Isang hapon, habang nagdidilig si Jasmine ng mga halaman sa maliit nilang balkonahe, tumunog ang cellphone niya.
“Jasmine,” malamig na boses ng ina niya ang bumungad. “May reunion ang pamilya sa susunod na linggo. Ika-50 kaarawan ng tiyuhin mo. Lahat ay imbitado.”
Napangiti sandali si Jasmine. “Ah… ganun po ba, Ma.”
Pero mabilis na sinundan iyon ng mga salitang parang kutsilyo.
“Pwede kang pumunta,” dagdag ni Donya Imelda, “kung gusto mong ipakita sa lahat kung ano ang pinili mo. Isama mo na rin ang asawa mong panday—para may mapagkwentuhan ang mga kamag-anak.”
Tahimik si Jasmine. Alam niyang hindi ito imbitasyon—hamon ito.
Pagkababa ng tawag, nakita siya ni Mateo na natigilan.
“Sino ‘yon?” tanong nito.
“Nanay ko,” mahinang sagot ni Jasmine. “May reunion daw.”
Ngumiti si Mateo. “Gusto mo bang pumunta?”
Nag-alinlangan si Jasmine. “Mateo… huhusgahan ka nila. Baka pagsalitaan ka.”
Hinawakan ni Mateo ang kamay niya—magaspang, pero mainit.
“Sanay na ako sa maruming kamay,” sabi niya. “Pero hindi ako sanay na tinatakbuhan ang asawa ko.”
Tumulo ang luha ni Jasmine. Tumango siya.
“Sige. Pupunta tayo.”
ANG PAGBAGSAK NG PERPEKTONG ANAK
Dumating ang araw ng reunion.
Isang marangyang resort ang pinili—punô ng ilaw, mamahaling sasakyan, at mga taong naka-branded mula ulo hanggang paa.
Pagdating nina Jasmine at Mateo, ramdam agad ang mga matang sumusukat.
“Siya ba ‘yung itinakwil?” bulong ng isang tiyahin.
“Sayang, teacher lang… tapos panday pa ang asawa,” sabi ng isa.
Dumating si Vanessa—naka-gown, naka-diamante, hawak ang braso ni Rico.
“Ay, Jasmine!” plastic na ngiti niya. “Buti naman at dumating ka. Akala ko hindi ka papayagang lumabas ng… carpentry shop?”
Tumawa ang ilan.
Tahimik lang si Mateo. Nakangiti, diretso ang tindig.
“Rico,” sabi ni Vanessa, “ito si Jasmine. ‘Yung kapatid kong idealista. At ito ang asawa niyang… ah… Mateo.”
Inabot ni Rico ang kamay kay Mateo—pero mabilis din itong binawi nang makita ang kalyo.
“Ah… okay,” sabay tawa. “Anong project mo ngayon? Gumagawa ka ng kabaong?”
May humalakhak.
Napayuko si Jasmine. Pero bago pa siya makapagsalita—
“Dining table,” mahinahong sagot ni Mateo. “Para sa isang hotel sa Makati. Solid narra. Custom design.”
Natahimik saglit si Rico, pero agad na bumawi.
“Talaga? Ilan ang order?”
“Isa,” sagot ni Mateo. “Pero isang mesa lang ‘yon na katumbas ng limang sasakyan.”
ANG PAGSABOG NG KATOTOHANAN
Habang nagpapatuloy ang programa, tinawag ng host ang pamilya nina Jasmine at Vanessa sa entablado—bilang “most successful siblings.”
“Una,” sabi ng host, “si Vanessa at ang kanyang asawa na si Rico—isang kilalang milyonaryo!”
Palakpakan.
Sumunod, pilit na ngiti ang host.
“At siyempre… si Jasmine at ang kanyang asawa na si Mateo—isang… karpintero.”
May bahagyang tawanan.
Bago pa man makababa, may dumating na grupo ng mga lalaki naka-suit. Diretso silang lumapit kay Mateo.
“Sir Mateo,” magalang na sabi ng isa. “Pasensya na po sa abala. Kailangan po kayo ng board online. Naghihintay na po ang mga investors.”
Nanlaki ang mata ng lahat.
“Board?” gulat ni Mang Robert.
“In… investors?” bulong ni Donya Imelda.
Tumayo si Mateo. “Pasensya na po. Sandali lang.”
Bago umalis, humarap siya sa mikropono.
“Pasensya na rin po,” mahinahon niyang sabi, “kung hindi po malinaw kanina. Karpintero po ako—pero may-ari ng kumpanya.”
Nagkagulatan.
“Mateo,” dugtong niya, “CEO at founder ng Maderas Prime International—isang furniture export company na may kontrata sa tatlong bansa.”
Parang binagsakan ng langit ang buong venue.
“Hindi ko po pinalaki ang sarili ko sa pagyayabang,” dagdag niya. “Mas gusto kong kilala ako ng asawa ko bilang masipag—hindi mayaman.”
Tumayo si Rico—pawis na pawis.
“Impossible ‘yan! Hindi ko narinig ‘yang kumpanyang ‘yan!”
Ngumiti ang isa sa mga lalaking naka-suit.
“Sir, isa po kami sa mga supplier ninyo. At sa totoo lang… sa kanya po kayo umaasa ng furniture sa mga resort ninyo.”
Nanamlay si Rico.
ANG PAGKABIGO NG MGA MAPANGHUSGA
Nilapitan ni Donya Imelda si Jasmine, nanginginig ang boses.
“Anak… bakit hindi mo sinabi?”
Tumingin si Jasmine sa ina.
“Sinabi ko po, Ma. Hindi niyo lang pinakinggan. Dahil abala kayo sa presyo—hindi sa pagkatao.”
Si Mang Robert ay hindi makatingin kay Mateo.
“Patawad… nagkamali kami ng akala.”
Ngumiti si Mateo. “Hindi po ako nandito para magpa-impress. Nandito ako dahil mahal ko ang asawa ko.”
Samantala, si Vanessa—namumutla—ay napaupo. Dumating ang isang tawag kay Rico.
“Sir,” pabulong ng assistant niya, “kinakansela po ng Maderas Prime ang kontrata.”
Napatayo si Rico. “Ano?!”
Lumapit si Mateo.
“Huwag kang mag-alala,” sabi niya. “Negosyo lang. Pero ang respeto… ‘yon ang hindi mabibili.”
ANG TUNAY NA PANALO
Pagkatapos ng reunion, umalis sina Jasmine at Mateo nang magkahawak-kamay. Walang yabang. Walang galit.
“Mateo,” mahina niyang tanong, “bakit hindi mo sinabi sa akin lahat noon?”
Ngumiti si Mateo.
“Dahil gusto kong mahalin mo ako—kahit panday lang ako.”
Tumulo ang luha ni Jasmine.
“At pipiliin pa rin kita—kahit wala ang lahat ng ‘yan.”
Sa likod nila, naiwan ang mga taong nagkamali ng sukatan ng halaga.
At sa unang pagkakataon,
napagtanto ng pamilya kung sino talaga ang ‘hamak’—
at kung sino ang tunay na mayaman.