Inangat niya.
Tumambad ang mukha ni Mang Lito.
Basang-basa siya ng pawis.
Gusot ang buhok, pulang-pula ang mukha sa init at pagod.
Hingal na hingal, parang mauubusan ng hininga.
Tumigil ang tawanan.
“P-Papa?” gulat na tanong ni Kevin.
Lumuhod si Mang Lito para magpantay sila.
Inilapag niya ang ulo ng mascot sa sahig.
“Anak… Kevin…” habol-hiningang sabi niya.
“Sorry… sorry na-late si Papa.”
Pinunasan niya ang pawis gamit ang makapal na gloves.
“Galing pa kasi ako sa racket sa kabilang bayan.
May nag-birthday, kailangan nila ng mascot.
Tinanggap ko na—sayang din yung 500 pesos.”
Hinawakan niya ang balikat ng anak.
“Pandagdag ko sana sa handa mo bukas.
Birthday mo diba?
Gusto mo ng cake at spaghetti?
Hindi ako Pulis, hindi ako Doktor.
Mascot lang ako ngayon…
para may panghanda ka.”
Natahimik ang buong klase.
Napayuko ang tatay ni Brian na Pulis.
Nagpunas ng luha ang nanay ni Mika na Doktor.
Sa likod ng nakakatawang costume,
may amang halos mahimatay sa pagod
para lang mapasaya ang anak.
Biglang niyakap ni Kevin ang tatay niya.
Hindi niya inalintana ang pawis at init.
“Papa…” iyak ni Kevin.
“Okay lang po! Kayo po ang pinaka-best na Tatay sa mundo!
Hindi ko po kailangan ng cake,
basta nandito ka!”
Nagpalakpakan ang buong klase.
Pati si Ms. Santos ay napaluha.
Lumapit ang tatay ni Brian at sumaludo.
“Sir,” sabi ng Pulis,
“Ako, nagliligtas ng tao bilang trabaho.
Pero ikaw… nililigtas mo ang pangarap ng anak mo araw-araw.
Mas matapang ka pa sa akin. Saludo ako sa’yo.”
Sa araw na iyon,
si Kevin ang may pinaka-sikat na tatay—
hindi dahil naka-uniporme,
kundi dahil ipinakita niyang
ang tunay na bayani ay handang magsuot ng kahit anong maskara
at magtiis ng kahit anong hirap para sa pamilya.
—
Kinabukasan, may maliit na kahon si Kevin sa kanyang bag.
Hindi mamahalin ang cake sa loob—simple lang, may kandilang nakatagilid.
Pero nang patayin niya ang ilaw sa kusina at yakapin si Mang Lito,
ngumiti siya nang buo.
Sa labas, naroon pa rin ang init ng mundo.
Pero sa loob ng bahay,
may isang batang hindi na kailanman mahihiya
kung ano man ang trabaho ng tatay niya.
Dahan-dahang hinawakan ng mascot ang malaking ulo nito.