EX GIRLFRIEND KONG ENTITLED PATI LAKAD NAMIN NG PAPA KO KINOKONTRA NIYA…
Nagpapasalamat ako na naghiwalay na kami ng ex girlfriend ko.
Hello Ambenture. Call me Felix.
Nakilala ko si Thaliya sa isang barkada ko. Call center agent ako sa Ortigas, siya naman college student na maganda, sexy, pang-model ang dating.
Sa totoo lang, madali akong na-impress sa kanya dahil maganda siya. Marunong siyang tumawa sa tamang oras, marunong makisama at sa mga group hangouts, parang wala kang makikitang problema.
Hindi siya maingay, hindi pabida, hindi maarte sa harap ng marami. Kaya akala ko, swerte na ako nung sinagot niya ako.
Pero iba pala kapag kayo na lang.
Isa-isahin ko ang mga red flags niya.
Nung kami na at nagsimula ang solo dates, dun lumabas ang mga maliliit na bagay na una mong iju-justify. Sa isa naming date sa mall, siya dapat ang pipili ng kakainan.
Tapos pag-upo pa lang namin, inirapan niya ang menu at sinabing, “yun lang, how cheap?” tinawag niya ang waiter at pinapalitan ang upuan namin dahil masyado raw matao.
Nang dumating ang food namin, pinabalik niya dahil mali raw ang plating. Ramdam kong nakatingin ang mga tao samin. Para akong nakaupo sa ilalim ng ilaw ng entablado, tahimik na nag-aapologize kahit wala naman akong kasalanan.
Maganda kasi siya kaya siguro pinalampas din nila yun.
Nung dumating ang bill, tumayo siya at sinabing mag-CR lang daw. Pagbalik niya, nakaabang lang ang ngiti, sinabihan ako na. “ikaw na ‘yan,”parang joke pero hindi talaga.
Isa pa.
Inaasahan niyang ihahatid ko siya araw araw sa school niya kahit galing ako sa night shift. Kahit puyat, kahit pagod dapat available ako palagi para sa kanya. Kapag sinabi kong hindi ko kaya, sasabihin niyang
“Kung gusto mo, gagawan mo ng paraan.”
Parang ang pagod ko, inconvenience lang sa kwento niya.
One time pa, may plano ako kasama ang Papa ko. Bihira lang kaming magkasama. Nagalit siya at sinabi niyang hindi raw dapat mas mahalaga ang pamilya kaysa sa girlfriend na nag-eeffort.
Napaisip ako kung kailan naging kasalanan ang pagiging anak.
Habang kami pa nun, pakiramdam ko laging may checklist akong hindi natatapos. Kapag masaya siya, okay kami. Kapag hindi, kasalanan ko lahat.
Ang mga pangangailangan niya, automatic. Ang sa akin, kailangan pang ipaglaban.
Nung hiniwalayan ko siya, sinabi niyang sinayang ko raw ang oras niya. Na dapat alam ko raw kung gaano ako kasuwerte.
Pero habang sinasabi niya iyon, parang narewind sa utak ko ang lahat ng ginawa nya saken. Ang mga biyahe, ang mga puyat, ang mga kinanselang plano, ang sarili kong paulit-ulit na naisantabi.
Hindi ako nagkulang sa kanya.
Naubos lang ako at ayaw ko na. Ilang buwan ko din tiniis ang ugali niya. 2 months lang ang tinagal namin.