Bumaba ang dalawang babae mula sa mga sasakyan.
Sabay silang huminto sa harap ng barong-barong.
Saglit silang napatigil, tila hindi makapaniwala sa nakikita—ang maliit na kubo na halos gumuho, ang dingding na butas-butas, at ang matandang lalaking payat na payat na hawak ang walis, nanginginig ang kamay.
“Tay…”
Mahina ang tinig.
Parang hangin.
Ngunit sapat iyon para mapahinto si Mang Nestor.
Dahan-dahan siyang lumingon.
Sa una, hindi niya sila nakilala.
Malabo na ang kanyang mata. Nakasanayan na niyang makakita ng mga dayuhang dumadaan—mga negosyante, turista—pero ang dalawang babaeng ito… may kung anong pamilyar.
Nang alisin ng isa ang sunglasses—
Nalaglag ang walis.
“K-Kara?”
“Mi… Mia?”
Parang gumuho ang mundo ni Mang Nestor.
Napatihaya siya, napaupo sa lupa, at napahawak sa dibdib.
“Tay!” sabay sigaw ng kambal.
Tumakbo sila palapit.
ANG PAG-UWI NG KAMBAL
Lumuhod sina Kara at Mia sa harap ng ama.
Mahigpit nilang niyakap ang katawan nitong buto’t balat.
“Tay… patawad po,” umiiyak na sabi ni Kara.
“Patawad po kung ngayon lang kami bumalik,” dagdag ni Mia, halos hindi makapagsalita.
Hindi makapaniwala si Mang Nestor.
Totoo ba ito?
O panaginip lang?
Inangat niya ang nanginginig niyang kamay at hinawakan ang pisngi ng dalawa.
Mainit.
Totoo.
“Mga anak…” basag ang boses niya.
“Akala ko… nakalimutan na ninyo ako.”
Sabay na umiling ang kambal.
“Hindi po kailanman.”
ANG LIHIM SA LIKOD NG PAGKAWALA
Pinaupo nila si Mang Nestor sa isang silyang dinala mula sa sasakyan. Binigyan siya ng tubig. Pinunasan ang pawis sa noo.
“Tay,” sabi ni Kara, mas mahinahon na.
“Hindi po kami nawala dahil nakalimot kami.”
Nagkatinginan ang kambal.
“Na-delay po kami,” sabi ni Mia.
“Gusto naming bumalik nang… may maibabalik.”
Naluha si Mang Nestor.
“Hindi ko kayo hinihintayan ng kahit ano,” sabi niya.
“Buhay ninyo ang puhunan ko. Sapat na iyon.”
Ngumiti si Kara sa gitna ng luha.
“Alam namin, Tay. Kaya po namin ginawa ang lahat.”
SINO NA SILA NGAYON
Sa maliit na kubo, ikinuwento ng kambal ang kanilang buhay.
Si Kara—
Isa nang cardiothoracic surgeon sa isang kilalang ospital sa Singapore.
Si Mia—
Isang pediatric oncologist na nagtatrabaho sa isang international medical foundation sa Japan at Pilipinas.
Pareho silang may scholarship noon.
Pareho silang nagtrabaho habang nag-aaral.
Pareho silang minsang natulog sa sahig, kumain ng instant noodles, at umiyak sa pagod.
“Sa tuwing susuko kami,” sabi ni Mia,
“iniisip namin kayo, Tay—kung paanong asin at kanin lang ang kinakain ninyo para lang makapagpadala.”
Tahimik si Mang Nestor.
Tumulo ang luha sa kanyang kulubot na pisngi.
ANG PAANYAYA
“Tay,” biglang sabi ni Kara, ngumiti.
“May pupuntahan po tayo.”
“Pupuntahan?” naguguluhan niyang tanong.
“Saan?”
Nagkatinginan ang kambal, saka sabay na ngumiti.
“Sa lugar na madalas ninyong ikwento sa amin noon,” sabi ni Mia.
“Yung lugar na sinasabi ninyong… sa panaginip lang ninyo nakikita.”
Nanlaki ang mata ni Mang Nestor.
“Hindi…”
“Hindi maaari…”
ANG PANGARAP NI MANG NESTOR
Noong bata pa ang kambal, tuwing gabi, ikinukwento ni Mang Nestor ang kanyang panaginip.
“Balang araw,” sabi niya noon,
“dadalhin ko kayo sa lugar na puro ilaw, malamig ang hangin, at parang ginto ang langit kapag gabi.”
“Parang saan, Tay?” tanong ni Kara noon.
“Parang… Paris,” mahina niyang sagot.
“Pero kahit sa panaginip ko lang napupuntahan.”
Tumawa lang sila noon.
Ngayon—
ANG BIYAHE
Kinabukasan, isinakay nila si Mang Nestor sa eroplano.
Unang beses niyang makasakay.
Hawak niya nang mahigpit ang armrest, nanginginig sa kaba.
“Huwag kayong mag-alala, Tay,” sabi ni Mia, hawak ang kamay niya.
“Nandito lang kami.”
Paglapag—
Malamig ang hangin.
Maliwanag ang mga ilaw.
At sa bintana ng sasakyan—
Isang tore na parang ginto sa gabi.
Napatakip ng bibig si Mang Nestor.
“Hindi maaari…”
PARIS
Huminto ang sasakyan.
Binuksan ang pinto.
Sa harap niya—
Eiffel Tower.
Nanginig ang tuhod ni Mang Nestor.
Napaupo siya sa bangketa.
“Ito… ito ’yung lugar,” hikbi niya.
“Sa panaginip ko lang ’to nakikita.”
Lumuhod muli ang kambal sa harap niya.
“Hindi na po panaginip ngayon, Tay,” sabi ni Kara.
“Totoo na.”
ANG PINAKAMAHALAGANG REGALO
Sa ilalim ng Eiffel Tower, binuksan ni Mia ang isang maliit na kahon.
Isang lumang panyo.
Pamilyar.
“Naalala n’yo po?” tanong niya.
Napatango si Mang Nestor.
Panyo iyon ng yumaong asawa niya—
ang ina ng kambal.
“Iningatan namin ’to,” sabi ni Kara.
“Dahil kayo ang nagturo sa amin kung ano ang halaga ng alaala.”
Yumakap sila sa ama.
Tatlo sila.
Sa gitna ng mundo.
WAKAS
Pagkaraan ng ilang linggo, bumalik sila sa Pilipinas.
Hindi na sa barong-barong tumira si Mang Nestor.
May maliit ngunit maayos na bahay—
may hardin, may bentilador, may tahimik na umaga.
Pero higit sa lahat—
May mga anak siyang bumalik.
Hindi para ipagyabang ang tagumpay.
Kundi para ibalik ang pangarap.
ARAL NG KWENTO
May mga ama na nagbebenta ng ari-arian.
May mga ama na inuubos ang sarili.
At may mga anak—
na kapag tunay na pinalaki ng pagmamahal,
ibinabalik hindi lang ang ginhawa,
kundi ang pangarap na minsang isinakripisyo.