“Lumabas ka na nga!” sigaw ng isa pang engineer. “Nakakaistorbo ka!”
Akmang aalis na si Mang Tasyo nang biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang Project Director, si Arch. Villareal—matanda na, tahimik, ngunit iginagalang ng lahat.
“Anong ingay ’to?” tanong niya.
“Sir, eto kasing janitor, nagpapatawa,” sumbong ni Marco. “Sabi niya guguho raw ang building kasi mali raw ang bakal sa Column C-14.”
Hindi tumawa ang Direktor. Tahimik siyang lumapit sa blueprint.
“Column C-14?” bulong niya. Kinuha ang calculator. Click… click… click…
Sinilip niya ang load table. Tiningnan muli ang plano.
Unti-unting namutla si Arch. Villareal. Nanlaki ang mga mata. Tumulo ang pawis sa noo niya.
“Diyos ko…” mahinang bulong niya.
“Sir? Bakit po?” kabadong tanong ni Marco.
Biglang humarap ang Direktor kay Marco, galit na galit.
“MARCO! TAMA ANG JANITOR!” sigaw niya. “Mali ang computation niyo! Ginamit niyo ang standard load pang-residential, pero commercial ang floor na ’to! Kung itinuloy natin ang buhos bukas, bibigay ang column at damay ang buong wing ng building! Papatayin niyo ang mga trabahador!”
Nanlamig si Marco. Namutla ang buong team. Nang silipin nilang muli ang plano, malinaw na malinaw ang pagkakamali—isang fatal error na nakaligtaan ng mga tinaguriang “topnotcher.”
Lumingon ang Direktor kay Mang Tasyo na nasa may pinto na.
“Manong,” tawag niya. “Paano mo nalaman ’yun? Saan ka natutong magbasa ng plano?”
Humarap si Mang Tasyo. Inayos niya ang kanyang cap.
“Sir,” sagot niya, “bago po ako naghirap at naging janitor dahil sa sakit ng asawa ko… tatlumpung taon po akong Senior Civil Engineer sa Dubai. Ako po ang nag-lead sa paggawa ng Burj Al Arab.”
Parang gumuho ang mundo ni Marco. Gusto niyang lamunin ng lupa. Ang inalipusta niyang tagalinis ay mas beterano at mas mahusay pa pala sa kanya.
Lumapit ang Direktor at mariing nakipagkamay kay Mang Tasyo.
“Sir Tasyo,” sabi niya nang may buong galang, “huwag ka nang mag-mop. Simula ngayon, ikaw na ang Senior Consultant ng proyektong ito. Kailangan namin ang mata at karanasan mo.”
Tumingin si Mang Tasyo kay Marco na nakayuko sa hiya.
“Iho,” mahinahon niyang payo, “sa engineering, bawal ang error. Pero sa buhay, ang pinakamalaking error ay ang maliitin mo ang kapwa mo dahil lang sa uniporme nila. Ang talino, wala sa lisensya—nasa karanasan.”
Sa araw na iyon, ang janitor ang naging bida.
At ang mga inhinyero ay natuto ng aral na mas matibay pa sa semento:
Ang pundasyon ng tunay na propesyonal ay pagpapakumbaba.
“HAHAHA! Narinig niyo ’yun?” halos maiyak sa tawa si Marco. “Nagtuturo siya ng Structural Engineering! Manong, janitor ka lang! Ang alam mo lang ay walis at mop! Huwag kang magmarunong sa mga lisensyado!”
