Si Kael ay tatlong taon nang kasal kay Sophie. Ang pamilya ni Sophie ay kilala sa lipunan dahil sa kanilang yaman, samantalang si Kael ay nagpakilala lamang bilang isang “freelance consultant” na simple kung manamit at kumilos. Dahil dito, laging mababa ang tingin sa kanya ng pamilya ni Sophie, lalo na ng kanyang biyenan na si Don Rogelio.
Ngayong araw ang ika-60 kaarawan ni Don Rogelio. Isang marangyang handaan ang gaganapin sa kanilang malawak na hardin. Ang mga bisita ay puro matataas na tao—mga negosyante, politiko, at mga sikat na personalidad.
Habang abala ang lahat sa pag-aayos, tinawag ni Don Rogelio si Kael nang may kasungitan.
“Kael!” sigaw nito. “Halika nga rito!”
Lumapit si Kael na nakasuot ng simpleng polo shirt at shorts. “Bakit po, Pa?”
“Anong ‘Pa’? Huwag mo akong ma-Pa-Pa dyan,” irap ni Don Rogelio. “Tingnan mo ‘yang mga kotse sa driveway. Ang dudumi! Parating na ang VIP guest ko, si Senator Villaraza. Nakakahiya kung makikita niyang maalikabok ang mga sasakyan ko. Hugasan mo ‘yan lahat! Ngayon din!“
“Pero Pa,” katwiran ni Kael. “Nakabihis na po ako. At saka, birthday niyo, dapat nasa loob ako kasama ni Sophie.”
“Wala akong pakialam!” bulyaw ng biyenan. “Wala ka namang ambag sa handaan na ‘to! Palamunin ka lang! Kung gusto mong kumain mamaya, magtrabaho ka! Maging Car Wash Boy ka muna!”
Wala nang nagawa si Kael dahil ayaw niyang gumawa ng gulo sa harap ni Sophie. Hinubad niya ang kanyang polo, nagpalit ng lumang t-shirt, at kumuha ng timba, sabon, at hose.
Habang naglilinis si Kael, ang mga pinsan ni Sophie na nakasuot ng mamahaling barong at gown ay naglalakad sa paligid. Nakita nila si Kael na basang-basa at nagkukuskos ng gulong ng isang Mercedes Benz.
Pinagtawanan nila ang asawa ni Sophie. “Uy, tignan niyo si Kael. Car wash boy! Bagay sa kanya!” “Kunan niyo ng picture, post natin sa Facebook. Caption: Ang palamuning manugang.”
Si Sophie ay umiiyak sa loob ng kwarto. Gusto niyang bumaba para tulungan ang asawa, pero hinarang siya ng kanyang ina. “Huwag kang bababa, Sophie. Mapapahiya lang tayo sa mga bisita.”
Maya-maya, isang mahabang linya ng mga itim na SUV ang pumasok sa gate. Mula sa gitnang sasakyan, bumaba si Senator Villaraza—ang isa sa pinakamakapangyarihang tao sa bansa.
Nagmadali si Don Rogelio na ayusin ang kanyang Barong Tagalog. “Senator! Welcome! Welcome sa aking munting tahanan!” bati ni Don Rogelio, sabay abot ng kamay. “Isang malaking karangalan ang pagdalo niyo!”
Ngumiti lang nang tipid ang Senador. Hindi nito agad kinamayan si Don Rogelio. Sa halip, iginala ng Senador ang kanyang paningin sa paligid na tila may hinahanap.
“Rogelio,” sabi ng Senador. “Nabalitaan kong nandito ang Boss ko. Ang taong nagpondo ng kampanya ko at may-ari ng pinakamalaking Investment Firm sa Asya. Sabi niya pupunta siya rito.”
Naguluhan si Don Rogelio. “Boss? Wala pong ibang bilyonaryo dito, Senator. Ako lang po at ang mga kaibigan ko.”
Biglang nahagip ng mata ng Senador ang isang lalaki sa gilid ng driveway. Ang lalaking may hawak na basahan, basang-basa ang t-shirt, may bula ng sabon sa braso, at nagliligpit ng timba. Si Kael.
Nanlaki ang mata ng Senador. Iniwan niya si Don Rogelio na nakalahad pa ang kamay at mabilis na naglakad patungo kay Kael.
“Senator? Saan kayo pupunta? Doon lang po ang tagahugas ng kotse!” sigaw ni Don Rogelio.
Pero hindi nakinig ang Senador. Paglapit niya kay Kael, yumuko ang Senador nang mababa—isang pagpapakita ng matinding respeto na ikinagulantang ng lahat.
“Good evening, Mr. President,” magalang na sabi ng Senador.
Natulala ang lahat ng bisita. Tumigil pati ang tugtog ng orchestra.
“S-Senator Villaraza,” ngiti ni Kael habang pinupunasan ang kamay sa kanyang maruming shorts. “Pasensya na, hindi kita makakamayan. Mabula pa ang kamay ko. Inutusan kasi akong maglinis ng kotse.”
Namutla ang Senador sa galit at hiya. Humarap siya kay Don Rogelio na parang hihimatayin na sa gulat.
“Rogelio!” sigaw ng Senador. “Anong klaseng pamilya kayo?! Alam niyo ba kung sino ang tinatrato ninyong utusan?! Siya si Mr. Kael Mondragon! Siya ang Chairman & President ng Mondragon Global Solutions! Siya ang may-ari ng bangkong pinagkakautangan mo! Siya ang dahilan kung bakit ako nanalo sa eleksyon!”
Nalaglag ang panga ni Don Rogelio. Ang mga pinsang nangungutya kanina ay biglang nagtago sa likod ng mga waiter.
“M-Mondragon?” nanginginig na sabi ni Don Rogelio. “Akala ko… akala ko hamak na freelancer lang siya…”
“Freelancer?!” bulyaw ng Senador. “Kung gugustuhin ni Mr. Kael, kaya niyang bilhin ang buong subdivision na ito bukas na bukas din!”
Lumapit si Sophie kay Kael at niyakap ang asawa kahit basa ito. “Kael… bakit hindi mo sinabi?” bulong niya.
Hinawakan ni Kael ang mukha ng asawa. “Dahil gusto kong malaman kung tanggap ba ako ng pamilya mo kahit wala akong pera. Gusto kong mahalin nila ako bilang si Kael, hindi bilang si Mr. President. Pero mukhang malabo na ‘yun.”
Humarap si Kael kay Don Rogelio na ngayon ay nagtatangkang lumapit para humingi ng tawad.
“Happy Birthday, Pa,” sabi ni Kael nang seryoso. “Nalinis ko na ang mga kotse mo. ‘Yan na ang huling regalo ko sa’yo.”
Hinawakan ni Kael ang kamay ni Sophie. “Sophie, aalis na ako. Kung gusto mong sumama, tara. Pero hindi na ako babalik sa bahay na tinatrato akong basura.”
Walang pag-aalinlangang sumama si Sophie sa kanyang asawa.
“Senator,” baling ni Kael sa bisita. “Sa ibang restaurant na lang tayo mag-meeting. Nawalan na ako ng gana rito.”
“Opo, Sir. Nakahanda na ang sasakyan ko,” sagot ng Senador, habang pinagbubuksan ng pinto ng luxury SUV si Kael at Sophie.
Umalis sila at iniwan si Don Rogelio sa gitna ng kanyang party—puno ng pagkain, puno ng bisita, pero wasak ang dangal at puno ng pagsisisi. Nawala sa kanya ang pinakamayamang manugang na sana ay mag-aangat sa kanya, dahil lamang sa kanyang mapanghusgang ugali.