Isang maaliwalas na Sabado ng umaga sa San Agustin Church. Ang hangin ay amoy mga sariwang Calla Lily at Sampaguita. Lahat ng mga bisita ay nakasuot ng kanilang pinakamagagarang baro’t saya at suit, naghihintay sa pinakahihintay na pagbubukas ng pinto. Ito ang araw ng kasal ni Angeline.
Subalit, sa kabila ng ganda ng paligid, may halong lungkot ang atmospera. Sa pinakaunahang upuan sa groom’s side, may isang silyang sadyang iniwang bakante. Nakapatong doon ang isang barong tagalog na maayos na nakatupi at isang naka-frame na litrato ng ama ni Angeline na si Tatay Berting. Pumanaw siya tatlong taon na ang nakalilipas dahil sa ischaemic cardiomyopathy o matinding sakit sa puso.
Sa tabi ng bakanteng upuan ay nakaupo ang ina ni Angeline na si Nanay Soling. Nakaupo ito sa isang wheelchair, mahina na ang tuhod dahil sa katandaan at arthritis. Mahigpit ang hawak ni Nanay Soling sa panyo ng asawa habang pinapanood ang kanyang anak na naghahanda sa paglalakad. Gustuhin man niyang ihatid ang anak, hindi na kaya ng kanyang mga binti ang mahabang lakarin sa aisle. Kaya’t ang plano ay mag-isang maglalakad si Angeline hanggang sa altar kung saan sasalubungin siya ni Jerome, ang groom.
Bumukas ang malaking pinto. Tumugtog ang wedding march.
Huminga nang malalim si Angeline. Ito na ‘yon. Ang pangarap nilang mag-ama. Sa bawat hakbang niya, ramdam niya ang bigat ng pag-iisa. Tumingin siya sa kanyang Nanay Soling na umiiyak at tumango para palakasin ang loob niya. Ngumiti si Angeline nang pilit, kahit sa loob-loob niya ay sinasabi niyang, “Pa, sana nandito ka. Sana hawak mo ang kamay ko ngayon.”
Nakarating siya sa harap ng altar. Hinawakan ni Jerome ang kanyang kamay. Nagsimula na ang seremonya. Tahimik ang lahat.
“Sa ngalan ng Ama, at ng Anak…” panimula ng Pari.
Biglang bumukas nang padabog ang pinto ng simbahan sa likuran!
BLAG!
Napalingon ang lahat ng bisita. Isang hinihingal na lalaki, nasa edad singkwenta, ang pumasok. Gusgusin ang suot nitong polo, pawisan, at halatang tumakbo nang napakalayo.
Nagbulungan ang mga tao. “Sino ‘yan?” “May objection ba?” “Guard, ilabas niyo ‘yan!”
Napatayo ang Wedding Coordinator. Akmang lalapitan ng security ang lalaki para kaladkarin palabas.
“Sandali lang po!” sigaw ng lalaki habang habol ang hininga, nakataas ang kamay. “Huwag niyo po akong paalisin… Parang awa niyo na!”
Dire-diretsong naglakad ang lalaki sa aisle. Humarang si Jerome sa harap ni Angeline para protektahan ito. Napatigil din sa pag-iyak si Nanay Soling at tinitigan ang estranghero.
“Sino ka? Anong kailangan mo?” matapang na tanong ni Jerome.
Tumigil ang lalaki sa harap nila. Tinitigan niya si Angeline, at pagkatapos ay tumingin siya kay Nanay Soling.
“Ako si Ricardo,” garalgal na pakilala ng lalaki. “Pasensya na kayo kung ginulo ko ang kasal. Na-traffic kasi ako at kinailangan kong takbuhin mula sa sakayan.”
Napahawak siya sa dibdib niya.
“Tatlong taon na ang nakalilipas… nasa bingit ako ng kamatayan. Nasa listahan ako para sa heart transplant, pero wala nang pag-asa. Hanggang sa isang gabi, may dumating na donor.”
Nanlaki ang mata ni Nanay Soling. Napahawak si Angeline sa kanyang bibig.
“Ang Tatay mo… Si Berting,” patuloy ni Ricardo habang tumutulo ang luha. “Siya ang nagligtas sa akin. Ang puso niya ang tumitibok ngayon sa loob ko. Nalaman ko sa balita noon na organ donor siya, at hinanap ko kayo. Nalaman kong ikakasal ka ngayon.”
Dinukot ni Ricardo ang isang Stethoscope mula sa kanyang bulsa.
“Alam kong pangarap ni Berting na ihatid ka sa altar. Kaya nandito ako. Hindi para manggulo, kundi para iparamdam sa inyo na nandito siya.”
Inilahad niya ang stethoscope kay Angeline. “Pakinggan mo siya, anak.”
Nanginginig na isinuot ni Angeline ang earpiece. Inilapat ni Ricardo ang chest piece sa kanyang dibdib.
Tumahimik ang buong simbahan.
Dug-dug… Dug-dug… Dug-dug…
Malakas. Buhay na buhay. Ang pamilyar na ritmo na nagpatulog kay Angeline noong bata pa siya.
“Papa…” hagulgol ni Angeline.
Lumapit din si Ricardo kay Nanay Soling. Inabot niya ang kamay ng matanda at inilagay ito sa kanyang dibdib. Pumikit si Nanay Soling at humagulgol nang maramdaman ang tibok ng puso ng kanyang yumaong asawa.
“Soling… nandito siya,” bulong ni Ricardo.
Tumango si Nanay Soling at ngumiti kay Ricardo, tila nagpapasalamat na binuhay nito ang alaala ni Berting.
Pagkatapos ng madamdaming tagpo, humarap si Ricardo kay Angeline. Inalok niya ang kanyang braso.
“Jerome, Father,” pakiusap ni Ricardo. “Pwede bang umatras tayo nang kaunti? Ihahatid lang natin siya ulit. Ito ang gusto ni Berting.”
Pumayag si Jerome. Bumalik si Angeline sa gitna ng aisle.
Sa pagkakataong ito, hindi na siya nag-iisa. Kapit-kapit siya ni Ricardo sa kanang kamay. Sa bawat hakbang patungo sa altar, hindi lang paa ni Ricardo ang kasabay niya, kundi ang puso ng kanyang ama na tumitibok, tinutupad ang pangakong hindi napigilan ng kamatayan. At sa unahan, nakangiting naghihintay si Nanay Soling at si Jerome, saksi sa himala ng pagmamahal na walang hangganan.