Ngumiti ang babaeng pulis. “Ayos lang po ‘yun, Lola. Minsan kailangan din nating maramdaman na may nakikinig.”
Habang nag-uusap sila, napansin ng mga pulis ang kalagayan ng bahay. Maraming alikabok, may mga lumang plato sa lababo, at halatang hindi na nakakakain si Lola ng maayos.
Tahimik lang si Sergeant Mendez nang may bigla siyang sinabi, “Alam niyo, mga bata, may dala akong pasta sa patrol car. Gusto niyo bang tulungan akong lutuin ito para kay Lola?”
“Ha? Totoo, Sir?” sabi ng isa. “Sige po!”
At ganoon nga ang nangyari. Habang si Officer Reyes ay naglilinis ng sala, si Officer Cruz naman ay naghuhugas ng pinggan. Si Sergeant Mendez ay nagluluto ng pasta sa maliit na kusina ni Lola. Ang amoy ng bawang at mantika ay kumalat sa buong bahay—parang bumalik ang buhay.
“Ang tagal ko nang hindi naaamoy ‘yan,” nakangiting sabi ni Lola habang pinupunasan ang luha. “Parang naaamoy ko ulit ang mga luto ng asawa ko noon.”
“Eh ‘di lalo nating pasasarapin, Lola,” biro ni Mendez.
Nang matapos silang kumain, nagkuwentuhan pa sila tungkol sa buhay. Ikinuwento ni Lola kung paano sila nagkatagpo ng yumaong asawa niya sa fiesta, kung paano sila naghirap pero masaya pa rin.
“Totoo talaga ‘yung sabi nila,” wika ni Officer Cruz. “Hindi mo kailangan ng maraming tao para maramdaman mong may halaga ka. Minsan sapat na ‘yung ilang taong may malasakit.”
Lumalim ang gabi, at bago sila umalis, nilinis nila ang buong bahay, inayos ang kurtina, pinunasan ang mga larawan sa dingding. Bago sila sumakay ng patrol car, iniabot ni Sergeant Mendez ang isang papel kay Lola.
“Lola, ito po ang number namin. Tawagan niyo lang kami—kahit hindi emergency. Kahit gusto niyo lang magkwento.”
Niyakap ni Lola ang mga pulis nang mahigpit, tila matagal na niyang kakilala. “Salamat, mga anak. Hindi ko makakalimutan ‘to habang buhay ko.”
Pag-alis nila, naupo si Lola sa sofa. Tahimik ulit sa bahay, pero hindi na malungkot. Sa mesa ay may iniwan silang maliit na garapon ng pasta sauce at sulat:
“Para kay Lola Teresa—hindi mo kailangang mag-isa. May mga puso pa ring marunong makinig.”
Habang binabasa niya iyon, tumulo muli ang luha niya. Pero ngayong gabi, ibang luha na iyon—luha ng saya, ng pag-asa, at ng pakiramdam na hindi siya nakalimutan ng mundo.