Tomboy na Buntis Ng bakla.
dear Kuya Psl,
Si Carol ay kilala sa kanilang lugar bilang isang matapang at prangkang tomboy. Maikli ang buhok, simple ang pananamit, at sanay makipagsabayan sa kahit sinong lalaki. Ayaw niya sa mga makukulit, lalo na sa mga taong hindi marunong rumespeto ng hangganan. Para kay Carol, mahalaga ang dignidad at sariling paninindigan.
Samantala, si Reynante naman ay kilala bilang masayahin at palabiro. Bakla siya, palabati, at mahilig magpatawa sa barkada. Ngunit may isang bagay na hindi niya inaasahan, ang pagkahumaling niya kay Carol. Sa tuwing nakikita niya ito, lagi siyang may biro, may papuri, at may pang-aasar na hindi nagugustuhan ni Carol.
Paulit-ulit na pinaalalahanan ni Carol si Reynante na tigilan siya. Ngunit dahil sa pagiging makulit at dahil na rin sa impluwensiya ng barkada, hindi agad tumigil si Reynante. Dumating pa sa puntong naghabulan sila sa kalsada dahil sa sobrang inis ni Carol. Hindi iyon dahil sa galit lang, kundi dahil pakiramdam niya ay hindi siya nirerespeto.
Sa kabila nito, may mga pagkakataong nagkakasama sila sa iisang grupo. Pareho silang bahagi ng barkadang mahilig magtipon tuwing may okasyon. Isang gabi ng salu-salo ang naging turning point ng kanilang mga buhay. Masaya ang paligid, may kwentuhan, tawanan, at kwentong buhay. Dahil sa sobrang pagod at emosyon, naging magulo ang mga pangyayari.
Hindi planado ang lahat. Walang intensyon si Carol na mapalapit kay Reynante, at lalong wala sa isip niya ang maaaring mangyari. Ngunit sa gabing iyon, nagkamali sila pareho. Isang pagkakamaling nagbunga ng isang responsibilidad na hindi nila inaasahan.
Nang malaman ni Carol na siya ay nagdadalang-tao, gumuho ang mundo niya. Hindi niya alam kung paano haharapin ang sitwasyon, lalo na’t hindi niya kailanman inisip ang sarili sa ganitong kalagayan. Mas lalo siyang nalito dahil si Reynante ang ama ng dinadala niya, isang taong hindi niya minahal at minsan pa niyang tinaboy.
Si Reynante naman ay lubos na nagulat. Ngunit sa halip na tumakbo, pinili niyang manindigan. Humingi siya ng tawad kay Carol, hindi lang sa nangyari kundi sa lahat ng kakulitan at kakulangan ng respeto noon. Inamin niyang mali ang kanyang mga ginawa at handa siyang akuin ang responsibilidad.
Hindi agad tinanggap ni Carol ang kanyang paghingi ng tawad. Maraming gabi ang lumipas na puno ng luha, takot, at pag-aalinlangan. Ngunit habang lumilipas ang mga araw, nakita niya ang pagbabago kay Reynante. Hindi na ito ang dating makulit at pabirong tao. Naging responsable, tahimik, at handang tumulong sa bawat hakbang ng kanyang pagbubuntis.
Unti-unting natutunan ni Carol ang kahulugan ng pag-unawa. Hindi dahil sa napilitan siya, kundi dahil nakita niya ang tunay na malasakit ni Reynante. Hindi man nagsimula sa pag-ibig ang kanilang kwento, nagsimula naman ito sa pananagutan at respeto.
Nang dumating ang kanilang anak, doon nila lubos na naunawaan ang bigat ng kanilang sitwasyon. Ang isang inosenteng buhay ang naging bunga ng kanilang pagkakamali. Sa halip na sisihan ang isa’t isa, pinili nilang magtulungan.
Nagdesisyon silang magsama hindi dahil sa obligasyon lamang, kundi dahil pareho nilang nais bigyan ng maayos na kinabukasan ang kanilang anak. Hindi naging madali ang kanilang buhay. Naranasan nilang maghanap ng marangal na hanapbuhay, magsimula sa maliit, at harapin ang mapanuring mata ng lipunan.
Ngunit sa bawat pagsubok, mas tumibay ang kanilang samahan. Natutunan nilang ang tunay na pamilya ay nabubuo hindi sa perpektong simula, kundi sa pagpiling manindigan sa gitna ng kahinaan.
Sa huli, hindi naging hadlang ang kanilang pagkakaiba. Ang naging puhunan nila ay sipag, tiyaga, at respeto sa isa’t isa. Mula sa magulong simula, nakabuo sila ng tahimik at disenteng pamumuhay.
Ang bawat pagkakamali ay may kaakibat na responsibilidad. Hindi sukatan ng pagkatao ang nakaraan, kundi ang paraan ng pagtayo pagkatapos magkamali. Kapag pinili ang tamang landas, ang pinakamagulong simula ay maaaring humantong sa isang makabuluhang wakas.