At nagtawanan pa sila ni Grace. “Oo nga Leo, diet ka na rin muna. Picture-an mo na lang kami habang sumusubo ng cake!”
Dito na naputol ang pisi ni Leo.
Ang pagod, gutom, at pambabastos ay nagsama-sama.
Tinignan niya ang mag-asawa. Tinignan niya ang camera niya.
“Ah, ganun ba?” ngumiti si Leo nang mapait. “Mahal pala ang pagkain ha? Sige.”
Sa harap mismo ni Ricky at Grace, pinindot ni Leo ang Menu ng kanyang camera.
Pumunta siya sa Settings.
Pinili ang Format Memory Card.
Pinindot ang DELETE ALL.
“Teka! Anong ginagawa mo?!” sigaw ni Ricky.
“Nagbabawas ng laman,” sagot ni Leo nang kalmado. “Sabi niyo kasi mahalaga ang budget di ba? Kaya tinulungan ko na kayong magtipid sa memory.”
Ipinakita ni Leo ang screen ng camera kay Ricky.
NO IMAGES.
“Bura na lahat,” sabi ni Leo. “Ang pre-nup niyo, ang kiss niyo sa altar, ang paghihiwa niyo ng cake. Lahat ‘yun, wala na. Parang yung pagkain na inilaan niyo para sa akin—WALA.”
Namutla si Grace. “Bakit mo ginawa ‘yun?! Babayaran naman kita ah!”
“Yung P5,000 mo?” tawa ni Leo. “Sa inyo na ‘yan. Ipunin niyo pambili ng pagkain niyo. I quit.”
Tinanggal ni Leo ang memory card, binali ito sa dalawa, at itinapon sa baso ng wine ni Ricky.
“Ayan, souvenir. Enjoy.”
Nag-walkout si Leo kasama ang assistant niya. Dumaan sila sa Jollibee at kumain ng marami gamit ang sarili nilang pera, masaya at payapa.
Ang mag-asawang Ricky at Grace?
Umiyak sila buong gabi. Nagmakaawa sila sa mga bisita kung may nakakuha ba ng litrato sa cellphone. Kaso, puro malabo at madilim ang shots ng mga bisita.
Wala silang official wedding video.
Wala silang wedding album.
Ang tanging alaala ng “Pinakamasayang Araw” nila ay ang mukha ng photographer na gutom na gutom, at ang memory card na lumulutang sa wine glass.
Lumingon si Ricky, namumula na sa alak. “Ano ka ba Leo? Trabaho lang ‘yan! Tiisin mo naman para sa akin. Ang mahal ng pagkain eh. Uminom ka na lang ng tubig sa CR, libre ‘yun!”
