AKALA KO ANG PAGIGING LDR NA NAMIN NG AKING BOYFRIEND ANG PINAKAMAHIRAP SA LAHAT—HANGGANG SA MAY BABAENG SUMAGOT SA TAWAG KO MULA SA KANYANG TELEPONO
Matagal na naming pinaplano ni Renz na magkasama ulit. Tatlong taon na mula nang lumipad siya papuntang Dubai para magtrabaho bilang electrical engineer. Ako naman ay naiwan dito sa Pilipinas, nagtuturo sa isang maliit na paaralan sa Bulacan.
Araw-araw kaming nag-uusap, kahit ilang minuto lang bago siya matulog o bago ako pumasok sa klase. Gano’n kami dati—hanggang sa unti-unting nabawasan ang tawag, ang chat, at ang “good morning, love.”
Noong una, inintindi ko. Alam kong mahirap ang trabaho niya. Pero noong isang gabi, habang nagtatype ako ng lesson plan, napagpasyahan kong tawagan siya. Alas-dos ng madaling-araw sa Dubai, alam kong tulog na siya, pero gusto ko lang marinig kahit boses man lang niya.
Ngunit sa halip na ang pamilyar niyang “Hello, love?”, ibang boses ang narinig ko.
“Hello?” malambing na boses ng babae.
Napahinto ako. “Ah… si Renz po?” tanong ko, kahit nanginginig ang boses ko.
Tahimik saglit. “Nasa banyo siya, sino ‘to?” sagot ng babae, tila walang kamalay-malay sa bigat ng tanong.
Hindi ako agad nakasagot. Nanginginig na ‘yung kamay ko habang hawak ‘yung cellphone. “Ako po si… Mara. Girlfriend niya.”
Tahimik ulit. Tapos narinig kong bumuntong-hininga ‘yung babae. “Ah. Girlfriend ka pala.”
“Bakit… sino ka?” tanong ko, pilit pinipigilan ‘yung pag-iyak.
“Workmate niya. Dito siya tumutuloy minsan kasi malayo sa site. Don’t worry, wala akong masamang intensyon.”
Pero kahit sinabi niya ‘yon, hindi pa rin mapawi ‘yung kirot sa dibdib ko.
Kinabukasan, hindi na ako mapakali. Hindi ko rin naisipang kumain o pumasok sa trabaho. Tinawagan ko ulit si Renz, pero hindi niya sinasagot. Hanggang sa tumawag siya bandang gabi.
“Mara, love, sorry ha, sobrang busy lang talaga ako nitong mga linggo,” sabi niya, parang walang nangyari.
“May sumagot sa tawag ko kagabi, babae. Sabi niya, doon ka raw tumutuloy.”
Tumahimik siya saglit. “Si Lira ‘yon. Ka-team ko. Minsan doon ako natutulog kasi malayo nga sa site. Pero walang ibang nangyayari, love. Promise.”
Gusto kong maniwala, pero may parteng nagtatanong—bakit hindi niya sinabi sa akin noon pa?
“Renz, hindi ko alam kung kaya ko pang magtiwala ulit,” bulong ko.
“Mara, please. Tatapusin ko ‘tong project na ‘to tapos uuwi ako. Mag-a-apply ako dito na remote. Ayoko na ring malayo sa ‘yo,” sabi niya, halos nagmamakaawa.
Ilang linggo akong tahimik. Hindi ko siya tinawagan, pero araw-araw siyang nagme-message. “Good morning, love.” “Ingat ka palagi.” “Miss na kita.”
Hanggang sa isang araw, tumawag ulit ‘yung babaeng si Lira.
“Hi Mara,” sabi niya. “Sorry kung naistorbo kita noon. Pero gusto ko lang sabihin… totoo ‘yung sinabi niya. Wala kaming relasyon. Kaibigan ko siya, at araw-araw niya akong kinukulit tungkol sa kung paano ka niya mapapasaya ulit.”
Hindi ako nakasagot agad. “Bakit mo ‘to sinasabi sa akin?”
“Uuwi na siya bukas. Gusto lang niyang may pagkakataon ulit na patunayan sa ‘yo na ikaw lang talaga.”
Nang marinig ko ‘yon, hindi ko mapigilan ang pagluha. Ang mga hinala ko, ang mga gabi ng katahimikan—lahat pala ng ‘yon, nasayang lang dahil sa takot at distansya.
Pagdating ng araw ng flight niya, sinundo ko siya sa airport. Nang makita ko si Renz, payat na siya, halatang pagod, pero ‘yung mga mata niya—pareho pa rin. ‘Yung titig na puno ng pagmamahal.
“Mara…” bulong niya habang nilalapit ang sarili sa akin. “I’m home.”
Napahagulgol ako at niyakap ko siya ng mahigpit. “Wala na akong pakialam sa nakaraan, Renz. Basta pangako mo, hindi mo na ako iiwan ulit.”
“Pangako,” sabi niya sabay halik sa noo ko. “Hindi ko na hahayaan na may distansyang hahadlang sa atin.”
Lumipas ang mga buwan. Nag-resign si Renz sa trabaho niya abroad at nagtayo kami ng maliit na electrical services business dito sa bayan. Tuwing gabi, habang sabay naming nililista ang mga kliyente, madalas kong sabihin sa kanya, “Akala ko mawawala ka na.”
Ngumiti siya. “Kung anuman ‘yung distansya, hindi ‘yon kayang tumbasan ng pagmamahal ko sa ‘yo.”
At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, ramdam kong totoo na—hindi lang sa salita, kundi sa presensya.
Minsan, akala natin ang distansya ang kalaban sa pag-ibig. Pero minsan, ang tunay na pagsubok ay kung gaano tayo marunong magtiwala, kahit hindi natin nakikita ang taong mahal natin.
AKALA KO ANG PAGIGING LDR NA NAMIN NG AKING BOYFRIEND ANG PINAKAMAHIRAP SA LAHAT—HANGGANG SA MAY BABAENG SUMAGOT SA TAWAG KO MULA SA KANYANG TELEPONO
