Nabalitaan kong nanganak na rin ang kabit ni Mark. Sugod ang buong pamilya sa ospital, may dala pang mga regalo at handa para sa “tagapagmana.” Pero pagdating ng hapon, kumalat ang balitang naging mitsa ng kanilang pagguho: babae rin ang anak ng kabit.
Hindi lang iyon. Ayon sa mga tsismis sa aming lugar, nadiskubre rin sa ospital na ang blood type ng bata ay hindi tugma kay Mark. Isang malaking sampal! Hindi lang sila nabigo sa pangarap na “lalaki,” kundi nalamang hindi pala kay Mark ang dinadala ng babaeng itinatangi nila.
Nanginig sa galit si Nanay Ising, habang si Mark ay parang pinaglububan ng langit at lupa. Ang lahat ng pag-aalaga at perang ginastos nila sa “reyna” nila ay napunta sa wala. Doon nila naramdaman ang bagsik ng karma. Pinagtulakan nila ang tunay na asawa at anak, para lang sa isang kasinungalingan.
Ilang buwan ang lumipas, nagpakita si Mark sa tapat ng bahay ko. Haggard, payat, at puno ng pagsisisi. “Patawarin mo ako… gusto ko lang makita ang anak natin,” sabi niya habang nanginginig ang boses.
Tiningnan ko siya, wala na akong galit, kundi awa na lang. “Maaari mong makita ang anak mo, Mark. Pero tandaan mo, hinding-hindi na tayo magiging pamilya. Sinira niyo ang pagkakataong iyon noong ginawa niyo kaming parang mga manok na pinagsasabong para sa isang anak na lalaki.”
Umalis siyang luhaan. Siguro doon niya lang naintindihan na ang tunay na kaligayahan ng isang tahanan ay wala sa kasarian ng bata, kundi sa pagpapahalaga at katapatan sa asawa.
Natapos ang kwento ko na hindi man perpekto, pero puno ng kapayapaan. Nawalan ako ng asawa, pero nakamit ko ang kalayaan at ang aking munting anghel. Napatunayan ko na ang pagiging ina ay isang sagradong tungkulin na hindi nasusukat ng kahit sinong biyenan o asawa.