NAGTAGO ANG BILYONARYO SA LOOB NG CLOSET

NAGTAGO ANG BILYONARYO SA LOOB NG CLOSET UPANG MAKITA KUNG PAANO ALAGAAN NG KANYANG NOBYA ANG INA NIYANG MAY SAKIT—PERO NAPALUHOD SIYA SA IYAK NANG MAKITA ANG KABUTIHANG GINAWA NG ISANG HAMAK NA TAGALINIS.

Si Rafael ay ang CEO ng isang malaking real estate company. Kilala siya sa pagiging matalino sa negosyo, pero pagdating sa pag-ibig, bulag siya kay Tanya.

Si Tanya ay isang sikat na modelo—maganda, sopistikada, at sa harap ni Rafael, napakalambing nito sa ina niyang si Doña Corazon. Si Doña Corazon ay may Alzheimer’s Disease at bedridden na matapos ma-stroke. Hindi na ito nakakapagsalita nang maayos at parang bata na kung umasta.

“Babe, huwag kang mag-alala. Mahal na mahal ko si Tita Cora. Aalagaan ko siya habang wala ka,” laging sabi ni Tanya.

Pero may duda si Rafael. Tuwing umuuwi siya, napapansin niyang laging takot ang tingin ng kanyang ina kay Tanya. May mga pasa rin ito sa braso na sabi ni Tanya ay dahil “nadulas” o “nakabunggo” lang.

Para malaman ang totoo bago siya mag-propose ng kasal, gumawa ng plano si Rafael.

Isang araw, nagpaalam siya.

“Tanya, kailangan kong lumipad pa-Singapore ng tatlong araw. Emergency meeting,” sabi ni Rafael habang bitbit ang maleta. “Day-off ng private nurse ni Mommy ngayon. Pwede bang ikaw muna ang magbantay sa kanya hanggang mamayang gabi?”

“Of course, Honey! Ako ang bahala! We will have a girls’ bonding!” sagot ni Tanya sabay halik sa pisngi nito.

Umalis ang kotse ni Rafael. Pero hindi alam ni Tanya, umikot lang ito. Pumasok ulit si Rafael sa likod ng bahay at dahan-dahang pumasok sa Master Bedroom ng kanyang ina. Nagtago siya sa loob ng malaking walk-in closet na may venetian blinds, kung saan kitang-kita niya ang buong kwarto pero hindi siya makikita mula sa labas.

Nagsimula ang paghihintay.

Pagkaalis na pagkaalis ni Rafael, agad na nagbago ang aura ni Tanya. Nawala ang matamis na ngiti.

Padabog niyang sinarado ang pinto.

“Ugh! Nakakainis!” reklamo ni Tanya habang nagpapapaypay. “Bakit ba hindi pa namamatay ang matandang ‘to? Ang baho-baho ng kwarto! Amoy gamot!”

Umupo si Tanya sa sofa at naglaro sa cellphone. Hindi niya pinansin si Doña Corazon na umuungol at pilit inaabot ang baso ng tubig sa mesa.

“Tigilan mo ako sa ka-artehan mo, Tanda!” sigaw ni Tanya nang hindi tumitingin. “Kakainom mo lang kanina! Ihi ka nang ihi, nakakatamad magpalit ng diaper mo!”

Kumuyom ang kamao ni Rafael sa loob ng closet. Gusto niyang lumabas at sakalin si Tanya, pero pinigilan niya ang sarili. Gusto niyang makita ang lahat.

Sa sobrang uhaw, pinilit abutin ni Doña Corazon ang tubig. Dahil nanginginig ang kamay, nahulog ang baso.

BLAG!

Nabasag ang baso at kumalat ang tubig sa sahig.

Tumayo si Tanya, galit na galit.

“BOBA!” sigaw ni Tanya. Lumapit siya at dinuro ang noo ng matanda. “Tignan mo ang ginawa mo! Ang kalat! Alam mo bang mahal ang sapatos ko?! Napaka-perwisyo mo talaga! Sana matuluyan ka na para makuha na namin ni Rafael ang mana at maibenta na ‘tong bahay!”

Akmang sasampalin na sana ni Tanya ang matanda nang biglang bumukas ang pinto.

Pumasok si Maya, ang bagong katulong na taga-linis lang sana ng banyo. Payat si Maya, simple, at laging nakayuko dahil nahihiya.

“Ma’am Tanya! Ano pong nangyari?” tanong ni Maya nang makita ang basag na baso.

“Ikaw!” bulyaw ni Tanya. “Linisin mo ‘yan! Ang tanga kasi ng matandang ‘yan eh! Nagpapapansin!”

Dali-daling kumuha ng walis at basahan si Maya. Pero imbes na unahin ang sahig…

Lumapit si Maya kay Doña Corazon.

Nakita ni Rafael na niyakap ni Maya ang nanginginig niyang ina.

“Naku, Lola… huwag po kayong matakot,” malambing na bulong ni Maya. Kinuha niya ang panyo niya at pinunasan ang luha at pawis ng matanda. “Okay lang po ‘yan. Aksidente lang po.”

“Hoy! Bingi ka ba?!” sigaw ni Tanya. “Sabi ko linisin mo ang sahig! Bakit ‘yang ulyanin ang inaasikaso mo?!”

Humarap si Maya kay Tanya. Sa unang pagkakataon, nakitaan ni Rafael ng tapang ang mahiyain niyang katulong.

“Ma’am Tanya,” magalang pero matatag na sagot ni Maya. “Ang basag na baso po, mapapalitan. Ang sahig, matutuyo. Pero ang takot po ni Lola… hindi po ‘yun madaling mawala. Mas importante po ang tao kaysa sa sahig.”

“Aba’t sumasagot ka pa!” Akmang babatuhin ni Tanya ng unan si Maya.

Yumakap si Maya kay Doña Corazon para saluhin ang unan.

Pagkatapos, kinuha ni Maya ang sarili niyang baunan na nakatago sa bulsa ng apron niya. Isang simpleng tinapay at bote ng tubig.

“Lola, eto po tubig,” sabi ni Maya, dahan-dahang pinapainom ang amo. “Pasensya na po, tubig ko lang ito pero malinis po ito. At eto po, may tinapay ako. Alam ko pong gutom na kayo kasi hindi pa kayo pinapakain ni Ma’am Tanya ng tanghalian.”

Ang katulong na maliit ang sweldo, ibinigay ang sarili niyang pagkain sa bilyonaryong matanda na pinagkaitan ng future daughter-in-law nito.

Habang pinapakain ni Maya si Doña Corazon, kinantahan niya ito ng Lullaby.

“Tulog na, mahal ko… Hayaan mo na sila… Nandito lang ako…”

Nakita ni Rafael na tumahan ang kanyang ina at ngumiti kay Maya. Ang ngiting iyon ang matagal na niyang hindi nakikita.

Hindi na kinaya ni Rafael. Tumulo ang luha niya. Napaluhod siya sa loob ng closet. Ang sakit makita na ang babaeng akala niya ay mahal siya ay demonyo pala, habang ang babaeng hindi niya pinapansin ay siya palang may busilak na puso.

Binuksan ni Rafael ang pinto ng closet nang padabog.

“ITIGIL NIYO ‘YAN!”

Gulat na gulat si Tanya at Maya.

Namutla si Tanya na parang nakakita ng multo.

“R-Rafael?!” nauutal na sigaw ni Tanya. “Babe?! Akala ko nasa airport ka?! Bakit… bakit nandiyan ka?”

Naglakad si Rafael palapit. Ang mukha niya ay basa ng luha pero puno ng galit habang nakatingin kay Tanya.

“Hindi ako umalis, Tanya,” mariing sabi ni Rafael. “Nandito lang ako. Narinig ko lahat. Narinig ko kung paano mo tawaging ‘boba’ at ‘perwisyo’ ang Nanay ko. Narinig ko na hinihintay mo na lang siyang mamatay para sa pera ko.”

“Babe, let me explain! Stress lang ako! Tinuturuan ko lang siya ng disiplina!” palusot ni Tanya, pilit na humahawak sa braso ni Rafael.

Tinabig ni Rafael ang kamay ni Tanya.

“Disiplina? Ang tawag diyan, kawalan ng kaluluwa. Muntik ko nang ibigay ang buhay ko sa’yo. Mabuti na lang… mabuti na lang nakita ko ang totoo mong kulay.”

Humarap si Rafael kay Maya na nakayuko at nanginginig sa takot.

Lumapit si Rafael kay Maya… at hinawakan ang kamay nito.

“Sir… sorry po…” iyak ni Maya. “Huwag niyo po akong tanggalin. Pinagtanggol ko lang po si Lola…”

“Hindi kita tatanggalin,” umiiyak na sabi ni Rafael. “Sa katunayan, ikaw ang dahilan kung bakit buhay pa ang kabutihan sa bahay na ito. Ibinigay mo ang pagkain mo, pinrotektahan mo siya kahit na pwede kang saktan ni Tanya. Ginawa mo ang hindi magawa ng babaeng ito na puno ng alahas.”

Humarap si Rafael sa pintuan.

“Guards!”

Pumasok ang mga security.

“Kaladkarin niyo si Tanya palabas. Ngayon din. Bawal na siyang makatapak dito kahit kailan. Itapon niyo ang lahat ng gamit na iniwan niya dito!”

Habang hinihila si Tanya palabas, nagsisisigaw ito at nagmamakaawa, pero sarado na ang puso ni Rafael.

Binalikan ni Rafael si Maya.

“Maya,” sabi ni Rafael. “Mula ngayon, hindi ka na tagalinis. Ikaw na ang magiging Head Housekeeper at personal na tagapag-alaga ni Mommy. Dodoblehin… hindi, titriplehin ko ang sweldo mo. At ipagpapatayo ko ng bahay ang pamilya mo bilang pasasalamat.”

Napaluhod si Maya sa tuwa at iyak. “Maraming salamat po, Sir! Maraming salamat po!”

Simula noon, naging payapa ang mansyon. Si Doña Corazon ay inalagaan nang may tunay na pagmamahal ni Maya. At si Rafael? Natutunan niya na ang tunay na ganda ay hindi nakikita sa kinang ng alahas o sa ganda ng mukha, kundi sa busilak na puso na handang maglingkod kahit walang nakatingin.