PINAGTAWANAN SIYA NG MGA PASAHERO DAHIL SA LUMA NIYANG JEEP AT LIBRENG SAKAY SA MGA ESTUDYANTE PERO HINDI NILA ALAM NA ANG JEEPNEY DRIVER NA ITO AY MAY TINATAGONG SAKIT
Sa gitna ng mausok at maingay na kalsada ng Quiapo, kilalang-kilala ang jeep ni Mang Jerick.
Hindi ito kilala dahil maganda o bago. Sa katunayan, ito ang pinakaluma sa pila. Ang pintura ay tila balat na natutuklap, ang makina ay umuubo tuwing aandar, at ang mga upuan ay manipis na ang foam. Ang tawag ng mga tao dito ay “Jeepney Jurassic.”
Madalas, pinagtatawanan si Mang Jerick ng ibang pasahero.
“Manong, ang bagal naman nito! Baka abutin tayo ng Pasko!” reklamo ng isang matabang ale habang nagpapaypay.
“Dapat dyan dinadala na sa junk shop eh. Bulok na!” sigaw ng isang lalaking naka-corporate attire.
Ngunit hindi sumasagot si Mang Jerick. Ngumingiti lang siya, inaayos ang kanyang salamin, at nagpupunas ng pawis gamit ang kanyang “Good Morning” towel.
Ang hindi alam ng marami, si Mang Jerick ay may kakaibang patakaran. Tuwing umaga, kapag may sumasakay na estudyanteng mukhang gipit, o matandang namamalengke na mukhang kulang ang barya, hindi niya pinagbabayad.
“Bayad po!” abot ng isang estudyante na nanginginig ang kamay dahil barya-barya lang ang hawak.
Titingin si Mang Jerick sa rearview mirror. Makikita niya ang pagod sa mata ng bata.
“Huwag na, iho,” sasabihin ni Mang Jerick. “Itago mo na ‘yan pang-lunch mo. Mag-aral ka na lang mabuti ha?”
Dahil dito, lalong naiinis ang ibang pasahero.
“Kaya ka hindi umaasenso eh! Namamasada ka pa, namimigay ka naman ng pera! Feeling mayaman!” asar nila.
Ang hindi nila alam, sa bawat ngiti ni Mang Jerick, may tinatago siyang kirot.
May Chronic Heart Disease si Mang Jerick.
Ang kakarampot na kinikita niya ay napupunta lang sa maintenance ng luma niyang jeep at sa gamot niya. Wala siyang asawa o anak. Ang jeep at ang mga pasahero niya ang kanyang pamilya. Sinabihan na siya ng doktor na tumigil sa pagmamaneho, pero sabi niya:
“Kapag tumigil ako, sinong magsasakay sa mga estudyanteng walang pamasahe? Ito na lang ang silbi ko sa mundo.”
Isang tanghaling tapat, habang tirik na tirik ang araw sa España Boulevard, biglang sumikip ang dibdib ni Mang Jerick.
Para itong pinipiga. Nanlabo ang kanyang paningin.
“Manong! Green light na! Andar na!” sigaw ng pasahero sa likod.
Sinubukan ni Mang Jerick na apakan ang gas, pero bumagsak ang katawan niya sa manibela.
BEEEEEEEEEEEP!
Walang tigil na busina.
Nagkagulo ang mga tao. Inatake sa puso ang matanda. Agad siyang isinugod ng isang volunteer ambulance sa pinakamalapit na pribadong ospital dahil puno na ang mga public hospital.
Sa Emergency Room, nailigtas ang buhay ni Mang Jerick. Pero nang magising siya matapos ang dalawang araw, sinalubong siya ng isang bangungot: Ang Hospital Bill.
Dahil sa ICU, gamot, at operasyon, umabot ito ng P350,000.
Napaluha si Mang Jerick.
“Dok, wala po akong pambayad… Patayin niyo na lang po ako. Wala akong kamag-anak. Wala akong ipon.”
Aalis na sana ang doktor para kausapin ang Social Services, nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto.
Pumasok ang Head Nurse na gulat na gulat.
“Sir Jerick,” sabi ng Nurse. “May mga bisita po kayo.”
“Bisita? Wala akong pamilya.”
“Hindi po isa… Sir, tignan niyo po sa labas.”
Inalalayan siya ng nurse papunta sa bintana. Pagdungaw ni Mang Jerick sa lobby at parking lot ng ospital, halos himatayin siya sa kanyang nakita.
May daan-daang tao.
May mga estudyanteng naka-uniporme. May mga Call Center Agent. May mga pulis. May mga tindera. May mga doktor at engineer. Puno ang labas ng ospital.
Nang makita nila si Mang Jerick sa bintana, nagpalakpakan sila at nagtaas ng mga cartolina.
“GET WELL SOON, TATAY JERICK!”
“KAMI NAMAN ANG BAHALA SA’YO!”
Biglang pumasok sa kwarto ang isang lalaking naka-suit. Isa itong tanyag na Abogado.
“Mang Jerick,” sabi ng Abogado habang naluha. “Naalala niyo po ba ako? Ako po yung estudyante sa Law School na pinasakay niyo nang libre noong 2015 dahil nawala ang wallet ko. Dahil sa inyo, nakaabot ako sa final exam ko.”
May pumasok na Doktor.
“Ako po yung intern na laging tulog sa jeep niyo. Hindi niyo ako sinisingil kasi sabi niyo, para makabili ako ng kape.”
Isa-isang nagpasok ang mga tao. Iba-iba ang kwento, pero iisa ang tema: Sila ang mga taong tinulungan ni Mang Jerick noong mga panahong gipit sila.
Nabalitaan nila sa Facebook ang nangyari sa matanda. Nag-viral ang post ng isang pasahero. At sa loob lang ng 24 oras, dumagsa ang tulong.
Inabot ng Abogado ang resibo sa kamay ni Mang Jerick.
“Bayad na po ang bill niyo, Tay. Sabi ng ospital, P350,000 lang ang utang niyo. Pero ang nalikom naming donasyon mula sa libo-libong pasahero na natulungan niyo sa loob ng 20 taon… umabot na po ng Dalawang Milyong Piso.”
Humagulgol si Mang Jerick. Ang akala niyang mga “barya” na sinayang niya noon sa libreng sakay, ay naging “milyon” na bumalik sa kanya ngayon.
“Sobra-sobra ito…” iyak ng matanda.
“Hindi po ito bayad sa jeep, Tay,” sagot ng Doktor.
“Bayad po ito sa kabutihan niyo. Noong mga panahong wala kaming-wala, kayo lang ang naniwala sa amin.”
Mula noon, hindi na namasada si Mang Jerick para mabuhay, kundi para na lang maglibang. Inayos ng mga tao ang kanyang lumang jeep—ginawa itong air-conditioned at bagong pintura.
Ang kwento ni Mang Jerick ay naging alamat sa Maynila. Isang patunay na ang pinakamagandang investment sa mundo ay hindi lupa, ginto, o stocks. Ang pinakamagandang investment ay ang KABUTIHAN. Dahil ang perang itinulong mo, pwedeng makalimutan ng bulsa, pero hinding-hindi makakalimutan ng puso.