Tahimik ang paligid ko—masyadong tahimik.
Ngunit alam kong ang katahimikang iyon ay bago ang bagyo.
Hindi ako nagkamali.
Bandang alas-diyes ng umaga, habang pinapadede ko ang anak ko, biglang nagkagulo sa lobby ng postpartum center.
May malalakas na sigawan.
May umiiyak.
May nagbabantang boses ng isang matandang babae.
“ANAK KO ‘YAN!
WALA KAYONG KARAPATANG HARANGIN AKO!”
Hindi ko na kailangang hulaan kung sino iyon.
Ang biyenan ko.
Maya-maya, pumasok ang head nurse sa kwarto ko, bakas ang pag-aalala.
“Ma’am, may isang lalaki at isang matandang babae po sa ibaba.
Sinasabi nilang pamilya ninyo raw sila.
Nagdadala pa ng mga dokumento.”
Tahimik akong ngumiti.
“Tumawag kayo ng security.
At paki-inform ang legal department ng center.”
Natigilan ang nurse.
“May problema po ba, ma’am?”
Kalmado kong sagot:
“Hindi ko sila pamilya.
At sinusubukan nilang agawin ang anak ko.”
Pagdating ko sa conference room ng center, nandoon na sila.
Si Mark—mukhang puyat, galit, at halatang hindi sanay na hindi siya ang may kontrol.
At ang nanay niya—nakaitim, luhaan, pero ang mga mata’y puno ng kasakiman.
Pagkakita sa akin, agad sumugod ang biyenan ko.
“Bakit mo tinatago ang apo ko?!
May karapatan kami sa batang ‘yan!”
Hindi ako umatras.
Sa halip, inilapag ko ang isang folder sa mesa.
“May karapatan lang po ang isang tao kapag may responsibilidad.
Kayo, ano ang ginawa ninyo?”
Tinawag ng abogado ng center ang pansin ng lahat.
“Ma’am, sir, ayon sa batas, kung hindi kasal ang mga magulang, ang bata ay awtomatikong nasa kustodiya ng ina.”
Nanlaki ang mata ni Mark.
“Anong hindi kasal?!
Mag-asawa kami!”
Tahimik kong itinulak sa harap niya ang isa pang dokumento.
“Hindi tayo kailanman nagpakasal.
Walang marriage certificate.
At may notarized affidavit ako dito—
na ikaw mismo ang nagsabi na hindi mo responsibilidad ang bata.”
Namula ang mukha niya.
“Hindi ibig sabihin—”
Pinutol siya ng abogado.
“Ibig sabihin, sir, wala kayong legal na karapatan.”
Biglang umiyak ang biyenan ko at bumagsak sa sahig.
“Walang puso ang babaeng ‘to!
Inagaw niya ang dugo ng pamilya namin!”
Hindi ko mapigilang matawa—isang mahinang, mapait na tawa.
“Dugo ng pamilya ninyo?
Noong buntis ako, gusto ninyong ipalaglag ang batang ‘yan.
Noong ipinanganak ko siya, sinabi ninyong wala kayong utang sa akin.”
Tumahimik ang silid.
“At ngayon,” patuloy ko,
“dahil nalaman ninyong babae pala siya at may pera ang ina niya—
bigla niyo siyang gusto?”
Hindi na nakapagsalita si Mark.
Dahil sa puntong iyon, pumasok ang isa pang lalaki.
Ang private investigator na inupahan ko.
“Ma’am,” sabi niya, “kumpleto na po ang report.”
Inilapag niya ang mga litrato at papeles sa mesa.
Utang ni Mark.
Mga ilegal na investment.
Pangalan ng iba’t ibang babaeng niloko niya.
At higit sa lahat—
Isang kasunduan.
Isang dokumentong pinapirmahan ng biyenan ko,
na kapag lalaki ang ipinanganak ko,
ipaparehistro ang bata bilang tagapagmana—
at gagamitin para sa isang malaking pautang.
Tahimik ang lahat.
Parang huminto ang mundo.
“Ginamit ninyo ako,” mahinahon kong sabi.
“Ginamit ninyo ang katawan ko.
Ginamit ninyo ang anak ko.”
Napaupo si Mark, hawak ang ulo.
“Hindi… hindi ganito ang plano…”
Ngumiti ako—sa wakas, may kapayapaan.
“Kaya nga kayo natalo.
Dahil akala ninyo, mahina ako.”
Pagkalipas ng isang linggo, nagsampa ako ng kaso.
Hindi lang para sa kustodiya—
kundi para sa harassment, pananakot, at attempted fraud.
Dahil sa ebidensiya, mabilis ang naging proseso.
Si Mark ay nawalan ng trabaho.
Ang nanay niya ay pinatawan ng restraining order.
At sila—tuluyang nawala sa buhay namin.
Lumipas ang tatlong taon.
Tahimik ang umaga sa hardin ng bahay ng mga magulang ko.
Tumatakbo ang anak ko—
nakangiti, malusog, at walang bahid ng takot.
Tinawag niya ako.
“Mama!”
Lumuhod ako at niyakap siya.
Sa sandaling iyon, alam kong tama ang lahat ng desisyon ko.
Hindi lahat ng babae ay kailangang manatili sa isang maling pamilya.
Hindi lahat ng ina ay kailangang magtiis.
Minsan, ang pinakamalakas na desisyon—
ay ang umalis.
At minsan, ang isang ina na handang tumayo mag-isa—
ay sapat na para baguhin ang kapalaran ng isang bata.