, at itusok mo para lumabas ang hangin.”
Kumulog nang malakas. Namatay ang ilaw. Tanging ang flashligth na lang ang liwanag.
Tinitigan ni Karding ang kutsilyo. Tinitigan niya si Doc Martin na nawawalan na ng malay.
“Doc, patawarin mo ako kung masakit ‘to,” bulong ni Karding. “Para sa’yo ‘to, Pare.”
Sa ilalim ng liwanag ng kidlat at flashlight, itinarak ni Karding ang kutsilyo.
Bumulwak ang kaunting dugo. Napapikit si Karding pero hindi niya binitawan. Dahan-dahan niyang ipinasok ang casing ng ballpen na binabad sa alcohol.
PSSSSHHHHHHH!
Isang malakas na sutsot ng hangin ang lumabas mula sa dibdib ni Doc Martin. Parang gulong na na-flatan.
Sa radyo, naghihintay ang Coast Guard. “Karding? Karding, anong nangyari?!”
Ilang segundo ng katahimikan.
Biglang huminga nang malalim si Doc Martin.
Huuuug… Haaaa…
Bumalik ang kulay sa kanyang mukha. Ang dibdib niyang kanina ay hindi gumagalaw, ngayon ay taas-baba na sa normal na paghinga.
Napaluhod si Karding sa sahig. Binitawan niya ang duguang kutsilyo at napahagulgol. Ang mga kamay na pumapatay ng isda araw-araw, ngayon ay nagbigay ng buhay.
Kinabukasan, humupa ang bagyo. Dumating ang chopper ng rescue team.
Isinakay si Doc Martin sa stretcher. Bago isara ang pinto ng helicopter, hinawakan ng mahina ni Doc Martin ang kamay ni Karding.
“Pare…” bulong ng doktor. “Ang ganda ng hiwa mo… mas magaling ka pa sa surgeon.”
Tumawa si Karding habang umiiyak. “Huwag mo na uulitin ‘yun Doc. Mas madali pang humuli ng pating kaysa operahan ka.”
Dahil sa pangyayaring iyon, naging bayani si Karding sa Palawan. Pero para sa kanya, hindi siya bayani. Isa lang siyang kaibigan na handang