Nanlamig ang buong katawan ni Teresa.
Tok… tok… tok…
Hindi iyon guni-guni. Hindi rin tunog ng daga o tubo. May ritmo. May pakiusap.
“At… a-anak…” mahina ngunit malinaw na boses ng isang matanda.
Napahawak si Teresa sa dibdib. Gusto niyang tumakbo pabalik sa kwarto, magtago sa kumot, at magpanggap na walang narinig. Pero may kung anong humila sa kanyang mga paa—isang pakiramdam na hindi niya kayang talikuran.
Dahan-dahan siyang lumapit sa pinto sa ilalim ng hagdan.
Madilim. Makapal ang kahoy. May maliit na butas sa gilid, parang bentilasyon.
“Hello po?” pabulong niyang tawag. “May tao po ba diyan?”
May sandaling katahimikan. Pagkatapos—
“Salamat sa Diyos…” nanginginig na sagot. “Akala ko… wala na talagang makakarinig sa akin.”
Naluha si Teresa.
“K-kayo po ba si Donya Aurora?” bigla niyang naitanong, hindi niya alam kung bakit iyon ang lumabas sa bibig niya.
Napahagulgol ang boses sa loob.
“Oo… ako nga. Ina ni Ricardo.”
Parang binuhusan ng malamig na tubig ang ulo ni Teresa.
Pero sabi ni Ma’am Melinda… nasa Switzerland…
“Bakit po kayo n-andito?” nanginginig niyang tanong. “Bakit po kayo nakakulong?”
“Dahil…” huminga nang mabigat ang matanda. “Gusto niya akong mamatay dito. Tahimik. Walang nakakaalam.”
ANG KATOTOHANAN SA LIKOD NG NGITI
Kinabukasan, halos hindi makakilos si Teresa sa takot. Bawat kilos ni Melinda ay sinusuri niya—ang ngiti, ang kilos ng kamay, ang lamig sa mga mata.
Eksaktong tanghali, gaya ng nakasanayan, bumaba si Melinda sa basement. May dala na namang mangkok ng kanin at buto.
Nagtago si Teresa sa likod ng pader.
Narinig niya ang pagbukas ng mabigat na pinto. At ang boses ni Melinda—malamig, walang awa.
“Kumain ka. Huwag ka nang mag-ingay ha? Ayokong may makarinig.”
“Melinda…” mahina at paos na sagot ni Donya Aurora. “Bakit mo ginagawa ito? Anak ka rin ng Diyos…”
Tumawa si Melinda.
“Diyos? Matagal na kitang pinakiusapan na suportahan ako kay Ricardo. Pero ikaw? Lagi mo akong minamaliit. Lagi mong sinasabing hindi ako karapat-dapat.”
“Hindi kita minamaliit,” sagot ng matanda. “Pinoprotektahan ko lang ang anak ko.”
“Eksakto,” sagot ni Melinda. “At ngayon, ako naman ang poprotekta sa sarili ko.”
Isinara ang pinto. Kumalabog ang kandado.
Nanluhod si Teresa sa sahig, nanginginig.
Hindi pwedeng manatili akong tahimik.
ANG BABALANG HINDI PINAKINGGAN
Nang gabing iyon, umuwi si Don Ricardo. Pagod, pero ngumiti pa rin kay Melinda.
“Love, kumusta ang bahay?” tanong niya.
“Maayos,” sagot ni Melinda, sabay halik sa pisngi. “Tamang-tama lang ang tahimik.”
Tahimik.
Nilapitan ni Teresa si Ricardo habang naglalakad ito papuntang opisina sa loob ng bahay.
“Sir…” maingat niyang tawag. “May sasabihin po sana ako.”
Biglang lumitaw si Melinda sa likod.
“Teresa, ano ‘yan? Hindi ba sinabi kong huwag istorbohin ang amo mo?”
Namula si Teresa. Nanginginig ang labi niya.
“Sir… tungkol po sa Mommy niyo—”
“ANO?” biglang sigaw ni Melinda. “Ano bang pinagsasasabi mo?!”
Natigilan si Ricardo.
“Mommy ko? Ano ang tungkol sa kanya?”
Ngumiti si Melinda—pero halatang pilit.
“Teresa, masama ‘yan. Gumagawa ka ng kwento.”
Napatingin si Ricardo kay Teresa.
“Teresa, magsalita ka.”
Huminga nang malalim ang katulong.
“Sir… hindi po totoo na nasa Switzerland si Donya Aurora.”
Tumawa si Melinda, pero may halong galit.
“Ricardo, pakinggan mo ang sarili mo. Maniniwala ka sa katulong?”
Tumayo si Ricardo.
“Saan mo sinasabi na naroon ang nanay ko?”
Itinuro ni Teresa ang hagdan.
“Sa ilalim po.”
ANG PAGBUBUKAS NG IMPIYERNO
Nagmamadaling bumaba si Ricardo. Hinabol siya ni Melinda.
“Ricardo, tama na! Huwag ka nang bumaba!”
Pero huli na.
Kinuha ni Ricardo ang susi ng wine cellar—ang susi na matagal na niyang hindi ginagamit dahil sabi ni Melinda ay siya lang ang may hawak.
Ngunit gumana.
Pagbukas ng pinto, bumungad ang amoy ng amag, ihi, at bulok na pagkain.
At sa sulok—
Isang matandang babaeng payat na payat, marumi ang buhok, nanginginig sa lamig. Nakaupo sa isang lumang wheelchair na may kadena sa gulong.
“Mommy…” halos pabulong na sigaw ni Ricardo.
Umangat ang ulo ni Donya Aurora. Namula ang mga mata.
“Ricardo…” humagulgol siya. “Anak ko…”
Parang nabali ang tuhod ni Ricardo.
Lumapit si Melinda, nanginginig sa galit.
“Hindi mo dapat nakita ‘yan.”
Dahan-dahang tumayo si Ricardo. Hindi na siya umiiyak. Mas nakakatakot—wala na siyang emosyon.
“Tatlong taon,” malamig niyang sabi. “Tatlong taon mong ikinulong ang ina ko. Habang pinapaniwala mo akong masaya siya.”
Sumigaw si Melinda.
“GINAWA KO ‘YON PARA SA ATIN! Dahil kapag nandiyan siya, hindi mo ako pipiliin! Lahat ng ari-arian—lahat ‘yan mawawala sa akin!”
Tinawagan ni Ricardo ang pulis.
“Dalhin niyo siya,” sabi niya. “At huwag na huwag ninyong palalapitin sa akin.”
ANG HULING PAGBABAYAD
Inaresto si Melinda sa harap ng media. Ang “perpektong asawa,” ang “reyna ng charity,” ay nahubaran ng maskara.
Lumabas ang lahat ng ebidensya—mga pekeng dokumento, pekeng bank transfer papuntang “Switzerland,” at mga medical record na pinilit pirmahan ni Donya Aurora noon.
Si Teresa ay ginawaran ng parangal. Ngunit higit pa roon, inalok siya ni Ricardo na manatili sa bahay—bilang pamilya.
Isang umaga, sa hardin, hawak ni Donya Aurora ang kamay ni Teresa.
“Salamat, anak,” mahina niyang sabi. “Kung hindi dahil sa’yo, dito na ako mamamatay.”
Ngumiti si Teresa na may luha sa mata.
“Hindi po kayo nag-iisa.”
Sa malayo, pinagmamasdan sila ni Don Ricardo.
At sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon,
nakahinga siya nang maluwag.
Dahil minsan, ang tunay na halimaw ay hindi sumisigaw—
nakangiti lang siya sa harap ng mundo.