ISANG MICHELIN STAR CHEF AND NAKATIKIM NG ADOBO SA UNANG PAGKAKATAON, LUTO ITO NG ISANG BATA NA ITINURO SA KANYA NG KANYANG LOLA, HINDI MAPAKALI ANG CHEF MATAPOS ITO TIKMAN, SUNOD SUNOD ANG PAGTATANONG NIYA SA BATA
Si Chef Antoine, isang French culinary genius na may hawak na 3 Michelin Stars, ay kilala sa buong mundo bilang “The Architect of Taste.” Sa kusina niya, gumagamit sila ng liquid nitrogen, tweezers, at thermometer na may decimal points. Para sa kanya, ang pagluluto ay Science. Walang puwang ang hula-hula.
Isang araw, sa kanyang restaurant sa New York, oras ng Staff Meal.
Karaniwan, pasta o salad lang ang kinakain ng staff. Pero sa araw na iyon, ang nakatoka sa staff meal ay ang bagong commis chef (junior cook) na si Caloy, 21-anyos, isang working student mula sa Batangas.
Inilapag ni Caloy ang isang malaking kaldero sa gitna ng stainless steel table.
Pagbukas ng takip, bumungad ang maitim na sabaw, lumalangoy na mantika, at amoy ng bawang at suka na kumapit agad sa hangin.
Kumunot ang noo ni Chef Antoine. Sanay siya sa Sauce Bordelaise at Beurre Blanc. Para sa kanya, ang nakikita niya ay “messy” at “oily.”
“What is this… sludge?” tanong ni Chef Antoine, habang nakataas ang kilay.
“It’s Chicken Adobo, Chef,” magalang na sagot ni Caloy. “Filipino stew po.”
Dahil gutom na rin, kumuha si Chef Antoine ng kaunti. Isang maliit na piraso ng manok at sarsa, pinatong sa mainit na kanin.
Sinubo niya ito.
Sa loob ng tatlong segundo, tumigil ang mundo ni Chef Antoine.
Nawala ang ingay ng kusina. Nawala ang New York.
Ang nalasahan niya ay hindi “science.”
Nalasahan niya ang asin na tinimplahan ng asim.
Ang taba na niyakap ng bawang.
Ang paminta na sumasayaw sa dila.
Hindi ito balanse ayon sa French technique. Masyadong maasim, masyadong maalat. Pero… PERPEKTO.
Nanlaki ang mata ni Chef Antoine. Nabitawan niya ang kutsara.
CLANG!
“Sino… sino ang gumawa nito?!” sigaw niya.
Lumapit si Caloy, medyo kinakabahan. “A-Ako po, Chef. Pasensya na po kung masyadong oily—”
Hindi siya pinatapos ni Chef Antoine. Hinawakan niya sa balikat si Caloy. Mahigpit. Hindi mapakali ang Chef. Pinagpapawisan ito.
“Boy, makinig ka. Anong stock ang ginamit mo? Veal stock? Chicken reduction? Ilang oras mo ni-reduce ang sauce para maging ganyan kalapot at kakinang?”
Nagkamot ng ulo si Caloy. “Tubig lang po, Chef. Tapos hinayaan ko lang matuyo hanggang lumabas ‘yung mantika ng manok.”
“Tubig?!” gulat na tanong ng Chef. “Imposible! E yung acidity? Anong klaseng suka? Balsamic? Sherry Vinegar? Aged for how many years?”
“Datu Puti po, Chef. Yung nabibili sa Asian store sa kanto. Singkwenta pesos lang po ang bote.”
Lalong naguluhan si Chef Antoine. Umiikot ang utak niya. Paanong ang mumurahing sangkap ay naglabas ng lasang mas mayaman pa sa Foie Gras?!
“Yung karne… napakalambot pero hindi durog. Did you use Sous-vide? Anong temperature? 62 degrees Celsius for 4 hours?”
Umiling si Caloy. “Hindi po Chef. Apoy lang po. Sabi kasi ng Lola ko, pakiramdaman lang. Kapag kumukulubot na ‘yung balat at humihiwalay na sa buto, okay na ‘yun.”
“Lola?”
“Opo,” ngiti ni Caloy. “Lola ko po nagturo. Wala po kaming timer o thermometer sa probinsya. Ang sabi niya lang: ‘Huwag mong hahaluin. Hayaan mong mag-away ang suka at toyo hanggang sa magbati sila at maging matamis ang pagsasama.’”
Natigilan si Chef Antoine.
Huwag hahaluin. Hayaang magbati.
Sa buong buhay niya, pilit niyang kino-control ang lahat ng sangkap. Pinipilit niyang pasunurin ang pagkain sa gusto niya.
Pero ang batang ito… at ang Lola niya… nirerespeto ang pagkain.
Kumuha ulit si Chef Antoine ng sandok. Naglagay siya ng bundok na kanin at binuhusan ng maraming sabaw ng Adobo. Kinamay niya ang hita ng manok.
Kumain ang sikat na Chef na parang batang gutom. Tumulo ang sarsa sa kanyang Chef’s Jacket na puti, pero wala siyang pakialam.
“Amazing…” bulong ni Chef Antoine habang ngumunguya, naluluha sa sarap. “I have eaten in Paris, Tokyo, and Italy. I have tasted gold and truffles. But this… this tastes like home.”
Humarap siya kay Caloy.
“Caloy,” seryosong sabi ng Chef. “Bukas, tanggalin mo na sa menu ang Duck Confit. Ituro mo sa akin paano gawin ‘to. Gusto kong makilala ang Lola mo.”
“Patay na po siya, Chef,” sagot ni Caloy. “Pero nandito po siya sa lasa. Hindi po mawawala ‘yun.”
Sa araw na iyon, natutunan ng isang Michelin Star Chef na ang pinakamagandang ingredient sa mundo ay hindi mabibili sa palengke at hindi masusukat sa timbangan. Ito ay ang Memories at Pagmamahal—mga bagay na ibinuhos ng isang Lola sa isang simpleng Adobo, na ngayon ay bitbit ng kanyang apo sa kabilang panig ng mundo.