NATULALA ANG TRICYCLE DRIVER SA BATANGAS NANG IWAN NG PASAHERO ANG ISANG BAYONG NA PUNO NG ALAHAS, AKALA NIYA AY BLESSING NA, PERO NAMUKHAAN NIYA SA BALITA ANG MAY-ARI NA ISANG LOLANG MAY SAKIT
“Ala eh! Ano ga ire?!”
Napakamot sa ulo si Mang Carding, isang tricycle driver sa Lipa, Batangas. Kakatapos lang niyang ihatid ang huling pasahero niya sa palengke. Nang lumingon siya sa loob ng sidecar, may naiwang lumang bayong.
Akala niya ay gulay o isda ang laman. Pero nang silipin niya, halos malula siya sa kislap.
Hindi ito barako coffee. Hindi rin ito lomi.
Laman ng bayong ay mga antigong alahas. Kwintas na ginto, singsing na may brilyante, at mga hikaw na mukhang panahon pa ng Kastila. Sa tantya niya, milyon ang halaga nito.
Napahawak si Carding sa bulsa niya. Nandoon ang Promissory Note ng anak niyang kolehiyo. Bukas na ang deadline ng tuition. Kung hindi siya makakabayad, hindi makaka-exam ang anak niya.
Lord, blessing na ga ire? tanong niya sa sarili. Walang nakakita. Pwede ko ‘tong isangla. Solb na ang problema ko.
Pero habang kumakain siya ng tanghalian sa carinderia, biglang nag-flash report sa TV.
“Isang Lola sa Batangas City, nanawagan! Ang kanyang mga alahas na pamana ng ninuno at pambayad sana sa kanyang Heart Operation, nawawala! Ang pangalan ng lola ay si Lola Remedios.”
Ipinakita sa TV ang mukha ng matanda. Namukhaan agad ni Carding. Siya yung pasaherong sakay niya kanina! Matamlay ito at ubo nang ubo habang bumababa.
Nakonsensya si Carding. Batangueño siya—matapang, pero may dangal.
“Hindi ko pwedeng ipakain sa pamilya ko ang nakaw,” bulong niya.
Dali-dali siyang sumakay sa tricycle. Hinanap niya ang address na nabanggit sa balita. Dederecho siya sa ospital kung saan naka-confine daw ang matanda.
Pagbaba niya sa tapat ng ospital, bitbit ang bayong, biglang may humablot nito!
SWISH!
Isang lalaking naka-hoodie at naka-facemask ang mabilis na tumakbo tangay ang bayong!
“HOY! MAGNANAKAW!” sigaw ni Carding. “Bumalik ka rine!”
Kumaripas ng takbo si Carding. Iniwan niya ang tricycle. Hinabol niya ang lalaki sa masikip na eskinita.
“Ibalik mo yan! Buhay ng tao ang nakasalalay dyan!” sigaw ni Carding habang tumatakbo, halos maubusan na ng hininga.
Page: ⒸSAY – Story Around You | Original story.
Mabilis ang lalaki, pero sanay sa takbuhan si Carding. Sa dulo ng eskinita, dead end. Pader ang sumalubong sa mandurukot.
Nakorner ni Carding ang lalaki. Dumampot siya ng kahoy.
“Akin na ‘yan!” hingal na sigaw ni Carding. “Hayop ka! Pambayad ‘yan sa ospital ng matanda! Wala ka na bang puso?!”
Humarap ang lalaki. Tinanggal nito ang facemask. Namumula ang mata nito sa iyak. Bata pa ito, nasa bente-anyos.
“Ikaw ang walang puso!” sigaw ng lalaki sabay yakap nang mahigpit sa bayong. “Bakit nasa’yo ‘to?! Ninakaw mo ‘to sa Lola ko ‘no?!”
Natigilan si Carding. “H-Ha?”
“Ako si Jeric!” iyak ng binata. “Apo ako ni Lola Remedios! Nakita kitang bumaba ng tricycle hawak ‘to! Akala ko itatakbo mo na! Inagaw ko lang para ibalik sa kanya!”
Ibinaba ni Carding ang kahoy.
“Iho… kalma ka lang,” paliwanag ni Carding, nakataas ang kamay. “Hindi ko ninakaw. Hinahanap ko nga kayo eh. Napanood ko sa TV na kailangan ng Lola mo ‘yan. Isosoli ko sana.”
Nagkatinginan ang dalawa. Parehong hinihingal. Parehong pawisan.
“Isosoli mo?” tanong ni Jeric, nagdududa. “Eh bakit parang… parang ayaw mong bitawan kanina?”
“Kasi akala ko magnanakaw ka!” sagot ni Carding. “Malay ko bang apo ka pala! Ang bilis mong tumakbo eh!”
Napaupo si Jeric sa semento. Humagulgol ito.
“Sorry po Manong… Sorry po…” iyak ni Jeric. “Desperado na po kasi kami. Nasa ICU si Lola. Kailangan na ng downpayment ngayon din. Akala ko talaga nawala na nang tuluyan ‘yung mga alahas.”
Lumapit si Carding at tinapik ang balikat ng binata. “Tahan na. Ala eh, pareho lang tayong nagmamalasakit. Tara na. Hinihintay na tayo ng Lola mo.”
Sabay silang pumunta sa ospital.
Pagdating sa kwarto, gising si Lola Remedios. Nang makita niya ang bayong, napaluha ito.
“Ang mga alahas ko…” bulong ng matanda. “Salamat… Salamat sa inyo.”
Ipinaliwanag ni Jeric ang nangyari—na si Carding ay kusang loob na pumunta para magsauli, at nagkaroon lang ng misunderstanding.
Tuwang-tuwa si Lola Remedios. Kumuha siya ng isang sobre sa kanyang bedside table.
“Iho,” sabi ng Lola kay Carding. “Bihira na ang tapat na tao ngayon. Tanggapin mo ito. Maliit na halaga lang, pero sana makatulong.”
Binuksan ni Carding ang sobre. P20,000. Saktong-sakto para sa tuition ng anak niya at may sobra pa para sa maintenance ng tricycle.
“Naku Lola, sobra po ito,” tanggi ni Carding.
“Sige na,” ngiti ni Jeric. “Kung hindi dahil sa’yo, baka napunta na ‘yan sa ibang kamay na hindi kasing-linis ng konsensya mo. Tanggapin niyo na po, Manong.”
Tinanggap ni Carding ang pera nang may luha sa mata.
Umuwi siya sa Lipa na magaan ang loob. Nabayaran niya ang tuition ng anak, at may baon pa siyang kwento na hinding-hindi niya makakalimutan: Ang araw na nakipaghabulan siya sa isang “magnanakaw” na ang tanging nais lang pala ay iligtas ang buhay ng kanyang Lola.
Mula noon, naging magkaibigan si Carding at Jeric. At ang tricycle ni Carding? May nakadikit na ngayong sticker sa likod:
“SAKAY NA! DRIVER AY TAPAT, KAHIT MAHIRAP.”