INIWAN NG MGA MAGULANG ANG TATLONG MAGKAKAPATID SA BAHAY PARA MAGTRABAHO SA BUKID NANG DI NILA INAASAHAN ANG ISANG NAPAKALAKAS NA ULAN
Madaling-araw pa lang ay umalis na sina Mang Karding at Aling Rosa para mag-ani ng palay sa bukid. Iniwan nila sa bahay ang kanilang tatlong anak: si Nonoy (7 taong gulang), si Lenlen (4 na taong gulang), at ang bunsong sanggol na si Baby Pipoy (6 na buwan).
“Nonoy, ikaw na ang bahala sa mga kapatid mo ha? Babalik kami bago mananghalian,” bilin ni Aling Rosa bago hinalikan sa noo ang panganay.
Pero hindi na sila nakabalik.
Biglang bumuhos ang malakas na ulan. Ang ilog sa di-kalayuan ay umapaw nang mabilis. Sa loob lang ng isang oras, ang tubig na dating hanggang sakong ay naging hanggang bewang na.
Nataranta si Nonoy. Ang bahay nila ay gawa lang sa kahoy at yero. Nagsisimula na itong umuga sa lakas ng ragasa ng tubig.
“Kuya! Takot ako!” iyak ni Lenlen habang nakakapit sa bintana. Ang tubig ay pumapasok na sa loob.
Alam ni Nonoy na malulunod sila kung mananatili sila doon. Tumanaw siya sa labas. Ang pinakamataas na lugar ay ang Bubong ng Elementary School na nasa kabilang kalsada, pero kailangan nilang tawirin ang rumaragasang baha na may kasamang mga troso at basura.
Pitong taong gulang lang si Nonoy. Maliit at payat. Pero siya lang ang pag-asa ng mga kapatid niya.
Kumuha siya ng malaking planggana. Nilagyan niya ito ng mga unan at doon inihiga si Baby Pipoy.
“Lenlen, kumapit ka sa akin,” sabi ni Nonoy. Tinali niya ang isang mahabang lubid sa bewang niya at sa bewang ni Lenlen para hindi ito tangayin.
Lumulusong sila.
Malamig. Mabilis ang agos. Halos matumba si Nonoy sa unang hakbang pa lang. Ang tubig ay lagpas na sa dibdib niya.
“Tatay! Nanay! Tulungan niyo kami!” sigaw ni Nonoy sa hangin habang lumuluha.
Ang planggana ni Baby Pipoy ay muntik nang tumaob dahil sa hampas ng alon. Si Lenlen ay umiiyak at halos malunod na. Pagod na pagod ang maliliit na binti ni Nonoy. Imposible. Hindi kaya ng lakas ng isang bata na labanan ang pwersa ng kalikasan.
Pakiramdam ni Nonoy ay bibigay na siya. Lulubog na sila.
Pero biglang… gumaan ang lahat.
Naramdaman ni Nonoy na parang may tumutulak sa pwetan ng planggana para hindi ito tumaob.
Naramdaman niya na parang may umaalalay sa likod ni Lenlen para manatili itong nakalutang.
At naramdaman niya ang isang mainit na kamay sa likod niya na nagtutulak sa kanya pasulong, kontra sa agos.
Bumilis ang galaw nila. Parang hindi na sila naglalakad sa baha, kundi lumulutang patungo sa eskwelahan. Nakaiwas sila sa malaking troso na sana ay sasalpok sa kanila.
Nakarating sila sa bubong ng eskwelahan nang ligtas.
Basang-basa, nanginginig, pero buhay silang tatlo.
Makalipas ang ilang oras, humupa ang ulan at dumating ang Rescue Team sakay ng rubber boat.
Gulat na gulat ang Rescue Commander nang makita ang tatlong paslit sa bubong.
“Diyos ko! Kayo lang?!” tanong ng Commander habang binubuhat si Baby Pipoy. “Iho, pitong taon ka lang! Paano niyo natawid ang baha? Ang lakas ng agos kanina, kahit matanda hindi makakatawid!”
Ngumiti si Nonoy, kahit nanginginig sa ginaw.
“Hindi naman po ako nahirapan, Sir,” inosenteng sagot ni Nonoy. “Kasi po, sinasamahan kami nina Nanay at Tatay.”
Napakunot ang noo ng Commander. “Ha? Nasaan sila?”
Itinuro ni Nonoy ang tubig.
“Ayun po oh! Kasabay po namin sila kanina. Si Tatay po ang nagtutulak ng planggana ni Baby. Si Nanay naman po ang humahawak kay Lenlen at nagtutulak sa akin sa likod kapag napapagod ako. Kaya nga po mabilis kami nakatawid eh.”
Nagkatinginan ang mga rescuers. Kinilabutan sila.
Biglang tumunog ang radyo ng Commander.
“Base to Rescue Team Alpha. Come in.”
“Go ahead, Base,” sagot ng Commander.
“Sir, narecover na po namin ang mga bangkay nina Karding at Rosa, ang mga magulang ng mga bata. Natagpuan po sila sa kabilang baryo, nakasabit sa puno. Confirmed Time of Death: 8:00 AM.”
Napatingin ang Commander sa relo niya. Alas-dos na ng hapon.
Namatay ang mga magulang ni Nonoy kaninang umaga pa, nalunod habang pilit na umuuwi. Pero ang pagtawid nina Nonoy sa baha ay nangyari lang kani-kaninang tanghali.
Tumingin ulit ang Commander kay Nonoy.
“Sabi po ni Nanay bago sila lumubog sa tubig kanina…” kwento ni Nonoy habang kinakarga. “…’Galingan mo anak, ligtas na kayo. Mahal na mahal namin kayo.’”
Napaluha ang mga matitigas na rescuer. Narealize nila na ang nagtulak sa planggana at umalalay sa mga bata ay hindi agos ng tubig, kundi ang pagmamahal ng mga magulang na kahit kamatayan ay hindi napigilang iligtas ang kanilang mga anak.
—
Kinabukasan, nasa evacuation center na ang magkakapatid. Nakabalot sa kumot si Baby Pipoy, mahigpit na yakap ni Lenlen ang isang lumang teddy bear na may putik pa. Tahimik lang si Nonoy, nakatingin sa pinto.
Lumapit ang Rescue Commander at lumuhod sa harap niya.
“Iho, ligtas na kayo. Nandito na ang lahat para tumulong.”
Tumango si Nonoy. “Opo, Sir. Sabi po ni Nanay… huwag daw po akong matakot.”
Nang gabing iyon, bumuhos ulit ang ulan. Kinabahan ang mga tao. Pero si Nonoy, payapang natulog. Sa panaginip niya, may dalawang aninong nakatayo sa labas ng center—nakangiti, basang-basa, pero payapa.
Kinabukasan, napansin ng mga rescuer ang kakaiba. Sa putikan sa labas ng evacuation center, may mga bakas ng paa—dalawang pares—nakaharap palayo, papunta sa ilog. Walang sino mang umalis nang gabi.
Tumingin ang Commander kay Nonoy.
Ngumiti ang bata. “Umuwi na po sila, Sir. Alam na po nilang ligtas na kami.”