NAGTAGO SA LIKOD NG MASCOT COSTUME ANG ISANG TATAY SA GRADUATION NG KANYANG ANAK DAHIL NAHIHIYA SIYA SA KANYANG SUNOG NA MUKHA PERO NAG-IYAKAN ANG BUONG SCHOOL NANG TANGGALIN ITO NG DALAGA SA STAGE
Sa loob ng malaki at mabalahibong costume ng “Blue Eagle,” tagaktak ang pawis ni Mang Nestor. Sobrang init. Halos hindi siya makahinga. Pero tiniis niya ang lahat ng ito. Nakatayo siya sa gilid ng stage ng University Grandstand, nagpapanggap na official mascot ng unibersidad.
Ito ang araw ng graduation ng kanyang kaisa-isang anak na si Ara.
Desidido si Nestor na panoorin ang anak, pero alam niyang hindi siya pwedeng magpakita. Kalahati ng mukha ni Nestor ay sunog. Tunaw ang balat sa kaliwang pisngi, wala na siyang kaliwang tenga, at ang kanyang kaliwang mata ay permanenteng nakapikit at deform.
Madalas siyang tawaging “Halimaw” o “Freddy Krueger” ng mga tao sa kalsada. Ayaw niyang masira ang perfect moment ni Ara. Ayaw niyang pagbulungan ang anak dahil sa “pangit” nitong ama. Kaya nakiusap siya sa Janitor na kakilala niya kung pwede siyang magsuot ng mascot costume para makapanood nang malapitan nang hindi nakikilala.
“Ladies and Gentlemen,” anunsyo ng Dean. “Please welcome our Class Valedictorian, Ara Mae De Guzman!”
Nagpalakpakan ang libu-libong tao. Umakyat si Ara sa stage. Maganda, matalino, at puno ng pangarap. Naluha si Nestor sa loob ng maskara. Ang galing mo, anak. Sulit ang lahat.
Nagsimula ang speech ni Ara. Nagpasalamat siya sa mga guro, sa Diyos, at sa mga kaklase. Pero sa kalagitnaan ng talumpati, tumigil siya.
Iginala ni Ara ang kanyang paningin sa crowd. Parang may hinahanap. Hanggang sa dumapo ang tingin niya sa gilid ng stage—sa Mascot na Blue Eagle.
“Bago ko tapusin ang speech ko,” sabi ni Ara sa mikropono. “Gusto ko pong imbitahan dito sa stage ang mascot natin. Mr. Eagle, akyat ka po dito.”
Nagulat ang lahat. Nagulat si Nestor. Ako ba? Bakit?
Sinensyahan siya ng organizer na umakyat. Nanginginig ang tuhod ni Nestor sa loob ng costume. Dahan-dahan siyang umakyat. Tumayo siya sa tabi ni Ara.
Hinawakan ni Ara ang malaking ulo ng mascot.
“Anak, huwag…” bulong ni Nestor sa loob ng costume. “Nakakahiya…”
Pero hindi nakinig si Ara. Dahan-dahan, sa harap ng libu-libong tao at mga camera, tinanggal ni Ara ang ulo ng mascot.
Bumungad sa lahat ang mukha ni Nestor. Basang-basa ng pawis. At kitang-kita ng lahat ang kanyang nakakatakot na peklat. Ang sunog na balat na halos bumura sa kanyang pagmumukha.
Natahimik ang buong auditorium. May mga napasinghap. May mga nagtakip ng bibig. May narinig na bulungan: “Hala, anyare sa mukha niya?”
Yumuko si Nestor. Gusto niyang lamunin ng lupa. Gusto niyang tumakbo.
Pero hinawakan ni Ara ang kanyang kamay nang mahigpit. Humarap ang dalaga sa audience.
“Nakikita niyo po ba ang Tatay ko?” tanong ni Ara, matatag ang boses pero tumutulo ang luha. “Marami sa inyo, siguro natatakot sa itsura niya. Siguro pandidiri ang nararamdaman niyo.”
Tumingin si Ara kay Nestor.
“Pero para sa akin, ito ang pinaka-gwapong mukha sa buong mundo.”
Humarap ulit si Ara sa mga tao.
“Ten years ago, may maliit kaming sari-sari store. Isang gabi, pinasok kami ng mga holdaper. Naka-droga sila. Kinuha nila ang benta namin. Pero hindi sila nakuntento. Hinablot nila ako. Sasaktan nila ako. Bata pa ako noon, walang laban.”
Humigpit ang hawak ni Ara sa kamay ng ama.
“Nakita ‘yun ni Tatay. Kahit may baril sila, sumugod siya. Sa galit ng mga holdaper, ibinato nila sa amin ang nakasinding gasera (gas lamp) na paninda namin. Sasabog dapat ‘yun sa mukha ko. Mamamatay dapat ako noon.”
Napasinghot ang mga tao. Tahimik na nakikinig ang lahat.
“Pero yumakap si Tatay. Sinalag niya ako. Tinalikuran niya ang apoy at niyakap ako nang mahigpit para hindi madamay ang mukha at katawan ko. Siya ang sumalo lahat. Siya ang nasunog habang ako, ligtas sa loob ng mga bisig niya.”
Umiiyak na ngayon si Nestor. Naalala niya ang init. Ang sakit. Ang amoy ng sarili niyang balat na nasusunog. Pero ang tanging nasa isip niya noon ay: Huwag ang anak ko.
“Ang peklat na ‘yan…” turo ni Ara sa mukha ng ama. “…ay hindi marka ng kapangitan. ‘Yan ay marka ng pagmamahal. ‘Yan ang resibo ng pangalawang buhay ko. Kaya Dad…”
Humarap si Ara kay Nestor at niyakap ito.
“…Huwag na huwag mong ikakahiya ang mukha mo. Kasi kung wala ang mukhang ‘yan, wala ako dito sa stage ngayon.”
Sa isang iglap, nagsimulang pumalakpak ang Dean. Sumunod ang mga guro. At maya-maya, ang buong coliseum ay tumayo para sa isang Standing Ovation. Mas malakas pa ang palakpakan kaysa noong tinawag ang Valedictorian.
Wala nang nakakita kay Nestor bilang “halimaw.” Ang nakita nila ay isang Bayani.
Buong pagmamalaking itinaas ni Nestor ang kanyang noo, hindi na nagtatago sa likod ng maskara. Sa wakas, naramdaman niya na ang kanyang mga peklat ay hindi sumpa, kundi medalya ng pinakadakilang tagumpay ng isang ama.