NAG-IYAKAN SA TAKOT ANG PAMILYA NANG MA-KIDNAP ANG KANILANG MASUNGIT NA LOLA AT HUMINGI NG 5 MILYON ANG MGA KRIMINAL PERO LAKING GULAT NILA NANG TUMAWAG ULIT ANG MGA KIDNAPPER
Nanginginig ang buong pamilya Dimaano. Iyak nang iyak ang nanay, hilo ang tatay, at tulala ang mga apo.
Kinaumagahan kasi, habang namamalengke ang kanilang 70-anyos na si Lola Gorgonia, bigla itong isinakay sa isang itim na van. Kilala si Lola Gorgonia sa buong barangay hindi dahil sa yaman, kundi sa sungit. Siya ang tipo ng lola na sinusukat ng ruler ang damo sa bakuran at pinapagalitan ang hangin kapag ginulo ang buhok niya.
KRING! KRING!
Tumunog ang telepono.
Sinagot ito ni Carding, ang anak ni Lola. Naka-loudspeaker para marinig ng mga pulis.
“Hello? Sino ‘to?” nanginginig na tanong ni Carding.
“Hawak namin ang Nanay mo!” sigaw ng boses sa kabilang linya. Si Boss Rado, leader ng ‘Bakal Gang’. “Kung gusto niyo pang makitang buhay ang matanda, maghanda kayo ng 5 Milyon! Bibigyan namin kayo ng 24 oras! Huwag kayong tatawag ng pulis!”
“Pakiusap, Boss!” iyak ni Carding. “Wala kaming ganyang kalaking pera! Bigyan niyo kami ng panahon!”
“Bukas! Kapag wala, goodbye Lola!”
Call ended.
Nag-iyakan ang pamilya. Paano sila makakahanap ng 5 milyon?
Samantala, sa hideout ng mga kidnapper—isang lumang bodega na puno ng alikabok at sapot.
Tinanggalan ng piring si Lola Gorgonia. Nakapaligid sa kanya si Boss Rado at tatlong maskuladong tauhan na may mga baril at tattoo.
Inasahan nilang sisigaw si Lola sa takot.
Pero laking gulat nila nang tumayo si Lola, namewang, at tinitigan ang sahig.
“Diyos ko po!” sigaw ni Lola Gorgonia. “Ano ba ‘tong lugar na ‘to?! Bodega ba ‘to o basurahan?!”
“H-Hoy Tanda! Tumahimik ka! Hostage ka namin!” sigaw ni Boss Rado, tinutukan siya ng baril.
Hinawi ni Lola ang baril. “Alisin mo nga ‘yang laruan mo sa mukha ko! Ang baho ng hininga mo! Hindi ka ba nag-toothbrush? At ikaw!” turo niya sa isang tauhan na naninigarilyo. “Huwag mong itapon ang upos mo sa sahig! Kakawalis ko lang dyan sa bahay tapos dadalhin niyo ako sa babuyan?!”
Natigilan ang mga kidnapper.
Naglakad si Lola papunta sa dirty kitchen ng hideout.
“Jusko! Ang sebo ng lababo! Ang daming ipis!” sigaw ni Lola. Tumingin siya kay Boss Rado. “Hoy, Ikaw na kalbo! Kumuha ka ng sponge at sabon! Ikaw naman na may tattoo ng dragon sa braso, kumuha ka ng walis at bunot! Bilis!”
“Teka, kami ang kidnapper dito—”
“Wala akong pakialam kung sino kayo! Hindi ako uupo sa maduming silya! Kuskos!” sigaw ni Lola sabay hampas ng bag niya sa braso ni Boss Rado.
Sa takot at gulat, sumunod ang mga kriminal. Nagmukhang general cleaning ang kidnapping operation.
Pagkatapos ng isang oras, napatingin si Lola sa CR (Comfort Room).
“Hesusmaryosep!” halos himatayin si Lola. “Ang inidoro niyo, kulay kape! Puro lumot ang tiles! Kadiri kayo! Paano kayo nakakatulog sa gabi?!”
“Ma’am, tama na po…” pakiusap ng isang kidnapper na pagod na sa kakabunot.
“Anong tama na?! Linisin niyo ‘yan! Gusto ko kuminang ‘yan! Gamitan niyo ng muriatic acid! Ikaw Boss, ikaw ang mag-brush sa loob ng inidoro! Bilis! Titignan ko kung may matirang mantsa!”
Isang oras pa lang ang nakakalipas mula noong kidnapping.
Sa bahay ng pamilya Dimaano, nag-iisip pa rin sila kung saan kukuha ng pera.
KRING! KRING!
Tumunog ulit ang telepono. Kinabahan si Carding.
“Hello? Boss?” sagot ni Carding.
“Hello, Carding!” boses ni Boss Rado. Pero hindi na ito maangas. Hinihingal ito, parang umiiyak, at garalgal ang boses.
“B-Bakit po? Papatayin niyo na ba si Nanay?” iyak ni Carding.
“Hindi!” sigaw ni Boss Rado. “Carding, parang awa mo na! Kunin niyo na ang Nanay niyo! Ibabalik na namin siya ngayon din!”
“Ha? Eh wala pa kaming 5 million…”
“Wala na kaming pakialam sa 5 million!” hagulgol ni Boss Rado. “Kami na ang magbabayad sa inyo! Bibigyan ko kayo ng 50 thousand, tanggapin niyo lang ulit siya! Please! Pagod na pagod na kami! Pinaglinis niya kami ng CR! Yung tattoo ko sa likod nabura na sa kaka-kuskos ng pader!”
Rinig sa background ang boses ni Lola Gorgonia: “Hoy Kalbo! May mantsa pa sa gripo! Ulitin mo ‘yan kundi ipapakain ko sa’yo ‘yang brush!”
“Narinig mo ‘yun Carding?!” panic ni Boss Rado. “Papatayin kami ng Nanay mo sa pagod! Papunta na kami dyan! Salubungin niyo kami!”
Makalipas ang 15 minutes, humarurot ang van sa tapat ng bahay nina Carding.
Bumukas ang pinto at itinulak palabas si Lola Gorgonia. Kasabay niyang inihagis ang isang envelope na may laman na P50,000.
“Sorry na po Lola! Hindi na kami uulit!” sigaw ng driver sabay harurot ng van palayo na parang hinahabol ng demonyo.
Nakatayo si Lola sa gate, hawak ang walis tingting na nakuha niya sa hideout. Maayos ang buhok, hindi man lang nasaktan.
Sinalubong siya ng pamilya na umiiyak.
“Nay! Okay ka lang ba?! Sinaktan ka ba nila?!”
Tinignan ni Lola ang humaharurot na van.
“Mga walang modo,” iling ni Lola. “Isasauli na nga lang ako, hindi pa tinapos ang paglilinis ng bintana. Sayang, tuturuan ko pa naman sana sila mag-starch ng kurtina.”
Tinignan niya ang anak niya.
“Oh, Carding, bakit ang dumi ng bakuran? Bakit may tuyong dahon? Kuhanin mo ang walis! Bilis!”
Nagtinginan ang pamilya. Ligtas nga si Lola, pero balik na naman sila sa impyerno ng kalinisan. Ang mga kidnapper naman, nabalitaan na lang na sumuko sa pulis kinabukasan—mas gusto pa raw nilang makulong kesa madakip ulit ni Lola Gorgonia.