Hindi pa man bumababa si Luna Mercado sa kotse, ramdam na niya ang bigat ng paligid.
Ang mansyon ng pamilyang Alvarez ay parang isang palasyo—puting marmol, fountain na may gintong estatwa, mga waiter na naka-gloves, at mga bisitang suot ang damit na parang diretso sa fashion magazine.
Ito ang engagement dinner nila ni Daniel Alvarez, ang lalaking minahal niya kahit alam niyang magkaiba ang mundo nila.
Hinawakan ni Daniel ang kanyang kamay.
“Okay ka lang?” bulong nito.
Tumango si Luna kahit nanginginig ang loob niya.
Suot niya ang isang simple ngunit eleganteng beige dress—walang brand na nakasulat, walang makinang na logo.
Binili iyon sa Divisoria, pinatahi ng isang mananahi na halos pangalawang ina na niya.
Hindi niya ikinahihiya iyon.
Pero alam niyang may isang taong siguradong gagamitin iyon laban sa kanya.
At hindi siya nagkamali.
Pagpasok pa lang nila sa bulwagan, agad silang sinalubong ng malamig na tingin ni Doña Veronica Alvarez—ina ni Daniel, kilala sa lipunan bilang isang iron lady ng high society.
Pinagmasdan nito si Luna mula ulo hanggang paa.
Mabagal. Mapanghusga. Mapang-insulto.
Ngumiti ito—pero walang init.
“Daniel,” sabi niya, sabay yakap sa anak, saka tumingin kay Luna.
“Ito na ba ang sinasabi mong… nobya?”
“Opo, Mama. Si Luna.”
Tahimik ang paligid.
Pagkatapos, dumating ang mga salitang parang kutsilyong dahan-dahang ibinaon.
“Ah…” ngumisi si Doña Veronica.
“Akala ko naman kung sino. Divisoria lang pala ang peg ng damit.”
May ilang napatawa.
May ilang nagkunwaring umubo.
May ilan namang tumingin kay Luna na parang isa siyang pagkakamaling nais itama.
Namutla si Daniel.
“Mama, hindi—”
“Tahimik,” putol ng babae.
“Alam mo bang nakakahiya sa pamilya natin ang ganitong itsura? Para kang katulong na naligaw sa party.”
Parang may pumutok sa dibdib ni Luna.
Pero hindi siya umiyak.
Hindi siya sumagot.
Ngumiti lang siya—mahina, pero matatag.
Hindi alam ng lahat, pero si Luna ay hindi simpleng babae.
Lumaki siya sa Quiapo, anak ng isang mananahi na tumahi ng damit para sa mga mayayaman—mga damit na minsan ay suot ng mga taong tumapak sa parehong bulwagan na iyon.
Bata pa lang siya, marunong na siyang tumingin ng tela, magtahi, magdisenyo.
Habang ang iba ay bumibili ng luho, siya ay gumagawa ng ganda gamit ang talento.
Pero hindi niya kailanman ginamit iyon para magyabang.
Dahil itinuro ng kanyang ina ang isang bagay:
“Ang tunay na ganda, anak, ay ‘yung hindi kailangang ipagsigawan.”
Habang nagsisimula ang hapunan, muling nagsalita si Doña Veronica—mas malakas, para marinig ng lahat.
“Sa totoo lang, Daniel,” sabi niya, “may mga babae talagang marunong dumiskarte. Divisoria ngayon, Alvarez bukas.”
May halakhakan.
May mga babaeng nakasuot ng mamahaling gown na palihim na nagtaasan ng kilay.
Tumayo si Daniel.
“Sobra na, Mama!”
Pero huli na.
Nakatayo na rin si Luna.
Tahimik ang bulwagan.
“Pasensya na po,” mahinahon niyang sabi.
“Kung hindi po bagay ang suot ko sa inyo… pwede po akong umalis.”
Ngunit bago pa siya makatalikod—
Biglang bumukas ang malalaking pinto ng mansyon.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Apat.
Tahimik ang lahat.
Pumasok ang limang babae at dalawang lalaki—matangkad, perpekto ang postura, suot ang mga damit na parang diretso mula sa Paris, Milan, at New York Fashion Week.
May bulungan.
“Sino sila?”
“Models ba ‘yan?”
“Grabe… international level!”
Huminto sila sa gitna ng bulwagan.
At sabay-sabay na tumingin kay Luna.
Lumapit ang isa—isang babaeng blondina na kilala sa Vogue covers.
“Luna,” ngumiti siya.
“Sorry we’re late.”
Namutla si Doña Veronica.
“Ano ‘to?” nanginginig niyang tanong.
Lumapit ang isa pang lalaki—isang kilalang fashion director.
“Ladies and gentlemen,” malakas niyang sabi,
“we are here to honor the woman behind the designs you admire but never see.”
Tumuro siya kay Luna.
“She is the head designer of L.M. Atelier—the brand worn by global icons, royalty, at mga international model na ‘to.”
Parang tumigil ang oras.
“Impossible…” bulong ni Doña Veronica.
Ngumiti si Luna.
“Divisoria po ang pinanggalingan ng tela,” mahinahon niyang sabi.
“Pero ang talento… walang address.”
Nagsimulang magbulungan ang mga bisita.
“Siya pala ‘yun?”
“Grabe… suot ko ‘yung design niya noong Paris trip ko!”
“Divisoria? Pero milyon ang halaga!”
Nanginginig si Doña Veronica.
“Bakit… bakit hindi mo sinabi?” tanong niya kay Luna, halos pabulong.
Tumingin si Luna sa kanya—walang galit, walang yabang.
“Dahil gusto ko pong mahalin ang anak ninyo bilang tao,” sagot niya,
“hindi bilang titulo.”
Humawak si Daniel sa kamay ni Luna.
Tumingin siya sa kanyang ina.
“Kung hindi mo kayang igalang ang babaeng pipiliin ko,” mariin niyang sabi,
“handa akong talikuran kahit ang apelyido ko.”
Tahimik ang lahat.
Luha ang tumulo sa mata ni Doña Veronica.
Sa unang pagkakataon, bumagsak ang kanyang maskara.
Lumapit si Luna kay Doña Veronica.
Hinawakan niya ang kamay ng matanda.
“Hindi po ako narito para maghiganti,” sabi niya.
“Narito po ako dahil mahal ko ang anak ninyo.”
Tahimik na humikbi si Doña Veronica.
At sa harap ng lahat—
yumakap siya kay Luna.
Makalipas ang isang taon, ikinasal sina Luna at Daniel.
Hindi sa mansyon.
Kundi sa isang lumang simbahan sa Quiapo—kung saan nagsimula ang lahat.
Si Doña Veronica ang unang umupo sa harapan.
At suot niya ang isang simpleng damit.
Disenyo ni Luna.