Ramdam ang bigat ng tensyon sa loob ng Executive Conference Room ng Titanium Holdings. Nasa dulo ng mahabang mesa si Mr. Arthur Go, ang CEO ng kumpanya. Sa harap niya ay ang isang banyagang investor na nagpakilalang si Mr. Frederick Von Hoffman, isang bilyonaryo mula sa Switzerland.
Nakataya sa kontratang ito ang kinabukasan ng kumpanya: Isang 500 Million Peso Investment na magpapalago sa kanilang negosyo sa buong Asya.
“This is a standard agreement, Mr. Go,” nakangiting sabi ni Hoffman, habang inaayos ang kanyang mamahaling Rolex. “Sign it, and the funds will be transferred within the hour.”
Tuwang-tuwa si Mr. Go. Hawak na niya ang kanyang gold pen. Handa na siyang pumirma. Ito na ang break na hinihintay niya.
Nasa likod niya ang kanyang mga abogado at senior staff, lahat ay nakangiti at tumatango. Pero sa pinakasulok, nakatayo si Jolo, isang baguhang empleyado. Probationary Legal Assistant pa lang siya. Tatlong buwan pa lang sa trabaho. Taga-timpla ng kape at taga-photocopy.
Pero habang hawak ni Jolo ang kopya ng dokumento, may napansin ang kanyang matatalas na mata.
Nang ilapat na ni Mr. Go ang ballpen sa papel…
“SIR! HUWAG PO!” sigaw ni Jolo.
Napahinto ang lahat. Nabitawan ni Mr. Go ang ballpen. Napatingin si Mr. Hoffman kay Jolo nang masama.
“Sino ka?!” bulyaw ni Mr. Go, namumula sa galit. “Bakit ka sumisigaw?!”
Lumapit si Jolo, nanginginig ang tuhod. “S-Sir… huwag niyo po pirmahan. May mali po sa kontrata.”
“Anong mali?! Tiningnan na ’yan ng mga abogado natin!” sigaw ng CEO. “Probationary ka lang, Jolo! Anong alam mo sa International Law?!”
“Sir, tignan niyo po ang Footer ng page 15,” nanginginig na turo ni Jolo. “Yung logo po ng Swiss Bank… medyo pixelated po. At yung Swift Code po na nakalagay, chineck ko po sa phone ko kanina… hindi po ’yan sa Switzerland. Pang-Cayman Islands po ’yan.”
Tumayo si Mr. Hoffman. “This is an insult! I am bringing 500 Million to your table and you let this… this coffee boy question my integrity?!”
Nag-panic si Mr. Go. “No, Mr. Hoffman! Please sit down!” Humarap siya kay Jolo. “YOU! GET OUT! Sinira mo ang deal na ’to! You are fired! Tanggal ka na! Umalis ka sa harap ko bago pa kita ipakalasdaks sa security!”
“P-Pero Sir…”
“LAYAS!”
Walang nagawa si Jolo. Kinuha niya ang gamit niya at lumabas ng building habang naririnig ang pagsuyo ni Mr. Go sa investor. Umuwi si Jolo na luhaan. Nawalan na nga siya ng trabaho, ipinahiya pa siya.
Kinabukasan, bumalik si Jolo sa opisina para kunin ang final pay niya at ang naiwan niyang tumbler.
Pagpasok niya sa lobby, napansin niyang tahimik ang lahat. Ang mga empleyado ay nakatumpok sa malaking TV sa reception area.
Page: ⒸSAY – Story Around You | Original story.
Nandoon si Mr. Go. Tulala. Hawak ang kape na nanginginig at halos matapon. Putlang-putla ang CEO.
Napatingin si Jolo sa TV. BREAKING NEWS.
“Isang International Syndicate, arestado ng Interpol at NBI kaninang madaling-araw sa NAIA. Ang lider ng grupo, na nagpapanggap bilang si Frederick Von Hoffman, ay nahulihan ng mga pekeng dokumento at pasaporte. Ang modus ng grupo ay mag-alok ng malaking investment para makuha ang bank details at assets ng mga kumpanya bago limasin ang lahat ng laman nito. Tinatayang nasa 20 kumpanya na sa Asya ang kanilang napabagsak.”
Sa screen, ipinakita ang mukha ni Mr. Hoffman na nakaposas, tinatakpan ang mukha.
Nabitawan ni Mr. Go ang tasa ng kape. BASAG.
Kung pinirmahan niya ang kontrata kahapon… kung naibigay niya ang access sa bank accounts ng kumpanya… bankrupt na sana sila ngayon. Walang matitira. Pati ang sarili niyang bahay ay mawawala.
Dahan-dahang lumingon si Mr. Go. Nakita niya si Jolo sa may pintuan, hawak ang karton ng mga gamit nito, paalis na sana.
Tumakbo ang CEO. Hindi naglakad, kundi tumakbo.
“Jolo!” sigaw ni Mr. Go.
Akala ni Jolo ay papagalitan ulit siya. Yumuko siya. “Sir, aalis na po ako. Kukunin ko lang po yung—”
Biglang niyakap ni Mr. Go si Jolo. Mahigpit na mahigpit.
Nagulat ang buong lobby. Ang masungit na boss, nakayakap sa probationary employee at umiiyak.
“Patawarin mo ako, Jolo…” hagulgol ni Mr. Go. “Patawarin mo ako… Muntik na. Muntik na tayong mawalan ng lahat. Kung hindi ka sumigaw kahapon… pulubi na ako ngayon.”
Kumalas si Mr. Go at hinawakan ang balikat ni Jolo. Humarap siya sa lahat ng empleyado.
“Makinig kayong lahat!” anunsyo ni Mr. Go. “Ang batang ito… ang tinanggal ko kahapon… siya ang nagligtas sa kumpanyang ito. Yung mga abogado, yung mga manager, walang nakapansin! Siya lang! Ang coffee boy na minaliit ko, siya lang ang may malasakit na tignan ang maliliit na detalye!”
“Jolo,” seryosong sabi ni Mr. Go. “Hindi ka na Probationary. Starting today, ikaw na ang bagong Head ng Risk Management Department. Doble ang sweldo mo. At sagot ng kumpanya ang Law School mo. Please… huwag kang aalis.”
Napaluha si Jolo. “O-Opo Sir. Salamat po.”
Sa araw na iyon, natutunan ng buong kumpanya ang isang mahalagang leksyon: Ang posisyon ay titulo lang, pero ang malasakit at talino ay pwedeng manggaling kahit sa pinakamababang ranggo. At minsan, ang taong pumipigil sa’yo na “pumirma” ay hindi kontra-bida, kundi ang nag-iisang taong nagmamalasakit para hindi ka bumagsak sa bangin.