“J-Jake? Totoy? Ikaw ba ‘yan?”
Bumagsak ang tuhod ni Jake sa semento ng EDSA.
Napaluhod ang mayaman at aroganteng binata sa harap ng mahirap na rider. Nagsimulang umagos ang luha niya.
“Kuya! Diyos ko, Kuya!” hagulgol ni Jake.
Niyakap niya ang binti ng rider.
Sampung taon.
Sampung taon na ang nakalilipas noong magkahiwalay sila sa ampunan. Noong mga bata pa sila, si Kuya Bong ang laging nagtatanggol kay Jake (na ang palayaw ay Totoy). Ang peklat sa kilay ni Bong ay nakuha niya noong ipinagtanggol niya si Jake sa mga bully na nambabato ng bote.
Nang ampunin si Jake ng mayamang pamilya, ipinangako niyang babalikan niya si Bong. Pero nang bumalik siya, wala na ito. Naglayas daw. Sampung taon siyang naghanap, umupa ng mga private investigator, pero bigo siya.
Akala niya patay na ang kuya niya.
“Kuya, sorry…” iyak ni Jake habang nakayakap nang mahigpit. “Sorry kung sinigawan kita. Sorry kung muntik na kitang saktan. Ang tagal kitang hinanap!”
Napaluha na rin si Kuya Bong. Itinayo niya ang kapatid at niyakap nang mahigpit. Walang pakialam sa grasa, sa pawis, at sa tingin ng ibang tao.
“Totoy, ang laki mo na,” iyak ni Bong. “Ang yaman mo na. Proud na proud ako sa’yo. Pasensya ka na ha, ito lang ang inabot ni Kuya. Nakasira pa ako ng kotse mo.”
“Wala akong pakialam sa kotse!” sigaw ni Jake. “Kahit sunugin pa natin ‘yang Lamborghini na ‘yan! Ang mahalaga nahanap na kita!”
Ang mga motorista sa paligid, na kanina ay bumubusina sa inis dahil sa traffic, ay tumigil.
Nakita nila ang road rage na naging iyakan. Nakita nila ang yakapan ng dalawang magkapatid na pinagtagpo ng tadhana sa pinaka-imposibleng lugar.
Nagsimulang magpalakpakan ang mga tao. May mga bumusina—hindi dahil sa galit, kundi dahil sa tuwa.
Sa huli, ipinag-drive ni Jake ang rider pauwi. Iniwan nila ang motor sa gilid (pinakuha na lang sa driver).
“Sakay ka na sa kotse ko, Kuya,” sabi ni Jake habang pinagbubuksan ng pinto ang kapatid. “Simula ngayon, hindi ka na magde-deliver. Ako naman ang babawi sa’yo.”
Sa gitna ng magulong EDSA, napatunayan na hindi lahat ng banggaan ay disgrasya. Minsan, ito ang paraan ng tadhana para pagbunggo-in ulit ang mga pusong matagal nang naligaw at nangungulila sa isa’t isa.
Nagulat din ang rider. Pinunasan niya ang pawis sa mata para makita nang maayos ang lalaking sasapak sana sa kanya.