IKINAHIYA NG BINATA ANG KANYANG AMANG BASURERO SA HARAP NG MAYAMAN NIYANG NOBYA AT SINABING “KATULONG” LANG NILA ITO PERO NAPALUHOD SIYA SA IYAK NANG BIGLANG YUMAKAP ANG BABAE SA MATANDA

Biglang tumulo ang luha ni Celine.



Sa gulat ni Jake, biglang NIYAKAP ni Celine nang mahigpit ang kanyang “katulong.” Niyakap ng mayamang babae ang maduming basurero, at umiiyak ito sa balikat ng matanda.

“Kayo po ‘yun…” hagulgol ni Celine. “Sampung taon ko kayong hinanap… Kayo po ‘yung lalaking binalot ako sa basang kumot at binuhat palabas ng nasusunog na bakery!”

Natulala si Jake.

Humarap si Celine kay Jake, umiiyak.

“Jake, hindi mo ba alam? Noong 12 years old ako, na-trap ako sa sunog. Akala ko mamamatay na ako. Lahat tumatakbo palabas, pero ang mamang ito…” turo niya kay Mang Berting. “…Pumasok siya sa apoy. Sinagip niya ako kahit hindi niya ako kaanu-ano. Ang peklat na ‘yan? Nakuha niya ‘yan dahil sinalag niya ‘yung bumagsak na kahoy para hindi ako matamaan.”

Tumingin si Celine kay Mang Berting.
“Tay, hindi ako nakapagpasalamat noon kasi isinugod ako sa ospital. Pero hinding-hindi ko nakalimutan ang mukha niyo. Kayo ang bayani ko.”

Napaluha na rin si Mang Berting.
“Ikaw pala ‘yung batang babae… Salamat sa Diyos at lumaki kang maayos.”

Dahan-dahang napaluhod si Jake sa sahig.

Ang “katulong” na ikinahiya niya… ang basurero na pandidiri ang tingin niya… ay siya palang dahilan kung bakit buhay ang babaeng mahal niya ngayon. Ang mga peklat na kinahihiya niya ay marka pala ng kabayanihan.

“Tay…” iyak ni Jake habang nakaluhod. “Tay, sorry…”

Hinawakan ni Jake ang kamay ng ama na puno ng kalyo at dumi. Hinalikan niya ito.

“Celine, hindi siya katulong,” pag-amin ni Jake habang humahagulgol. “Tatay ko siya. Siya ang nagpalaki sa akin. Siya ang nagpaaral sa akin sa pamamagitan ng pangangalakal. At siya ang pinakadakilang tao na kilala ko.”

Ngumiti si Mang Berting at tinapik ang ulo ng anak.
“Ayos lang ‘yun, anak. Naiintindihan ko.”

Sa araw na iyon, natutunan ni Jake na ang dangal ng tao ay hindi nasusukat sa linis ng damit o sa bango ng pabango. Minsan, ang pinakamababangong puso ay nakatago sa ilalim ng amoy ng basura, at ang tunay na bayani ay ang amang handang masunog at mapahiya, mabigyan lang ng magandang kinabukasan ang kanyang anak.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *