MALIIT NA MESA NA MAY DALAWANG PLATONG PANCIT CANTON LANG ANG NAKAHANDA SA HARAP NG BAHAY NG MAG-ASAWANG LOLO AT LOLA PARA SA KANILANG 50TH WEDDING ANNIVERSARY. WALA SILANG PERA PARA MAG-HANDA NG BONGGA KAYA SILANG DALAWA LANG ANG MAGSASALO
Alas-sais ng gabi. Golden Wedding Anniversary nina Lolo Tonio at Lola Ising.
Sa tapat ng kanilang maliit at lumang bahay, naglatag si Lolo Tonio ng isang folding table.
Walang catering. Walang lobo. Walang banda.
Ang nasa mesa lang ay dalawang plato ng mainit pang Pancit Canton (kalamansi flavor), dalawang pandesal, at isang maliit na kandila na itinirik sa platito.
Umupo ang mag-asawa. Hinawakan ni Lolo Tonio ang kulubot na kamay ng kanyang asawa.
“Pasensya ka na, Ising ha,” garalgal na sabi ni Tonio. “Ginto ang anibersaryo natin, pero ‘yan lang ang nakayanan ng pensyon ko. Gusto sana kitang ibili ng lechon, kaso inuna natin ‘yung gamot sa rayuma mo.”
Pinisil ni Lola Ising ang kamay ng asawa at ngumiti. Yung ngiting puno ng pagmamahal.
“Ano ka ba, Tonio. Kahit asin lang ang ulam natin, basta kasama kita, feast na ‘yun para sa akin. Limampung taon tayong magkasama, hihiling pa ba ako?”
Akmang susubo na sana sila ng pancit nang may marinig silang ingay.
VROOOOM!
Huminto ang isang tricycle sa tapat nila. Bumaba si Aling Susan, ang may-ari ng karinderya sa kanto. May bitbit itong malaking kaldero ng Kare-Kare.
“Oh! Bakit nagsisimula na kayo? Wala pa kami!” sigaw ni Aling Susan.
“Susan? Anong ginagawa mo dito?” gulat na tanong ni Lola Ising.
“Naku Nay Ising! Diba nung na-ospital ang anak ko noon, pinahiram niyo ako ng pera kahit wala na kayong matira? Ito na po ang bawi ko!”
Inilapag ni Susan ang kare-kare sa tabi ng pancit canton.
Maya-maya pa…
BEEP! BEEP!
Dumating ang isang jeep. Puno ng tao.
Bumaba si Mang Boy, ang mekaniko. Buhat-buhat niya ang isang buong Lechon Baboy na malutong ang balat!
“Happy Anniversary, Tay Tonio!” bati ni Mang Boy. “Naalala niyo po nung nasunugan kami? Kayo ang nagpatuloy sa pamilya namin sa bahay niyo ng isang buwan. Ito pong lechon, munti lang ‘to kumpara sa ginawa niyo.”
Hindi pa nakaka-recover ang mag-asawa, sunod-sunod na ang datingan.
Dumating si Teacher Ana na may dalang Goldilocks Cake. (Siya ‘yung batang dating tinuturuan ni Lola Ising magbasa nang libre).
Dumating ang mga tricycle drivers na may dalang Case ng Softdrinks at Beer. (Sila ‘yung laging pinapainom ng tubig ni Lolo Tonio kapag mainit ang panahon).
At ang pinaka-matindi… dumating ang mga kabataan hila-hila ang isang malaking Videoke Machine!
Sa loob ng trenta minutos, ang tahimik na kalsada ay naging Street Party!
Nalaglag ang panga nina Lolo Tonio at Lola Ising. Ang dalawang plato ng pancit canton ay natabunan na ng Menudo, Shanghai, Barbecue, at Lechon.
Tumayo si Kapitan, na may dalang mic.
“Makinig ang lahat!” sigaw ni Kapitan. “Ngayong gabi, sine-celebrate natin ang Golden Anniversary ng pinaka-mabait na mag-asawa sa barangay natin. Wala silang anak, pero tinuring nila tayong lahat na mga anak nila!”
“MABUHAY SI LOLO TONIO AT LOLA ISING!” sigaw ng buong barangay.
Hindi napigilan ni Lolo Tonio ang umiyak. Niyakap siya ni Lola Ising na lumuluha rin sa tuwa.
“Ising…” bulong ni Tonio. “Akala ko tayo lang dalawa. Ang dami pala nating bisita.”
“Oo nga Tonio,” sagot ni Ising. “Sabi mo wala tayong yaman? Mali ka. Ito ang yaman natin… ang mga taong nagmamahal sa atin.”
Pinatugtog ang kantang “Kahit Maputi Na Ang Buhok Ko”.
Sa gitna ng kalsada, sa ilalim ng poste ng ilaw, isinayaw ni Lolo Tonio si Lola Ising. Pinalibutan sila ng mga kapitbahay na pumapalakpak at kumakanta.
Ang gabing nagsimula sa simpleng pancit canton ay nagtapos sa pinaka-bonggang banquet ng taon—hindi dahil sa sarap ng pagkain, kundi dahil sa sarap ng pakiramdam na ang kabutihang itinanim nila sa loob ng 50 taon ay bumalik sa kanila bilang isang malaking yakap ng pasasalamat.