Sa isang marangyang hotel sa Bonifacio Global City, nagtipon ang mga tao na parang eksena sa pelikula.
Kristal na chandelier.
Mga bisitang naka-suit at gown.
Champagne na umaagos na parang tubig.
Ito ang engagement party nina Marco Villareal at Isabella Montenegro.
Si Marco—28 taong gulang, guwapo, matalino, at isang rising executive sa kumpanya ng pamilya ni Isabella.
Si Isabella—nag-iisang anak ng isang bilyonaryong negosyante, edukado sa Europa, at kilala sa lipunang mataas.
Para kay Marco, ito ang gabi ng kanyang tagumpay.
Ngunit sa loob ng kanyang dibdib, may isang takot na matagal na niyang tinatakasan.
At iyon ay…
ang kanyang ama.
Si Mang Ramon Villareal ay isang basurero sa Maynila sa loob ng mahigit tatlumpung taon.
Kumakain ng kanin at tuyo.
Sumasakay sa lumang trak ng basura.
Ang kanyang mga kamay ay punô ng kalyo.
Ang kanyang likod ay baluktot sa bigat ng trabaho.
Ang kanyang damit ay laging may amoy ng kalsada.
Ngunit iisa lang ang ipinangako niya sa sarili matapos mamatay ang kanyang asawa:
“Hindi magugutom ang anak ko. Kahit ano pa ang mangyari.
Si Marco ang kanyang mundo.
Ang kanyang dahilan para mabuhay.
Hindi talaga plano ni Marco na imbitahin ang kanyang ama.
Ngunit ilang linggo bago ang party, biglang tumawag si Mang Ramon.
“Anak… nabalitaan ko sa kapitbahay, may handaan daw kayo. Hindi naman ako pupunta kung ayaw mo. Gusto ko lang sanang makita ka kahit sandali.”
Nanlamig ang mga kamay ni Marco.
Alam niya:
Kapag nakita ng pamilya ni Isabella ang kanyang ama, matatapos ang ilusyon.
Pero napilitan siya.
“Pumunta ka na lang, Tay… pero sandali lang.”
Sa gitna ng musika at tawanan, bumukas ang pinto ng hotel ballroom.
Pumasok si Mang Ramon.
Suot niya ang kanyang pinakamalinis na polo—kupas, ngunit plantsado.
Ang sapatos niya ay luma, ngunit pinunasan niyang mabuti.
Hawak niya ang isang maliit na sobre.
Tahimik ang ilang bisita.
May mga nagbulungan.
“Sinong matanda ‘yan?”
“Parang… basurero?”
Namataan siya ni Marco.
At doon—
nakita sa kanyang mukha ang hiya.
Lumapit si Mang Ramon kay Marco, nanginginig ang tinig.
“Anak… congratulations. Pinag-ipunan ko ‘to.”
Iniabot niya ang sobre.
Bago pa siya makapagsalita muli, mabilis na humarang si Marco.
Malakas.
Malamig.
Walang awa.
“Ah… siya po ‘yung katulong namin dati,” sabi ni Marco sa mga magulang ni Isabella.
“Medyo nalilito na po kasi siya.”
Parang binuhusan ng yelo ang buong bulwagan.
Nanlaki ang mga mata ni Mang Ramon.
Katulong?
Hindi ama?
Hindi umiyak si Mang Ramon.
Hindi siya sumigaw.
Dahan-dahan lang niyang ibinaba ang sobre.
At umatras.
Parang may piraso ng kanyang kaluluwa ang tuluyang naputol.
Bago pa makaalis ang matanda—
May isang taong biglang tumayo.
Si Isabella.
Tahimik siyang lumakad papunta kay Mang Ramon.
At sa harap ng lahat—
niyakap niya ang matanda.
Mahigpit.
Walang pag-aalinlangan.
Umiiyak si Isabella habang mahina niyang sinabi:
“Ikaw ang lalaking nakita kong nagbebenta ng bote sa ulan para lang makabili ng libro para sa anak mo.”
Napalingon ang lahat.
“Ikaw ang taong nakita kong humihingi ng extra shift sa ospital para makabayad sa tuition ng anak mo.”
Napaurong si Marco.
“Alam ko kung sino ka,” pagpapatuloy niya.
“At alam ko kung gaano mo kamahal ang anak mo—kahit ikinahihiya ka niya.”
Biglang lumuhod si Marco.
Humagulgol.
“Tay… patawad. Natakot lang ako. Ayokong mawala si Isabella.”
Ngunit ang sagot ng ama ay tahimik lamang:
“Mas masakit palang mawalan ng anak… kaysa mawalan ng pera.”
Humawak si Isabella sa kamay ni Mang Ramon.
“Kung hindi mo kayang igalang ang ama mo,” sabi niya kay Marco,
“hindi ka handang maging asawa ko.”
Kinabukasan—
kinansela ang engagement.
Ilang buwan ang lumipas.
Bumalik si Marco sa ama niya.
Hindi bilang anak ng mayaman—
kundi bilang taong nagsisimula muli.
Si Mang Ramon?
Ngumiti lang.
“At least ngayon… kilala mo na ulit ako.”
Ang dangal ay hindi nasusukat sa trabaho.
Ang pagmamahal ay hindi dapat ikinahihiya.
At ang taong pinakamarumi ang damit—
minsan siyang may pinakamalinis na puso.