Sinil!p4n ako sa Kw4rto at P!n4sok Ni Angkle.
Dear Kuya Psl,
Ako si Jenelyn, 25 taong gulang, at hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa isipan ko ang gabing hindi ko kailanman makakalimutan. Isang gabing binago ang tingin ko sa tiwala, sa katahimikan, at sa salitang pamilya.
Tahimik ang bahay noon. Umulan maghapon kaya malamig ang hangin. Mag-isa lang ako sa kwarto, nakahiga at pilit pinapakalma ang sarili matapos ang mahabang araw. Ang ilaw ay mahina, sapat lang para makakita. Akala ko ligtas ako. Akala ko normal lang ang lahat.
Hanggang sa may naramdaman akong kakaiba.
May tunog. Mahina pero malinaw. Parang may gumagalaw sa labas ng pinto. Noong una, binalewala ko. Inisip kong baka pusa lang o hangin. Ngunit nang tumagal, may pakiramdam akong may matang nakatingin sa akin. Parang may bigat sa dibdib ko na hindi maipaliwanag.
Dahan-dahan akong tumayo at tumingin sa direksyon ng maliit na siwang sa pinto. Doon ko nakita ang anino. Isang matang nakasilip.
Sa Ora’s Na Yon Naka p4nty lang ako. Na Initan Kasi Ako sa Oras na Yon. Nanginginig ang mga tuhod ko. Nanlamig ang buong katawan ko. Gusto kong sumigaw pero walang lumalabas na boses sa lalamunan ko.
Ang mas masakit, nakilala ko ang anyo. Siya ay kamag-anak. Isang taong dapat sana ay nagbibigay ng proteksyon, hindi takot.
Mabilis kong sinarado ang ilaw at bumalik sa kama, kunwari ay tulog. Nanginginig ang mga kamay ko habang yakap ang unan. Ang bawat segundo ay parang oras. Bawat paghinga ko ay mabigat. Umaasa akong aalis siya. Umaasa akong titigil na lang ang lahat.
Ngunit hindi doon nagtapos ang bangungot.
May marahang kaluskos. Unti-unting bumukas ang pinto. Doon ko naramdaman ang tunay na takot. Hindi na ito imahinasyon. Totoo na ang panganib. Parang huminto ang mundo ko. Ang isip ko ay paulit-ulit na sumisigaw ng tulong.
Pinilit kong maging matatag. Bigla akong tumayo at sumigaw nang buong lakas. Sa sandaling iyon, nagising ang buong bahay. Nagulat siya at mabilis na umatras. May mga yabag ng paa, may sigawan, may gulo.
Doon ko inilabas ang lahat ng kinimkim kong takot. Umiiyak akong nagsalita. Hindi ko na pinigilan ang sarili ko. Hindi ako tumahimik. Hindi ako nagtakip ng hiya. Pinili kong ipaglaban ang sarili ko.
May mga taong nagduda. May mga nagsabing baka nagkamali lang ako ng akala. Mas masakit iyon kaysa sa mismong pangyayari. Pero hindi ako umatras. Alam ko ang nakita ko. Alam ko ang naramdaman ko.
Lumapit ako sa mga kinauukulan. Isinalaysay ko ang lahat, mula simula hanggang dulo. Kahit nanginginig, kahit umiiyak, tinapos ko ang bawat detalye. Hindi madali. Parang muli kong binabalikan ang takot. Pero ginawa ko iyon hindi lang para sa akin, kundi para sa mga babaeng maaaring maging biktima rin.
Nagkaroon ng imbestigasyon. Lumabas ang katotohanan. May mga ebidensyang nagpatunay sa ginawa niya. Sa huli, siya ay dinala sa kulungan. Hindi ko naramdaman ang saya, kundi gaan sa dibdib. Parang may tinik na matagal nang nakabaon na sa wakas ay natanggal.
Hindi nabura ang trauma. Hindi madaling maghilom ang sugat ng takot. Ngunit natutunan kong mas mahalaga ang tapang kaysa sa katahimikan. Mas mahalaga ang magsalita kaysa magtago. At mas mahalaga ang hustisya kaysa sa takot sa sasabihin ng iba.
Ang aral ng kwento ko ay malinaw. Walang sinuman ang may karapatang mang-abuso ng tiwala. Walang relasyon o dugo ang pwedeng maging dahilan para palampasin ang mali. Kapag may ginawang masama, may pananagutan.
At para sa mga katulad kong nakaranas ng takot, nais kong ipaalala ito. Hindi ka nag-iisa. Hindi mo kasalanan. At may lakas kang mas malaki kaysa sa iniisip mo. Ang pagsasalita ay hindi kahinaan, kundi simula ng paglaya.