Pero sa likod ni Maring, nandoon din si Mang Tasyo (tricycle driver), si Bebang (tindera sa sari-sari store), at ang grupong mga batang naglalaro sa kalsada.
Halos nasa beinte katao sila.
“Lola Conching!” bati ni Aling Maring.
“Nakita ko kasi sa bintana, kanina pa nakahain ang mesa niyo pero walang dumadating. Eh amoy na amoy namin ’yung Kare-Kare niyo hanggang sa kabilang kanto!”
“Oo nga po, Lola!” sabi ng batang si Moymoy.
“Gutom na po kami! Pwede po ba kaming makikain? Sayang naman po!”
Natigilan si Lola Conching.
“H-ha? Eh… sige. Tuloy kayo.”
Parang mga langgam na pumasok ang mga kapitbahay.
“Wow! Spaghetti!” sigaw ng mga bata.
“Pare, pahingi ng kanin! Ang sarap ng bagoong!” sigaw ni Mang Tasyo.
Biglang nabuhay ang tahimik na bahay.
Puno ng tawanan, kwentuhan, at kalansing ng mga kubyertos.
Inubos nila ang handa ni Lola.
Walang tinira.
Habang kumakain ang lahat, biglang tumayo si Aling Maring.
“O, hep hep! ’Wag puro kain! May birthday celebrant tayo!”
Inilabas ni Moymoy ang isang cupcake na binili lang sa kanto na may nakatusok na kandila.
Sabay-sabay silang kumanta.
“Happy Birthday to you…
Happy Birthday to you…”
Pumalakpak ang mga kapitbahay.
Ang mga batang may spaghetti sauce sa mukha ay kumanta nang malakas.
Ang mga tricycle driver ay humiyaw.
Napahagulgol si Lola Conching.
Hindi dahil sa lungkot—
kundi sa tuwa.
“Blow the candle, Lola!” sigaw nila.
Hinipan ni Lola ang kandila.
Niyakap siya ni Aling Maring at ng mga bata.
“Salamat…” iyak ni Lola.
“Salamat sa inyo. Akala ko mag-isa lang ako ngayong gabi.”
“Naku, Lola,” sabi ni Mang Tasyo habang ngumunguya ng lumpia.
“Kahit wala ang mga anak niyo, andito naman kami. Kayo na po ang Lola ng buong barangay.”
Sa gabing iyon, natutunan ni Lola Conching na ang pamilya ay hindi laging kadugo.
Minsan, sila ’yung mga taong nasa paligid mo lang—
handang samahan ka,
busugin ang puso mo,
at ubusin ang handa mo para walang masayang.