MAY ISANG GURO NA SINABI NIYA SA KLASE NA PANTAY-PANTAY ANG PAGTINGIN NIYA SA MGA ESTUDYANTE, PERO SA TOTOO LANG, NAIINIS SIYA SA BATANG SI TEDDY
Sa unang araw ng pasukan, tumayo si Mrs. Thompson sa harap ng kanyang 5th Grade class at nagsinungaling. Tumingin siya sa kanyang mga estudyante at sinabing, “Mahal ko kayong lahat at pantay-pantay ang pagtingin ko sa inyo.”
Pero hindi iyon totoo. Dahil sa front row, nakaupo ang isang batang lalaki na nagngangalang Teddy Stoddard.
Hindi gusto ni Mrs. Thompson si Teddy. Napapansin niya na hindi ito nakikipaglaro sa ibang bata. Ang kanyang damit ay laging gusot at madungis. Madalas, kailangan niyang maligo. Sa klase, lagi itong tulog o nakatulala.
Sa totoo lang, nagen-enjoy si Mrs. Thompson kapag winawastuhan niya ang papel ni Teddy. Gustong-gusto niyang guhitan ng malaking pulang “X” ang mga maling sagot nito at ilagay ang malaking “F” sa taas ng papel. Para sa kanya, si Teddy ay isang “hopeless case.”
Isang araw, kailangan i-review ni Mrs. Thompson ang permanent records ng bawat estudyante. Huli niyang tinignan ang kay Teddy dahil tinatamad siya.
Pero nang buksan niya ang file, nagulat siya sa kanyang nabasa.
Isinulat ng guro ni Teddy sa Grade 1: “Si Teddy ay matalinong bata at laging nakatawa. Maayos ang gawa niya at magalang. Isang siyang kagalakan sa klase.”
Sa Grade 2: “Gustong-gusto siya ng mga kaklase niya. Pero nahihirapan siya dahil may malalang sakit ang kanyang Ina. Ang buhay niya sa bahay ay siguradong mahirap.”
Sa Grade 3: “Ang pagkamatay ng kanyang Ina ay dumurog sa puso niya. Sinubukan niyang mag-aral pero wala sa sarili ang Ama niya. Kung hindi gagawa ng hakbang ang paaralan, tuluyan siyang mapapariwara.”
At sa Grade 4: “Si Teddy ay withdrawn. Wala na siyang interes pumasok. Wala siyang kaibigan at natutulog lang sa klase.”
Napatigil si Mrs. Thompson. Para siyang sinampal ng katotohanan. Hiyang-hiya siya sa sarili niya. Ang batang kinaiinisan niya ay hindi pala tamad; ito ay isang batang nagluluksa at naulila.
Dumating ang Pasko. Nagdala ng mga regalo ang mga estudyante para kay Mrs. Thompson. Lahat ng regalo ay nakabalot sa magagandang wrapping paper at may ribbon.
Maliban sa regalo ni Teddy.
Nakabalot ito sa isang makapal at kulay-kape na supot ng grocery. Nandidiri itong inabot ng ibang bata.
Nang buksan ito ni Mrs. Thompson sa harap ng klase, nagtawanan ang mga estudyante. Ang laman nito ay isang kwintas na kulang-kulang ang mga bato at isang bote ng pabango na kalahati na lang ang laman.
“Ang pangit naman!” asar ng isang bata.
Agad silang pinatahimik ni Mrs. Thompson.
“Wow! Ang ganda naman nito!” masiglang sabi ng guro.
Isinuot niya ang sirang kwintas at nag-spray ng kaunting pabango sa kanyang pulso. Amoy luma na ito, pero ngumiti siya.
Dahil dito, tumigil ang tawanan.
Nang matapos ang klase, nag-uwian na ang mga bata. Pero naiwan si Teddy. Dahan-dahan siyang lumapit sa mesa ng guro.
“Ma’am Thompson…” mahinang sabi ni Teddy. “Gusto ko lang pong sabihin… ang amoy niyo po ngayon ay katulad na katulad ng amoy ng Mama ko noong huling Pasko namin.”
Tinuro niya ang kwintas. “At ‘yan po ang kwintas niya. Masaya po ako na suot niyo ‘yan. Pakiramdam ko, nandito si Mama.”
Nang makaalis si Teddy, naiwan si Mrs. Thompson sa loob ng classroom. Umiyak siya nang umiyak nang halos isang oras.
Sa araw na iyon, tumigil siya sa pagtuturo ng Reading, Writing, at Arithmetic. Nagsimula siyang magturo ng BATA.
Simula noon, tinutukan niya si Teddy. Tuwing hapon, tinuturuan niya ito. Kapag may tama si Teddy, niyayakap niya ito. Unti-unting bumalik ang sigla ng bata. Naging active siya ulit. Sa dulo ng taon, si Teddy ang naging isa sa pinakamatalino sa klase.
Lumipas ang panahon. Nakatanggap si Mrs. Thompson ng sulat sa ilalim ng pinto niya. Galing kay Teddy. Sabi sa sulat, nagtapos siya ng High School na 3rd in his class, at si Mrs. Thompson pa rin ang favorite teacher niya.
Makalipas ang apat na taon, sumulat ulit si Teddy. College graduate na siya, Magna Cum Laude.
At makalipas pa ang apat na taon, dumating ang huling sulat. Ang pangalan sa baba ay hindi na basta “Teddy Stoddard.” Nakasulat na: Theodore F. Stoddard, M.D.
Isa na siyang ganap na Doktor.
Pero hindi doon nagtapos ang kwento. Sa sulat na iyon, inimbitalahan ni Dr. Teddy si Mrs. Thompson sa kanyang kasal. Sinabi niyang pumanaw na rin ang Ama niya ilang taon na ang nakakaraan.
Ang tanong ni Teddy: “Pwede po ba kayong umupo sa upuan na nakalaan para sa Nanay ng Groom?”
Siyempre, pumayag si Mrs. Thompson.
Sa araw ng kasal, isinuot ni Mrs. Thompson ang lumang kwintas na kulang-kulang ang bato—yung bigay ni Teddy noong Grade 5 pa siya. At nag-spray siya ng pabango—yung pabangong amoy ng nanay ni Teddy noong huling Pasko nito.
Nang magkita sila, niyakap nang mahigpit ni Dr. Teddy ang kanyang guro.
“Salamat, Ma’am,” bulong ni Teddy. “Salamat dahil naniwala kayo sa akin. Salamat dahil pinaramdam niyo sa akin na mahalaga ako at kaya kong magbago.”
Naluha si Mrs. Thompson at sumagot:
“Mali ka, Teddy. Ako ang dapat magpasalamat sa’yo. Bago kita nakilala, hindi ko alam kung paano maging tunay na guro. Tinuruan mo akong magmahal, at dahil doon, nagbago ang buhay ko.”
Naupo ang matandang guro sa front row, sa upuang dapat ay para sa ina ni Teddy. At sa mga mata ng matagumpay na doktor, nandoon ang kanyang ina—sa katauhan ng gurong tumingin sa kanya hindi bilang isang batang madungis, kundi bilang isang batang nangangailangan lang ng pagmamahal.