Si Leo ay ang “Black Sheep” ng pamilya. Sampung taon na ang nakakaraan, lumayas siya dahil hindi niya gusto ang pamamalakad ng kanyang amang si Don Arnulfo sa kanilang negosyo. Gusto ni Leo na magsilbi sa bayan, pero para kay Don Arnulfo, “walang pera sa pagiging sundalo.”
Ngayon, ikakasal ang kapatid ni Leo na si Rico.
Umuwi si Leo para dumalo. Naka-suot siya ng isang simpleng Barong Tagalog. Wala siyang dalang mamahaling regalo. Wala siyang dalang kotse; nag-taxi lang siya papunta sa hotel.
Pagpasok niya sa ballroom, agad siyang hinarang ni Don Arnulfo.
“Anong ginagawa mo dito?” asik ng ama. Tinignan niya si Leo mula ulo hanggang paa. “Ang dumi mo tignan. Mukha kang driver. Nakakahiya ka sa mga bisita ko. Puro mga Senador at Business Tycoons ang nandito!”
“Pa, kasal ng kapatid ko. Gusto ko lang bumati,” mahinahong sagot ni Leo.
“Bumati? O baka mangutang?” pang-iinsulto ni Arnulfo. “Doon ka umupo sa pinaka-dulong table. Sa tabi ng mga driver at yaya. Huwag na huwag kang lalapit sa Presidential Table. Ayokong malaman ng mga tao na may anak akong… walang narating.”
Yumuko si Leo. “Opo, Pa.”
Umupo si Leo sa sulok, malayo sa pamilya. Habang nagsasaya sila sa harap, kumakain ng steak at umiinom ng wine, si Leo ay tahimik lang na umiinom ng tubig.
Sa kalagitnaan ng reception, biglang nagkagulo sa labas.
Dumating ang convoy ng mga itim na SUV na may wang-wang. Pumasok ang mga PSG (Presidential Security Group) para hawiin ang daan.
Dumating ang isang napaka-importanteng bisita.
Si Secretary Valdez, ang Secretary of National Defense.
Tuwang-tuwa si Don Arnulfo.
“Narito ang Secretary!” sigaw ni Arnulfo sa mic. “Welcome, Sir! Karangalan namin na dumalo kayo sa kasal ng anak ko!”
Naglakad si Don Arnulfo para salubungin ang Secretary at makipagkamay. Inisip niya na maganda itong koneksyon para sa negosyo niya.
“Good evening, Secretary Valdez!” bati ni Arnulfo, nakangiti nang malapad.
Pero nilampasan siya ng Secretary.
Hindi pinansin ni Valdez ang kamay ni Arnulfo. Ang mga mata ng Secretary ay naghahanap ng ibang tao sa loob ng ballroom.
Naglakad ang Secretary papunta sa… dulong table.
Sa table kung saan nakaupo ang mga driver at si Leo.
Sinundan ng tingin ng lahat ang Secretary. Nagtaka si Don Arnulfo. Bakit siya pupunta sa table ng mga patay-gutom?
Huminto si Secretary Valdez sa tapat ni Leo.
Si Leo ay dahan-dahang tumayo at inayos ang kanyang tindig.
Sa harap ng daan-daang mayayamang bisita, sumaludo nang mataas at pormal si Secretary Valdez kay Leo.
“Sir!” bati ng Secretary nang malakas.
Natigilan ang buong ballroom.
“Good evening, Admiral,” bati ng Secretary. “I didn’t know you were in the country. The President sends his regards for your successful mission in the West Philippine Sea.”
Nalaglag ang panga ni Don Arnulfo.
A-Admiral?
Si Leo… ang anak na tinawag niyang walang narating… ay isang Admiral? Isa sa pinakamataas na ranggo sa Navy?
“At ease, Secretary,” sagot ni Leo. Ang boses niya ay may awtoridad na hindi pa naririnig ng kanyang ama kailanman. “Private visit lang ito. Kasal ng kapatid ko.”
“Of course, Sir,” sagot ni Valdez. Humarap ang Secretary kay Don Arnulfo na ngayon ay namumutla na.
“Don Arnulfo,” sabi ng Secretary. “Hindi niyo ba alam? Ang anak niyo na si Vice Admiral Leo Mondragon ay isang bayani. Siya ang Commander ng Naval Forces na nagprotekta sa teritoryo natin. Respetado siya ng Pentagon at ng United Nations. Siya ang pinakamagaling na estratehista na meron ang Pilipinas.”
Nanghina ang tuhod ni Don Arnulfo.
Ang anak na pinalayas niya… ang anak na pinaupo niya sa table ng mga driver… ay tinitingala pala ng mga heneral at ng Presidente.
Lumapit si Don Arnulfo kay Leo. Nanginginig.
“Leo… a-anak… Admiral ka?”
Tumingin si Leo sa ama niya. Wala nang galit sa mata niya, kundi awa.
“Oo, Pa,” sagot ni Leo. “Wala akong dalang pera o negosyo. Pero dala ko ang dangal ng apelyido natin na hindi kayang bilhin ng pera niyo.”
“Pa-patawarin mo ako…” iyak ni Arnulfo, akmang hahawakan si Leo.
Pero umatras si Leo.
“Aalis na ako. Masaya na akong nakita kong kinasal si Rico. Congrats sa inyo.”
Humarap si Leo sa Secretary. “Let’s go.”
Naglakad palabas si Admiral Leo Mondragon, kasunod ang Secretary of Defense at mga PSG. Iniwan niya ang kanyang ama na punong-puno ng pagsisisi, habang ang mga bisita ay nakatingin kay Leo nang may paghanga at respeto—ang “Black Sheep” na naging Agila ng Karagatan.