PABALIK-BALIK ANG MGA TAO SA ISANG PANTAS (WISE MAN) UPANG IREKLAMO ANG PARE-PAREHONG PROBLEMA SA BUHAY NILA. ISANG ARAW, NAGPASYA ANG PANTAS NA MAGKWENTO NG ISANG NAKAKATAWANG BIRO
Sa liblib na bayan ng San Gregorio, may nakatirang isang matandang Pantas na nagngangalang Lolo Simeon.
Si Lolo Simeon ay hindi mayaman, wala siyang malaking bahay, at lalong wala siyang titulo. Pero siya ang pinakamatalinong tao sa buong probinsya. Araw-araw, mahaba ang pila ng mga tao sa labas ng kanyang maliit na kubo. Dumarayo pa sila mula sa kabilang bayan para humingi ng payo tungkol sa kanilang mga problema sa asawa, sa pera, sa negosyo, at sa pag-ibig.
Pero nitong mga nakaraang buwan, napansin ni Lolo Simeon ang isang nakakapagod na pattern.
Ang mga tao ay nagrereklamo tungkol sa parehong problema nang paulit-ulit.
Nariyan si Aling Marta, na linggo-linggo ay umiiyak dahil sa asawa niyang tamad.
“Lolo, uminom na naman siya! Wala na naman kaming pambili ng bigas!”
Nariyan si Mang Kulas, na buwan-buwan ay nagrereklamo sa gobyerno.
“Lolo, ang taas na naman ng presyo ng abono! Wala na kaming kita!”
Nariyan si Binatang Ben, na araw-araw ay brokenhearted sa parehong babae na hiniwalayan na siya tatlong taon na ang nakakaraan.
“Lolo, bakit hindi pa rin siya nagte-text? Mahal pa kaya niya ako?”
Pinapakinggan sila ni Lolo Simeon nang buong tiyaga. Nagbibigay siya ng payo. Pero sa susunod na linggo, babalik sila bitbit ang parehong kwento, parehong reklamo, at parehong luha. Walang nagbabago.
Isang mainit na hapon, puno na naman ang bakuran ni Lolo Simeon. Ang ingay ng mga reklamo ay parang palengke. Lahat ay gustong mauna para ibuhos ang kanilang sama ng loob.
Sa halip na magsimula ng “consultation,” tumayo si Lolo Simeon sa gitna ng bakuran. Itinaas niya ang kanyang kamay para patahimikin ang lahat.
“Bago ko kayo pakinggan,” sigaw ni Lolo Simeon na may kislap sa mata. “May gusto muna akong ikwento. Isang napakagandang biro na narinig ko kanina lang.”
Natuwa ang mga tao. Mahilig silang tumawa. Tumahimik sila at nakinig.
Sinimulan ni Lolo Simeon ang kwento:
“May isang lasing na umuwi ng madaling araw. Kumatok siya sa pinto, ‘Tok! Tok!’. Binuksan ng misis niya, galit na galit. Sabi ng misis, ‘Hoy! Anong oras na? Bakit amoy alak ka?’ Sagot ng lasing, ‘Mahal, huwag kang magalit. Bumili lang ako ng… ng… ng tinapay!’ Sabi ng misis, ‘Asan ang tinapay?’ Sagot ng lasing, ‘Ay! Nakalimutan ko, nainom ko pala!’”
Pagkatapos ng punchline, humalakhak ang buong baryo!
HAHAHAHA!
Si Aling Marta ay napahawak sa tiyan sa kakatawa. Si Mang Kulas ay napapalakpak pa. Nawala ang simangot sa mga mukha nila. Gumaan ang pakiramdam ng lahat.
Pinaupo sila ni Lolo Simeon. Naghintay siya ng limang minuto.
Tumayo ulit siya. “O, makinig kayo,” sabi ng matanda.
At inulit niya ang eksaktong biro. Walang labis, walang kulang. Parehong tono, parehong punchline.
“…Sabi ng misis, ‘Asan ang tinapay?’ Sagot ng lasing, ‘Ay! Nakalimutan ko, nainom ko pala!’”
Sa pagkakataong ito, iilan na lang ang tumawa. Si Aling Marta ay ngumiti na lang nang tipid. Si Mang Kulas ay napakamot ng ulo. Ang iba ay nagtinginan, medyo naguguluhan.
“Narinig na namin ‘yan kanina ah,” bulong ni Ben.
Naghintay ulit si Lolo Simeon ng limang minuto.
Tumayo siya sa ikatlong pagkakataon.
At sa pangatlong beses, inulit niya ang biro tungkol sa lasing at tinapay.
Ngayon, wala nang tumawa.
Tahimik ang lahat.
Ang iba ay naiinis na.
Ang iba ay nagtataka kung ulyanin na ba ang matanda.
Sumigaw si Aling Marta, “Lolo Simeon! Paulit-ulit naman po kayo! Narinig na namin ‘yan tatlong beses! Hindi na po nakakatawa! Nakakasawa na!”
Doon na ngumiti si Lolo Simeon. Ito ang momentong hinihintay niya.
“Ayan,” kalmadong sabi ng Pantas.
Tumingin siya sa mata ni Aling Marta, kay Mang Kulas, at kay Ben.
“Hindi kayo makatawa sa parehong biro nang paulit-ulit dahil nagsasawa kayo, hindi ba?” tanong niya.
Tumango ang mga tao.
Lumapit si Lolo Simeon at nagsalita nang seryoso.
“Kung hindi kayo makatawa sa parehong biro nang paulit-ulit… bakit kayo UMIIYAK sa parehong problema nang paulit-ulit?”
Natigilan ang buong baryo. Parang binuhusan sila ng malamig na tubig.
Natahimik si Aling Marta. Narealize niya na ilang taon na niyang iniiyakan ang asawa niya pero wala naman siyang ginagawang solusyon.
Yumuko si Ben. Narealize niya na siya lang ang nagpapahirap sa sarili niya kakaisip sa nakaraan.
Nagpatuloy si Lolo Simeon. Itinuro niya ang kanyang lumang silyang tumba-tumba (rocking chair) sa beranda.
“Ang pag-aalala at pagrereklamo nang paulit-ulit ay parang pagsakay sa Rocking Chair na iyan,” paliwanag ng matanda.
“Galaw ka nang galaw. Uuga-uga ka. Bibigyan ka nito ng gagawin. Mapapagod ka kakatey-og. Pero kahit anong gawin mong ugoy, wala kang mararating na kahit saan. Pagbaba mo, nandoon ka pa rin sa pwesto mo.”
“Kaya imbes na umiyak kayo sa parehong problema linggo-linggo,” hamon ni Lolo Simeon. “Tumayo kayo sa rocking chair. Gumawa kayo ng hakbang. Solusyunan niyo, o tanggapin niyo at mag-move on. Pero huwag niyong sayangin ang luha niyo sa bagay na tinawanan na ng panahon.”
Umuwi ang mga tao noong hapong iyon na walang dalang bagong payo, pero bitbit nila ang isang bagong pananaw. Mula noon, nabawasan ang pila kay Lolo Simeon, hindi dahil nagalit sila, kundi dahil natuto na silang bumaba sa kani-kanilang rocking chair at magsimulang maglakad pasulong.