Maalikabok, amoy rugby, at halos wala nang dumadaang tao. Ito ang estado ng “Agustin’s Marikina Shoes,” ang pagawaan ng sapatos na itinayo pa ng lolo ni Mark limampung taon na ang nakalilipas.
Sa loob ng shop, mainit ang ulo ni Mark habang hawak ang mga Notice of Disconnection mula sa
Meralco. Sa isang sulok naman, tahimik na nakaupo ang kanyang amang si Mang Gusting, 70-anyos, nakasalamin, at matiyagang nagtatahi ng isang pares ng leather oxford gamit lang ang karayom at sinulid.
“Tay, tama na po,” pakiusap ni Mark, halos pasigaw na dahil sa frustration. “Itigil na natin ‘to. Baon na tayo sa utang. Wala nang bumibili ng handmade ngayon! Ang gusto ng mga tao ‘yung sneakers na uso, ‘yung galing China na mura! Eh ‘yang gawa niyo? Isang buwan bago matapos ang isang pares. Paano tayo kikita niyan?!”
Hindi tumigil si Mang Gusting. Hinila niya ang sinulid nang dahan-dahan.
“Anak, ang sapatos na minamadali, madaling nasisira. Ang sapatos na may puso, habambuhay na nagagamit,” mahinahong sagot ng matanda.
“Tay naman! Hindi tayo mapapakain ng prinsipyo niyo!” giit ni Mark. “Bukas, ibebenta ko na ang mga makina sa junkshop. Gagawin na lang nating paupahan ang pwestong ito.”
Nanlumo si Mang Gusting. Dahan-dahan niyang ibinaba ang sapatos na ginagawa niya. Ang sapatos na ito ay espesyal—ginamitan niya ito ng “Tihaya”, isang sinaunang teknik ng pagtatahi na walang machine na kayang gumawa. Ito ay tahi na nasa loob, hindi nakikita sa labas, pero sobrang tibay na kahit anong hila ay hindi bibigay.
“Kung ‘yan ang desisyon mo, Mark… wala akong magagawa,” malungkot na sabi ni Gusting.
Akmang isasara na ni Mark ang roll-up door ng shop nang biglang may humintong isang napakakintab na itim na limousine sa tapat nila.
Nagulat si Mark. Sa buong buhay niya, tricycle at jeep lang ang dumadaan sa kalye nila.
Bumaba ang isang chauffeur at pinagbuksan ng pinto ang isang matangkad na lalaki. Nakasuot ito ng mamahaling Italian Suit, may hawak na baston, at halatang bilyonaryo. Siya si Signor Alessandro Ricci, ang CEO ng Vincenzo, isa sa pinakasikat at pinakamahal na luxury brand sa buong mundo.
Pumasok si Signor Ricci sa shop. Tumingin siya sa paligid. Napangiwi si Mark sa hiya.
“Sir, sorry, we are closing. No business today,” sabi ni Mark sa Ingles.
Page: ⒸSAY – Story Around You | Original story.
Hindi siya pinansin ng Italyano. Dumiretso si Ricci sa mesa ni Mang Gusting. Kinuha niya ang sapatos na ginagawa ng matanda.
Naglabas si Ricci ng jeweler’s loupe (maliit na magnifying glass). Sinuri niya ang tahi ng sapatos nang sobrang lapit. Tinitigan niya ang soles, ang uppers, at ang welting.
Ilang sandali pa, namula ang mukha ni Ricci. Nanginginig ang kamay niyang ibinaba ang sapatos.
“Mamma mia…” bulong ng Italyano. “Il Punto Invisibile…” (The Invisible Stitch).
Humarap si Ricci kay Mang Gusting at bigla itong yumuko bilang paggalang.
“Sir, excuse me?” tanong ni Mark. “What is happening?”
Humarap si Ricci kay Mark, mataas ang boses sa sobrang excitement.
“Young man, do you know what your father is doing?!” tanong ni Ricci.
“Y-Yes? Making old shoes?”
“No!” sigaw ni Ricci. “He is creating a masterpiece! This stitching technique… we call it the ‘Phantom Stitch’ in Europe. It was lost 50 years ago! We have been looking for a Master Craftsman who can do this for decades! We have the best machines in Italy, but no machine can replicate the tension of the human hand like this!”
Napanganga si Mark.
Naglabas si Ricci ng checkbook at isang kontrata mula sa kanyang briefcase.
“Mr. Agustin,” sabi ni Ricci sa matanda. “I don’t want to buy this shoe. I want to buy your hands.”
“Po?” naguluhan si Mang Gusting.
“I am offering you an Exclusive Partnership,” paliwanag ng Italyano. “Gusto kong ikaw ang gumawa ng Limited Edition Line ng kumpanya namin. Babayaran ka namin ng $5,000 (P280,000)… per pair.”
“Per pair?!” sigaw ni Mark. “Sir, isang buwan po ginagawa ni Tatay ‘yan!”
“Exactly!” sagot ni Ricci. “That is why it is luxury! The waiting makes it expensive. And for the contract signing… I am willing to give an advance payment of 10 Million Pesos. Just please, do not close this shop. This shop is a temple of art.”
Natulala si Mark. Tumingin siya sa kanyang Tatay.
Si Mang Gusting, na kanina ay minamaliit niya, ngayon ay tinitingala ng isa sa pinakamayayamang tao sa mundo ng fashion. Ang maruruming kamay ng kanyang ama, na puno ng kalyo at mantsa, ay siya palang may hawak ng ginto na hindi nakita ni Mark dahil nasilaw siya sa kinang ng makabagong panahon.
Napaluhod si Mark sa harap ng ama, umiiyak.
“Tay… sorry,” hagulgol ni Mark. “Sorry kung akala ko luma na kayo. Sorry kung akala ko walang kwenta ‘yung gawa niyo. Ang tanga ko, Tay.”
Hinawakan ni Mang Gusting ang ulo ng anak at ngumiti. “Ayos lang ‘yun, anak. Minsan kasi, kailangan munang tumingin ng ibang tao para makita mo ang halaga ng nasa harapan mo.”
Hindi natuloy ang pagsasara ng Agustin’s Shoes. Sa halip, naging exclusive atelier ito. Hindi na sila gumagawa ng marami. Gumagawa lang sila ng sampung pares sa isang taon, pero ang presyo ay pang-kotseng sports car.
At si Mark? Hindi na siya nagrereklamo. Siya na ngayon ang matiyagang nag-aaral magtahi sa tabi ng kanyang ama, umaasang balang-araw, mamana niya ang “Gintong Tahi” ng huling Maestro ng Marikina.