PINAGTAWANAN NG MGA SOSYAL NA CUSTOMER ANG ISANG LOLA NA NAGBABAYAD NG BARYA-BARYANG SENTIMO PARA SA ISANG MAMAHALING CAKE AT GUSTO NA SIYANG PAALISIN NG MANAGER DAHIL NAKAKA-ABALA DAW SA PILA PERO NATIGIL ANG LAHAT NANG LUMABAS ANG MAY-ARI NG BAKERY Sa loob ng sikat na sikat na Golden Spoon Patisserie sa Makati, amoy mantikilya at mamahaling kape ang hangin. Dito bumibili ang mga artista, politiko, at mga socialite. Ang pinakamurang tinapay dito ay nasa P300 na, at ang mga cake ay umaabot ng libo-libo. Isang hapon, pumasok ang isang matandang babae na nagngangalang Nanay Cely. Suot niya ang isang kupas na daster na pinatungan ng lumang cardigan. Naka-tsinelas lang siya na pudpod na ang takong. May bitbit siyang isang lumang supot ng biscuit na mabigat. Lumapit siya sa counter at tinuro ang pinakamahal na cake sa display: ang “Golden Truffle Supreme” na nagkakahalaga ng P3,500. “Miss,” mahinang sabi ni Nanay Cely sa kahera. “Bibilhin ko ‘yan. Birthday kasi ng anak-anakan ko.” Inilapag ni Nanay Cely ang supot sa salamin ng counter. KLING! KLANG! Binuksan niya ito at ibinuhos ang laman. Libo-libong piso na puro barya. May di-singko, di-diyes, at tig-pipiso. Halo-halo. Ito ang ipon niya mula sa pagtitinda ng basahan sa palengke. Nagsimulang magbilang ang kahera, pero mabagal. Dahil dito, humaba ang pila sa likod. Ang mga customer na nasa likod—mga naka-LV na bag at amoy mamahaling pabango—ay nagsimula nang magreklamo. “Oh my gosh,” irap ng isang babaeng naka-shades. “Ang tagal naman! Can you please hurry up? Barya talaga? Wala ba siyang G-Cash o Credit Card?” “Oo nga,” sang-ayon ng kasama niya. “Dapat sa carinderia na lang siya bumili. This shop is for premium customers, not for… you know, that kind of people.” Nagtawanan sila nang mahina. Rinig na rinig ni Nanay Cely ang mga parinig, pero yumuko lang siya at patuloy na nagbilang ng piso. Lumabas ang Manager na si Ms. Beatrice. Nakataas ang kilay at masama ang tingin. “Anong nangyayari dito?” tanong ni Beatrice. “Ma’am, nagbabayad po kasi ng barya si Lola. Ang tagal po magbilang,” sumbong ng kahera. Tinignan ni Beatrice si Nanay Cely mula ulo hanggang paa nang may pandidiri. “Lola,” mataray na sabi ni Beatrice. “Nakakaabala na po kayo sa ibang customers. Tignan niyo ang pila oh! Kung wala kayong buong pera, umalis na lang kayo. Hindi kami tumatanggap ng alkansya dito. Security! Paalisin nga ‘to!” Lalong nagtawanan ang mga sosyal na customer. “Buti nga! Wrong place ka kasi, Lola!” Nanginig ang kamay ni Nanay Cely. “Ma’am, pera naman po ito eh. Pambayad ko po. Pinag-ipunan ko ‘to…” “Guard! Ilabas niyo na!” sigaw ni Beatrice. Hinawakan ng guard ang braso ni Nanay Cely. Akmang kakaladkarin na siya palabas nang biglang bumukas ang pinto ng Main Office. “TEKA!” Isang malakas na sigaw ang nagpatigil sa lahat. Lumabas ang may-ari ng bakery, si Sir Anthony. Bata pa, gwapo, at isa sa pinakamatagumpay na Pastry Chef sa bansa. Nagulat si Beatrice. “S-Sir Anthony! Pasensya na po, may squatter lang po na nanggugulo. Papalabasin na po namin.” Pero hindi pinansin ni Anthony ang manager. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ang matandang hawak ng guard. Mabilis na tumakbo si Sir Anthony. Tinabig niya ang guard at ang manager. At sa harap ng maraming sosyal na customer, sa harap ng kanyang mga empleyado… LUMUHOD ang bilyonaryong may-ari sa paanan ni Nanay Cely. Niyakap niya ang tuhod ng matanda at umiyak. “Nay Cely…” hagulgol ni Anthony. “Kayo po ba ‘yan? Diyos ko, ang tagal ko na kayong hinahanap!” Natulala ang buong bakery. Si Beatrice ay namutla. Ang mga customer na kanina ay tumatawa ay biglang nanahimik. “Ton-ton?” gulat na tanong ni Nanay Cely habang hinahaplos ang buhok ng lalaki. “Ikaw na ba ‘yan? Ang gwapo mo na ah. May-ari ka na ng bakery.” Tumayo si Anthony at inakbayan ang matanda. Humarap siya sa manager at sa mga customer na mapanghusga. “Kilala niyo ba ang babaeng ito?” galit na tanong ni Anthony. “Tinatawanan niyo siya dahil nagbabayad siya ng barya? Gusto niyo siyang paalisin dahil sa suot niya?” Itinuro ni Anthony ang magarang chandelier at ang mga mamahaling estante ng tinapay. “Nakikita niyo ang bakery na ito? Ang Golden Spoon? Wala ang lahat ng ito kung wala siya!” Nagsimulang magkwento si Anthony, nanginginig ang boses sa emosyon. “Sampung taon na ang nakakaraan, isa lang akong dishwasher na nangangarap maging baker. Walang naniniwala sa akin. Sabi ng iba, ambisyoso ako. Sabi ng bangko, wala akong collateral para pautangin.” “Pero si Nay Cely… Siya lang ang naniwala. Kapitbahay ko siya sa squatters area. Araw-araw, nagtitinda siya ng basahan. Isang gabi, kumatok siya sa pinto ko. Inabot niya sa akin ang isang supot ng biscuit na puno ng barya—katulad ng baryang dala niya ngayon.” Umiiyak na si Anthony. “Sabi niya: ‘Ton, ito lang ang ipon ko. Gamitin mo. Bumili ka ng oven. Magaling kang gumawa ng tinapay. Alam kong yayaman ka.’” “Ibinigay niya ang lahat ng ipon niya para sa pangarap ng ibang tao! Nang umasenso ako, bumalik ako sa amin para hanapin siya at bayaran, pero lumipat na daw siya ng tirahan. Ang tagal kong nangulila sa kanya.” Tumingin si Anthony kay Beatrice na ngayon ay nakayuko na sa hiya. “Kaya huwag na huwag niyong mamaliitin ang mga baryang ‘yan. Ang bawat sentimo na hawak niya ay mas mahalaga pa sa mga credit card ninyo dahil galing ‘yan sa dugo at pawis ng pinakamabuting tao sa mundo.” Bumaling si Anthony kay Nanay Cely. Kinuha niya ang Golden Truffle Cake. “Nay, bakit kayo nagbabayad?” nakangiting sabi ni Anthony habang pinupunasan ang luha ng matanda. “Itago niyo na po ang barya niyo. Simula ngayon, hindi niyo na kailangang magbayad.” “Dahil Nay… SA INYO ANG BAKERY NA ITO. Kayo ang tunay na may-ari nito. Ako lang ang nagpatakbo.” Napahagulgol si Nanay Cely. Niyakap siya ng kanyang “anak-anakan.” Sa huli, ang mga customer na tumawa ay isa-isang lumabas nang tahimik, hiyang-hiya sa kanilang inasal. Si Ms. Beatrice ay sinibak sa pwesto ng araw ding iyon. At sa pinaka-espesyal na mesa sa gitna ng bakery, magkasalong kumain ng cake ang isang bilyonaryo at ang isang tindera ng basahan—pinatutunayan na ang pinakamatamis na tagumpay ay ang kakayahang magbalik ng utang na loob.