Nagulat si Elena. Akala niya palalayasin na sila. Niyakap niya ang Nanay niya para protektahan ito. “Sir, aalis na po kami bukas… parang awa niyo na, pagpahingahin niyo lang po si Nanay ngayong gabi…”
Hindi sumagot si Gusting.
Sa halip, lumapit siya sa banig.
Napaluhod ang masungit na may-ari.
Napaluhod siya hindi dahil sa baho, kundi dahil sa bigat ng kanyang pagkakasala. Hinawakan niya ang kamay ni Nanay Rosa na puno ng karayom ng dextrose na tinanggal na dahil wala nang pambayad.
“Patawarin niyo ako…” garalgal na sabi ni Gusting habang tumutulo ang luha. “Patawarin niyo ako, Nanay. Patawarin mo ako, Elena.”
“S-Sir?” gulat na tanong ni Elena.
Dumukot si Gusting sa bulsa niya. Inilabas niya ang lahat ng laman ng wallet niya—ang koleksyon niya ng renta ngayong araw.
“Elena,” sabi ni Gusting habang inaabot ang pera. “Dalhin mo ang Nanay mo sa ospital. Ngayon din. Ako ang sasagot sa bill. Gamitin mo ang sasakyan ko sa labas.”
“P-Pero Sir… yung amoy po… yung upa…”
“Kalimutan mo ang upa,” iling ni Gusting habang pinupunasan ang luha. “Walang kwenta ang building ko kumpara sa buhay ng Nanay mo. Ang baho na inereklamo ko… ‘yun pala ang amoy ng anak na ayaw sumuko. Hiyang-hiya ako sa sarili ko.”
Nang gabing iyon, isinugod nila si Nanay Rosa sa ospital. Nakaligtas ang matanda dahil naagapan.
Hindi na sila pinalayas ni Mang Gusting. Sa katunayan, hindi na niya sila pinagbayad ng upa hangga’t hindi lubusang gumagaling si Nanay Rosa. Natutunan ni Gusting na sa bawat pintong kinakatukan niya para maningil, may mga kwento sa loob na mas mahalaga pa kaysa sa pera—at minsan, kailangan mong pumasok at makinig para maintindihan ang tunay na halaga ng buhay.
Dahan-dahang pumasok si Gusting sa kwarto.
