“P-Pero Manong… hindi nga po ako nakabayad sa inyo…”
Ngumiti si Mang Romy. Isang ngiting may halong lungkot.
“Ganyan na ganyan kasi ang anak ko, Iha. Noong nabubuhay pa siya.”
Natahimik ang buong jeep. Ang ale na nagparinig kanina ay napatigil sa pagpaypay.
“Kolehiyala din siya,” kwento ni Mang Romy habang nakatingin sa kawalan. “Minsan, umuwi siyang umiiyak. Nadukutan daw siya. Pinalakad siya ng driver pauwi dahil walang pambayad. Pagdating sa bahay, hinimatay siya sa gutom at pagod. May sakit pala siya sa puso… hindi na kinaya ng katawan niya.”
Tumulo ang luha ng matandang driver.
“Kaya nung nakita kitang umiiyak, parang nakita ko ulit ang anak ko. Ayokong maranasan mo ang naranasan niya. Kaya sige na, kunin mo na ‘to. Tulong ko na sa’yo.”
Niyakap ni Carla ang perang papel. “Salamat po, Tatay. Maraming salamat po.”
Bumaba si Carla na umiiyak, hindi dahil sa lungkot, kundi sa pasasalamat.
Sa loob ng jeep, nagbago ang ihip ng hangin. Ang ale na mataray kanina, nag-abot ng P50 kay Mang Romy. “Manong, keep the change na.”
Ang lalaking nanghusga, nagbayad ng buo at hindi na kinuha ang sukli.
Sa araw na iyon, narealize ng lahat ng sakay na ang tunay na yaman ay hindi makikita sa kintab ng sasakyan o sa ganda ng damit. Sa loob ng luma, maingay, at mausok na jeepney na iyon, natagpuan nila ang isang pusong mas dalisay pa sa ginto—ang puso ng isang amang nangungulila, na piniling maging mabuti sa estranghero para sa alaala ng kanyang anak.
“Tanggapin mo,” utos ni Mang Romy. “Pambili mo ng pagkain. Hindi ka pwedeng kumuha ng exam nang gutom. At ito, may barya pa, pamasahe mo pauwi.”
