Tumahimik ang buong kwarto ng ilang segundo. Ang tanging maririnig ay ang crunch, crunch ng popcorn ni Lola Cely habang nakatitig kay Gary na parang nanonood ng teleserye sa hapon.
“Uh… Ma… Pa… Kuya… Lola…” nauutal si Gary, nanginginig ang tuhod. “A-anong ginagawa n’yo dito?”
Tumayo si Brenda, dahan-dahan, elegante, parang kontrabida sa huling episode.
“Anong ginagawa namin?” ulit niya, kalmado ang boses pero may halong lason. “Nag-staycation, Gary. Gamit ang credit card KO.”
Iniangat niya ang Statement of Account at inihampas sa mesa.
“Presidential Suite. Room service. Champagne. Jacuzzi.” ngumiti siya. “Ang mahal pala ng pagiging tanga, no?”
Napaupo si Gary sa gilid ng kama. Si Trixie naman ay namutla, pilit nagtatago.
“Ate Brenda… hindi ko po alam—” nagsimula si Trixie.
Biglang tumayo ang panganay na kuya ni Brenda, si Kuya Mark — malapad ang balikat, mukhang refrigerator.
“Hoy!” sigaw niya. “Hindi ka kasali sa script! Extra ka lang!”
Napasigaw si Trixie at halos maiyak.
“Brenda, makinig ka,” pakiusap ni Gary. “May paliwanag ako.”
“Ah, oo. Gusto ko ‘yan,” sabi ni Brenda. “Explain mo. Pero bago ‘yan…”
Tumango siya sa Tatay niya.
Biglang lumabas ang Tatay ni Brenda ng maliit na tripod at cellphone.
“Rolling!” sigaw nito. “Para may documentation. Baka sabihin scripted.”
“BRRRRENDA!” halos maiyak si Gary. “Patawarin mo ako. Isang beses lang ‘to!”
Sabay-sabay humalakhak ang buong pamilya.
“Isang beses?” singit ni Nanay niya. “Gary, may screenshot kami. May resibo. May chat logs. May booking history. May Grab receipts. May food panda!”
Inilapag ni Brenda ang isang folder.
“Ayan,” sabi niya. “Tatlong buwan ng ‘isang beses’.”
Napayuko si Gary. Tahimik.
“Alam mo kung kailan ako natauhan?” patuloy ni Brenda. “Noong ginamit mo ‘yung card ko para sa bulaklak… pero hindi para sa akin.”
Tahimik ang kwarto.
“Alam mo kung anong masakit?” tanong niya. “Hindi ang kabit. Kundi ‘yung yabang mo.”
Tumayo si Lola Cely.
“Apo,” sabi niya, “pwede ko bang sabihin ‘yung linya ko?”
“Opo, Lola.”
Tinuro ni Lola si Gary gamit ang tungkod.
“Gary,” sabi niya, “noong araw, kung ganyan ka sa asawa mo, pinatulan ka na ng tsinelas.”
Palakpakan ang buong angkan.
Huminga ng malalim si Brenda.
“Gary,” sabi niya. “Ito na ang desisyon ko.”
Napatingin si Gary, may konting pag-asa.
“Una,” sabi ni Brenda. “Divorce petition — ready na. Filed bukas.”
Napasigaw si Trixie.
“Pangalawa,” dagdag niya. “Lahat ng gastos mo tonight — babayaran mo. May interest.”
Inabot niya ang papel.
“Pangatlo,” ngumiti siya, “wala ka nang access sa kahit anong account ko.”
Naglabas ng phone ang receptionist sa video call.
“Confirmed po, Ma’am. Cancelled na lahat.”
Napahawak sa dibdib si Gary.
“Pang-apat,” sabi ni Brenda, “ikaw, Trixie…”
Nanginginig si Trixie.
“…free ka na,” tapos ngiti. “Kanya na ‘yan. Basura nga lang.”
Napasigaw ang mga kuya.
“AT PANGHULI!” sigaw ng Tatay niya.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang hotel security, ang manager, at dalawang HR staff.
“Sir Gary Reyes,” sabi ng manager. “You are banned from all Royal Grand Hotels nationwide.”
Tumayo si Gary, luhaan.
“Brenda… please…”
Lumapit si Brenda.
Tahimik.
“Gary,” sabi niya sa huling pagkakataon. “Salamat.”
“Sa…?” tanong niya.
“Sa pagpakita kung sino ka talaga.”
Lumakad siya palabas kasama ang pamilya, nagtatawanan, may popcorn pa rin.
Habang palabas, narinig si Lola.
“Next episode ulit ah.”
EPILOGO
Tatlong buwan ang lumipas.
Si Brenda ay nasa café, naka-business attire, may laptop. Mas glowing. Mas tahimik.
May lumapit na waiter.
“Ma’am, may tawag po kayo.”
Sinagot niya.
“Hello?”
“Hi, Brenda,” boses ni Gary. “Pwede ba tayong mag-usap?”
Ngumiti si Brenda.
“Gary,” sagot niya. “Late ka na sa show.”
Pinatay niya ang tawag.
Sa labas ng café, si Gary ay nakaupo sa bangketa, hawak ang cellphone, walang pera, walang yabang.
Samantala, si Brenda ay tumayo, umorder ng kape, at naglakad palayo — malaya, tahimik, at panalo.
THE END.