Dumagundong ang tunog ng mga tambol sa buong Cebu City. Ang kalsada ay puno ng makukulay na float, mga sumasayaw na higantes, at libu-libong tao na may pinturang makulay sa mukha. Ang init ng sikat ng araw ay humahalo sa nag-aalab na excitement ng Sinulog Festival. Sigaw dito, sigaw doon: “Pit Senyor! Viva San Pedro!”
Sa gitna ng dagat ng mga tao sa South Road Properties (SRP) malapit sa dalampasigan, hindi mapakali si Caloy. Hawak niya nang mahigpit ang isang umbok sa bulsa ng kanyang cargo shorts. Nandoon ang singsing—isang white gold engagement ring na pinag-ipunan niya nang anim na buwan mula sa pagpupuyat bilang isang call center agent.
Ang plano niya: Mag-propose sa kanyang girlfriend na si Jen habang may grandiyosong fireworks display mamayang gabi. Romantic. Perfect. Mala-pelikula.
“Caloy! Ang bagal mo naman! Maiiwan tayo ng parada!” sigaw ni Jen na nasa unahan, hila-hila ang kamay niya. Ang ganda ni Jen sa suot nitong Sinulog T-shirt na tinabas at nilagyan ng mga makukulay na beads.
“Eto na, Mahal! Wait lang, ang daming tao, baka maipit tayo!” sagot ni Caloy.
Pero sa isang iglap, dahil sa biglaang pagtulak ng crowd na nag-aabang sa mga contingent, nagkahiwalay sila. “Jen! Jen!” sigaw ni Caloy, pero nilamon na ng ingay ng trumpeta ang boses niya.
Kinabahan si Caloy. Alam niyang sa ganitong piyesta, talamak din ang mga mandurukot. Siksikan, pawisan, at nakakahilo. Naglakad siya papunta sa seaside railing kung saan medyo maluwag at mahangin. Inisip niya na baka doon naghintay si Jen para makahinga.
Pagdating niya sa railings, nakita niya nga si Jen. Pero parang huminto ang pintig ng puso niya. Hindi ito nag-iisa.
May kausap si Jen na isang lalaki. Matangkad, maputi, clean cut, at naka-suot ng branded na Polo Shirt na halatang mamahalin. Amoy-mayaman at amoy-aircon kahit sa malayo. Nanlaki ang mata ni Caloy nang makita niyang niyakap ni Jen ang lalaki nang mahigpit. Yung yakap na parang ayaw nang bumitaw. At ang lalaki, hinalikan pa si Jen sa noo at hinaplos ang buhok nito.
BOOM.
Sumabog ang bulkan sa dibdib ni Caloy. Ang kaba ay napalitan ng matinding SELOS.
“Kaya pala…” bulong ni Caloy sa sarili, nanginginig ang panga. “Kaya pala ang tagal bago sumagot sa text kagabi. Kaya pala excited pumunta dito kahit mainit. May katagpo palang iba!”
Nagdilim ang paningin ni Caloy. Nakalimutan niya ang Sinulog. Nakalimutan niya ang debosyon sa Sto. Niño. Ang nasa isip lang niya ay ang pagtataksil ng babaeng pakakasalan sana niya. Lumapit siya nang padabog at hinablot si Jen palayo sa lalaki.
“Caloy?!” gulat na sigaw ni Jen.
“Anong Caloy?! Huli ka na!” sigaw ni Caloy, na nakuha ang atensyon ng mga tao. Tumigil ang ilang nagse-selfie. “Ito ba?! Ito ba ang dahilan kung bakit laging busy ka?! Ang kapal ng mukha niyo! Sa harap ko pa talaga at sa harap ng Sto. Niño niyo ginagawa ‘to!”
“Pare, teka lang—” sabi nung lalaki, may bahid ng foreign accent ang boses.
“Huwag mo akong ma-pare-pare! Tisoy!” duro ni Caloy sa lalaki. “Akala mo porke maputi ka at mukhang amoy-downy, aagawin mo na ang girlfriend ko?!”
“Caloy, tumigil ka nga! Nakakahiya ka!” sigaw ni Jen, namumula ang mukha sa hiya. “Pakinggan mo muna ako!”
“Ayoko makinig! Sawa na ako sa mga palusot mo!” Biglang dinukot ni Caloy ang maliit na velvet box mula sa bulsa niya. “Magpo-propose sana ako ngayon eh!” sigaw niya habang ipinapakita ang singsing.
Nag-“Oooooh!” ang mga Marites sa paligid. May naglabas na ng cellphone para mag-Facebook Live.
“Pinag-ipunan ko ‘to! Hindi ako kumain ng lechon ng ilang buwan para lang mabili ‘to! Tapos lolokohin mo lang ako?!” Dahil sa sobrang drama at adrenaline, hindi na nag-isip si Caloy. “Kung ayaw mo sa akin, edi huwag! Magsama kayo ng lalaki mo!”
Buong pwersang inihagis ni Caloy ang singsing patalikod—diretso sa madilim at malalim na dagat sa likod ng railings.
PLOK.
Tumahimik ang paligid. Narinig ng lahat ang pagbagsak ng singsing sa tubig. Natulala si Jen. Natulala ang lalaki. Natulala ang buong crowd.
“Caloy…” nanginginig na sabi ni Jen. “Tanga ka ba?“
“Oo! Tanga ako kasi minahal kita nang sobra!”
“Gago!” sigaw ni Jen sabay batok kay Caloy nang malakas. PAAAK! “Kapatid ko ‘yan! Si Kuya Mark! Kararating lang galing Canada kaninang umaga! Sinurprise niya ako dito sa Sinulog!”
Natigilan si Caloy. Parang huminto ang ikot ng mundo. Tumingin siya sa lalaki. Tinitigan niya ang mukha nito. Oo nga… kamukha ni Jen. Pareho sila ng matang-pusa at matangos na ilong. At doon lang napansin ni Caloy ang hawak na paper bag ng lalaki na may tatak na “Pasalubong mula sa Canada”.
“K-Kapatid?” nauutal na tanong ni Caloy.
“Oo, bro,” sagot ni Mark, tumatawa nang medyo naiilang. “Nice to meet you. Bayaw sana kita, kaso tinapon mo yata sa dagat yung slot mo.”
Parang binuhusan ng nagyeyelong tubig si Caloy. Ang init ng ulo ay naging lamig ng pawis. Napatingin siya sa railings… sa dagat… sa 20,000 pesos na singsing na nasa ilalim na ng putik.
“Hala… yung singsing!” Wala nang isip-isip, tinanggal ni Caloy ang kanyang tsinelas at inakyat ang railings.
“Caloy! Huwag! Madumi ang tubig!” pigil ni Jen.
Pero huli na. SPLASH! Tumalon si Caloy sa dagat!
Naghiyawan ang mga tao! “Hala! Tumalon si Kuya! Sayang ang gold!” Mabuti na lang at taga-isla si Caloy at marunong lumangoy, pero malabo at madumi ang tubig sa parteng iyon ng pier.
Sumisid si Caloy. Blurub. Blurub. Madilim sa ilalim. Kinakapa niya ang putik. Nakahawak siya ng plastik ng chichirya, lumang bote ng softdrink, at kung ano-anong basura.
“Sto. Niño, parang awa niyo na po. Sorry po sa pagiging seloso ko. Ibalik niyo po ang singsing. Magpapakabait na po ako,” dasal niya sa isip habang umaahon para huminga.
“Nakita mo na?!” sigaw ni Jen mula sa itaas, umiiyak na natatawa.
“Hindi pa! Hanapin ko ‘to kahit abutin ako ng gabi!” sagot ni Caloy sabay sisid ulit. Ang mga tao sa itaas ay nagchi-cheer na parang nanonood ng laban ni Pacquiao. “Kaya mo ‘yan Kuya! Sa kanan! Sa kanan!”
Sa ikatlong sisid, may nakapa siyang matigas at velvet ang texture sa gitna ng dalawang bato. Hinawakan niya nang mahigpit. Binuksan niya sa ilalim ng tubig—kumislap ang bato. YES!
Bumulusok pataas si Caloy. “NAKUHA KO! NAHANAP KO!” sigaw niya habang itinataas ang kamay.
Nagpalakpakan ang buong SRP! Parang nanalo sa lotto ang hiyawan ng mga Cebuano. Umahon si Caloy sa may hagdanan ng pantalan, basang-basa, amoy-dagat, at may lumot pa sa balikat. Pero hindi na niya ininda ang hiya. Lumapit siya kay Jen at kay Kuya Mark.
Nanginginig sa lamig, lumuhod si Caloy sa harap ni Jen. “Jen… Sorry. Sorry napaka-impulsive ko. Sorry kung amoy-burak ako ngayon.” Tumingin siya kay Mark. “Kuya Mark… sorry po. Welcome home po.”
Tumawa si Mark at tinapik ang basang balikat ni Caloy. “Ayos lang, pre. Bilib ako sa effort mo. Approved ka na sa akin.”
Ibinalik ni Caloy ang tingin kay Jen at binuksan ang basang kahon. “Jen… kahit na muntik ko nang itapon ang forever natin… tanggapin mo pa rin ba ako? Will you marry me?“
Umiiyak si Jen sa halo-halong saya at tawa. “Oo naman, Caloy! Oo!”
Isinuot ni Caloy ang singsing. Tumayo siya at niyakap si Jen nang mahigpit. “Eww! Ang basa mo! Ang baho mo!” tawa ni Jen, pero hindi siya bumitaw.
“KISS! KISS! KISS!” chant ng mga tao sa paligid. At sa gitna ng hiyawan at tunog ng tambol ng Sinulog, naghalikan ang basang-basang groom at ang kanyang bride