“Ma’am… siya po ang matandang nakatira sa katabing unit. Wala raw siyang pamilya at hindi lumalabas. Nahulog daw siya sa maliit na access space noong nagtatangkang ayusin ang tubo. Ilang araw na siyang nandiyan.”
Nang makita ang liwanag, humikbi ang matandang babae at humawak sa braso ni Althea.
“Salamat… salamat anak… akala ko wala nang makarinig sa ‘kin…”
Pero pinakamas nakakaiyak na nangyari ay ito—
Si Baby Liam, na mula pa noong una ay tahimik lang, biglang iniunat ang kamay niya sa matanda.
“Na…” bulong niya habang pilit umaabot.
Ngumiti ang matanda, napaluha.
“Ilang gabi ko siyang naririnig na parang may kumakaluskos. Akala ko multo, pero siya pala… siya pala ang nakikinig sa akin,” sabi ni Althea, hindi mapigil ang iyak.
“Ang mga bata talaga, mas sensitibo,” sagot ng officer. “Kung hindi dahil sa anak ninyo… baka hindi na namin siya naabutang buhay.”
Dinala ang matanda sa hospital, at ilang araw ang lumipas, bumalik siya sa bahay ni Althea, kasama ang mga pulis, para personal na magpasalamat.
“Nagpapasalamat ako sa inyong mag-ina,” sabi ng matanda habang may dalang maliit na laruan para kay Liam. “Kung hindi sa anak mo… hindi ako mabubuhay.”
Ngumiti si Althea, hawak ang kamay ng matanda.
“Hindi namin kayo pababayaan. Simula ngayon… may pamilya na po kayo.”
At doon, sa simpleng bahay, nabuo ang isang hindi inaasahang koneksyon: isang batang hindi pa marunong magsalita, isang inang puno ng takot at tapang, at isang matandang iniwan ng mundo—ngunit muling nabigyan ng panibagong buhay.
Dahil minsan… ang pinakamaliliit ang may pinakamalalalim na naririnig.
At ang pader na minsang kinatatakutan ni Althea?
Naging alaala na lamang iyon ng himalang dinala ng isang inosenteng bata—isang tunog ng pag-asa na syang nagligtas ng isang buhay.