Hinila ni Vanessa si Kenzo palabas ng café na parang isang estrangherong ayaw niyang makita ng kahit sino. Sa labas, nandoon ang mga kotse—BMW, Mercedes, at isang Porsche na pag-aari ng kaibigan niya. Lalo siyang namula sa hiya.
“ANO KA BA?!” galit na sigaw ni Vanessa. “Birthday ko ngayon! High-end na café ’to! Tapos papasok ka na parang… parang pulubi?!”
Tahimik si Kenzo. Hawak pa rin niya ang mumurahing cake at ang bouquet ng bulaklak na binili niya sa gilid ng kalsada.
“Vanessa,” mahinahon niyang sabi, “gusto lang kitang batiin. Birthday mo ’to. Akala ko—”
“Akala mo?!” putol ni Vanessa. “Akala mo okay lang na ipahiya mo ako sa harap ng mga kaibigan ko?! Alam mo bang pinag-uusapan ka na nila?!”
Lumabas ang mga kaibigan ni Vanessa sa café, nagmamasid, nakangisi, parang nanonood ng palabas.
“Ano ’yan?” tanong ng isa. “Cake? Mukhang tig-200 pesos lang ’yan ah.”
Tawanan sila.
Nanikip ang dibdib ni Kenzo, pero pinigilan niya ang sarili. Ito ang sandaling kailangan niyang makita ang totoo.
“Vanessa,” ulit niya, “anim na buwan na tayo. Hindi ba sapat ’yon para kahit ngayon, tratuhin mo ako ng may respeto?”
Saglit na natahimik si Vanessa.
Pagkatapos, bigla siyang humalakhak.
“Respeto?” sabi niya. “Ano bang maipagmamalaki ko sa’yo? Delivery rider ka lang! Wala kang kotse, wala kang ipon, wala kang future! Sa tingin mo sasama ako sa lalaking tulad mo habang buhay?”
Parang tinamaan ng bala ang puso ni Kenzo.
“Pero mahal kita,” mahinang sabi niya.
Tumigil ang tawa ni Vanessa.
“Mahal?” ulit niya, sabay irap. “Love doesn’t pay bills, Kenzo. Hindi ako mabubuhay sa pagmamahal mo.”
Bigla siyang dumukot sa bag niya, naglabas ng ilang libong piso, at inihagis iyon sa mukha ni Kenzo.
“O, ’yan,” malamig niyang sabi. “Bayad sa cake mo. At huwag ka nang babalik sa buhay ko.”
Nalaglag sa sahig ang pera.
Tahimik ang paligid.
Hindi gumalaw si Kenzo.
Hindi siya yumuko para pulutin ang pera.
Tumingin lang siya kay Vanessa—hindi galit, hindi galak—kundi lungkot.
“Salamat,” sabi niya. “Klaro na.”
Tumalikod siya at naglakad palayo, suot ang uniporme ng delivery rider, bitbit ang cake na hindi na niya ibibigay.
Sa likod niya, nagtawanan muli ang grupo ni Vanessa.
Akala nila… tapos na ang kwento.
ANG ARAW NA SUMUNOD
Kinabukasan, abala ang buong lungsod.
May malaking balita.
“Sarmiento Empire to Announce New Mega-Project Worth Billions”
Ang venue: isang limang-star hotel.
Ang dadalo: mga senador, negosyante, foreign investors.
At isa sa pinaka-abalang tao roon…
ang ama ni Vanessa.
Si Mr. Roberto Alonzo, isang senior executive ng Sarmiento Empire.
Hindi alam ni Roberto na sa araw na iyon—
guguho ang mundong akala niyang matatag.
ANG PAGDATING NG BIG BOSS
Nagtipon ang media sa labas ng hotel.
Biglang nagkagulo ang mga tao.
Isang Ferrari ang saysay na huminto sa harap ng red carpet.
Bumukas ang pinto.
Bumaba ang isang lalaking naka-custom suit, simple pero halatang milyon ang halaga. Matangkad, gwapo, mahinahon ang tindig.
Napasinghap ang mga tao.
“Siya na ’yan…”
“Ang batang CEO…”
“Si Kenzo Sarmiento…”
Namumutla si Roberto.
“Hindi… imposible…” bulong niya.
Si Kenzo ay lumakad papasok ng venue—ang parehong lalaking inihagisan ng pera ng anak niya kahapon.
ANG PAGKIKITA
Sa loob ng ballroom, nagsalita si Kenzo sa harap ng lahat.
“Magandang araw,” panimula niya. “Bilang CEO ng Sarmiento Empire, nais kong ipaalam na personal kong susuriin ang lahat ng department heads.”
Nagpalakpakan ang lahat.
Isa-isang tinawag ang mga pangalan.
Nang banggitin ang:
“Mr. Roberto Alonzo.”
Tumayo si Roberto, nanginginig.
Lumapit siya kay Kenzo, pilit na ngumiti.
“Sir Kenzo,” sabi niya, “isang karangalan—”
Hindi pa siya tapos magsalita nang huminto si Kenzo sa harap niya.
Tahimik.
Tumingin si Kenzo sa kanya.
“At ikaw ang ama ni Vanessa Alonzo,” malamig niyang sabi.
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Roberto.
“O-opo, sir…”
Ngumiti si Kenzo.
Pero walang init.
“Kumusta ang anak mo?” tanong niya. “Masaya ba siya?”
Hindi makasagot si Roberto.
ANG REBELASYON
Pagkatapos ng meeting, naghintay si Vanessa sa labas ng hotel.
Excited siya.
Akala niya, may tsansang ma-meet ang big boss ng kumpanya ng tatay niya.
Biglang bumukas ang pinto.
Lumabas ang Ferrari.
At mula rito… bumaba si Kenzo.
Nang magtagpo ang mga mata nila—
NAMUTLA SI VANESSA.
“Hindi… ikaw…” nanginginig niyang sabi.
Lumapit si Kenzo sa kanya.
“Delivery rider,” sabi niya. “’Di ba?”
Hindi makapagsalita si Vanessa.
“Anim na buwan,” patuloy ni Kenzo. “Tinanggap kita nang buong puso. Pero isang araw lang na akala mo wala akong pera—itinapon mo ako.”
Tahimik si Vanessa. Nangingilid ang luha.
“Kenzo… hindi ko alam… kung alam ko lang—”
Itinaas ni Kenzo ang kamay.
“’Yan ang punto,” malamig niyang sagot. “Kung alam mo lang.”
Lumapit si Roberto, halos lumuhod.
“Sir Kenzo, patawad po… kung may nagawa ang anak ko—”
Tumingin si Kenzo sa kanya.
“Hindi ako galit,” sabi niya. “Pero malinaw na hindi lahat ng tao ay karapat-dapat bigyan ng mundo.”
Tumingin siya kay Vanessa sa huling pagkakataon.
“At ikaw,” sabi niya, “pinili mo ang pera—kaya dito ka mananatili. Sa labas ng buhay ko.”
Pumasok siya muli sa Ferrari.
Umalis.
HULING MENSAHE
Hindi lahat ng mukhang mahirap ay walang halaga.
At hindi lahat ng may pera ay tunay na mayaman.
Ang tunay na yaman…
ay ang taong tatanggapin ka kahit wala kang dala.
At si Vanessa—
natutunan niya ang aral na iyon…
kapag huli na ang lahat.