Tahimik lang si Daniel. Hindi niya alam kung paano sasalubungin ang ganitong bigat. Pero isang bagay ang alam niya—hindi siya papayag na matapos lang ito sa police report.
Sa mga sumunod na araw, bumalik siya dala ang ilang grocery, gatas, at mga damit mula sa police community drive. Tinulungan din niya ang babae—si Liza—na mag-apply sa local shelter program at makahanap ng trabaho sa isang laundry shop.
Minsan, habang inaabot niya ang ilang kahon ng gatas kay Liza, sabi ng babae, “Hindi ko po alam kung paano ko kayo pasasalamatan.”
Ngumiti si Daniel. “Basta alagaan mo lang si RJ. ‘Yan na ang pinakamagandang pasasalamat.”
Lumipas ang ilang buwan. Minsan sa patrol, habang nasa highway ulit si Daniel, may narinig siyang maliit na tinig, “Tito Dan!” Paglingon niya, nakita niyang si RJ iyon—malinis, nakangiti, hawak ang kamay ng kanyang ina.
“May gatas po kaming dala para sa inyo!” tawa ni RJ habang inaabot ang maliit na kahon ng chocolate milk.
Natawa si Daniel at napailing. “Aba, baliktad na ngayon, ha?”
“Gusto lang po naming bumawi,” sabi ni Liza, bahagyang namumula. “Dahil kung hindi dahil sa inyo, baka hindi na namin naranasan ‘to—ang buhay ulit.”
At sa simpleng eksenang iyon, sa gilid ng parehong highway kung saan niya unang nakita ang bata, naramdaman ni Daniel ang bigat ng puso niyang unti-unting gumagaan.
Hindi lahat ng bayani ay may medalya, at hindi lahat ng himala ay may liwanag na bumababa mula sa langit. Minsan, ang himala ay isang pulis na hindi lumampas lang sa isang batang marumi at pagod sa gilid ng kalsada—isang taong huminto, lumapit, at nagdesisyong makinig.
At sa dulo ng araw, habang umaalis ang patrol car ni Daniel, nakasilip sa bintana si RJ, kumakaway. “Bye, Tito Dan!”
Ngumiti ang pulis, may luha sa mata, at marahang sumagot, “Ingat ka lagi, anak.”
At doon niya napagtanto—hindi niya lang nailigtas ang isang bata. Nailigtas din niya ang pag-asa ng isang pamilya.
Lumayas ang ama niya, at ilang araw na kaming walang tulog at pagkain.”
