NAGULAT ANG ISANG JANITOR SA BGC NANG MAKITA ANG SULAT SA BASURAHAN NA NAGLALAMAN NG SEKRETO NG KANYANG BOSS, AKALA NIYA TSISMIS LANG, PERO NATUKLASAN NIYA ANG PLANO NITO
Sa ika-40th floor ng isang kumikinang na building sa BGC, kilala si Mang Pido bilang “invisible man.” Siya ang janitor na taga-punas ng bintana, taga-tapon ng basura, at taga-mop ng sahig. Para sa mga empleyadong naka-amerikana, isa lang siyang anino.
Lalo na kay Mr. Greg Chavez, ang aroganteng VP ng Finance. Madalas sigawan ni Mr. Chavez si Pido kapag may nakikitang kahit isang alikabok sa kanyang mamahaling sapatos.
Isang gabi, alas-onse na, naglilinis si Pido sa opisina ni Mr. Chavez. Walang tao. Habang inaalis niya ang laman ng trash bin sa ilalim ng mesa, may napansin siyang isang crumpled na papel. Kulay pula ang tinta. Hindi ito dumaan sa shredder.
Dahil sa kuryosidad, binuklat ito ni Pido. Kahit high school graduate lang siya, marunong siyang umintindi ng Ingles.
“CONFIDENTIAL: PROJECT GHOST. Transfer P50 Million to Cayman Account tonight. Wipe the server logs by tomorrow morning.”
Nanlaki ang mata ni Pido. Nakita niya ang pirma ni Mr. Chavez sa ibaba.
Nanginig ang tuhod ni Pido. Pagnanakaw ito! P50 Milyon na pondo ng kumpanya ang ibubulsa ni Chavez bago ito tumakas papuntang abroad.
Itapon mo na lang, Pido, bulong ng takot sa isip niya. Janitor ka lang. Kapag nagsalita ka, ikaw ang mapapahamak. Mawawalan ka ng trabaho. Paano na ang pag-aaral ng anak mo?
Buong gabi, hindi nakatulog si Pido. Hawak niya ang gusot na papel. Alam niyang kung mananahimik siya, ligtas ang trabaho niya, pero mananaig ang kasamaan. Kung magsasalita siya, kalaban niya ang isang higante.
Kinabukasan, araw ng Quarterly Board Meeting.
Nandoon lahat ng Board of Directors at ang may-ari ng kumpanya na si Don Jaime. Nasa harap si Mr. Chavez, nagpe-present ng fake financial report, nakangiti at punong-puno ng kumpyansa.
Pumasok si Pido sa conference room tulad ng nakasanayan, dala ang pitsel ng tubig at kape. Nanginginig ang kamay niya habang nagsasalin sa baso ni Don Jaime.
Narinig niya ang sinabi ni Mr. Chavez: “The company is in great shape, Sir. Our funds are secure.”
Hindi na nakatiis si Pido. Parang sumabog ang dibdib niya.
“S-Sir…” mahinang sabi ni Pido.
Tumigil ang lahat. Tumingin si Mr. Chavez kay Pido nang masama. “What are you doing? Get out! Can’t you see we are in a meeting? Janitor ka lang, huwag kang epal!”
“Sir Chavez…” lakas-loob na sabi ni Pido, kahit garalgal ang boses. “Janitor lang po ako. Taga-linis lang po ako ng dumi niyo sa opisina…”
Dukot ni Pido ang gusot na papel mula sa bulsa ng kanyang uniporme.
“…Pero hindi ko po kayang linisin ang dumi ng konsensya niyo.”
Inilapag ni Pido ang papel sa harap ni Don Jaime.
“Ano ‘to?!” sigaw ni Chavez, akmang aagawin ang papel. “Basura ‘yan! Baliw ang janitor na ‘yan! Guard! Ilabas niyo ‘to!”
Pero mabilis na kinuha ni Don Jaime ang papel. Binasa niya ito.
Namutla si Mr. Chavez. Tumulo ang pawis nito sa noo.
Tumingin si Don Jaime sa kanyang laptop. Chineck niya ang server logs na binanggit sa sulat.
“Mr. Chavez,” malamig na sabi ni Don Jaime. “Bakit may pending transaction dito papuntang Cayman Islands na match sa nakasulat sa ‘basura’ na ito?”
Ang buong kwento ay nasa mga komento…
“Mr. Chavez,” malamig na sabi ni Don Jaime. “Bakit may pending transaction dito papuntang Cayman Islands na match sa nakasulat sa ‘basura’ na ito?”
“S-Sir… I can explain… Frame up ‘yan!” depensa ni Chavez.
“Frame up?!” galit na sigaw ni Don Jaime. “Ang papel na ito ay may pirma mo at galing sa opisina mo! Kung hindi dahil sa katapatan ng taong ito, nanakawan mo na kami ngayong gabi!”
Agad na ipinatawag ang seguridad at pulis. Inaresto si Mr. Chavez sa harap ng buong Board. Habang kinakaladkad siya palabas, ang kaninang arrogant boss ay naging basahan sa paningin ng lahat.
Naiwan si Pido na nakatayo, nakayuko, hinihintay na sesantehin siya dahil sa “panggugulo.”
Lumapit si Don Jaime kay Pido.
“Mang Pido,” sabi ng may-ari.
“S-Sorry po Sir…” ani Pido. “Nanghimasok po ako.”
“Huwag kang humingi ng tawad,” ngiti ni Don Jaime. Hinawakan niya ang kamay ng janitor—ang kamay na magaspang at laging may hawak na mop.
“Iniligtas mo ang kumpanyang ito. Mas may malasakit ka pa kaysa sa mga executives ko. Mula ngayon, hindi ka na janitor.”
“Po? Tanggal na po ako?” kabadong tanong ni Pido.
“Hindi,” sagot ni Don Jaime. “Promoted ka. Gagawin kitang Head ng Security Department. Kailangan ko ng taong may mata ng agila at pusong hindi nabibili ng pera.”
Sa araw na iyon, napatunayan ni Mang Pido na sa BGC, hindi ang suot na coat o kinang ng sapatos ang sukatan ng pagkatao. Minsan, ang pinakamalinis na puso ay matatagpuan sa taong taga-linis ng kalat ng iba.