HINDI PINAKAIN NG KURIPOT NA COUPLE ANG KANILANG WEDDING PHOTOGRAPHER SA BUONG MAGHAPONG COVERAGE KAYA SA SOBRANG GUTOM AT GALIT DI NIYA NAPIGILAN ANG SARILI
Si Leo ay isang professional photographer. Mabait siya, matiyaga, at magaling. Kaya naman nang pakiusapan siya ng dati niyang kaklase na si Ricky na kuhanan ang kasal nito, pumayag siya.
“Pare, presyong tropa naman oh,” pakiusap ni Ricky. “Wala kaming budget eh. P5,000 lang kaya namin, whole day coverage na ha? Mula preparation hanggang reception. Kasama na editing.”
Kahit lugi, pumayag si Leo. “Sige Pare, regalo ko na sa inyo ni Grace.”
Dumating ang araw ng kasal.
Alas-diyes pa lang ng umaga, nandoon na si Leo sa hotel. Kuhang-kuha niya ang makeup ni Grace, ang pre-nup shots sa garden, at ang seremonya sa simbahan. Ang bigat ng dala niyang camera, lenses, at ilaw. Tumutulo ang pawis niya sa init ng araw habang tinatakbo ang bawat anggulo para lang maganda ang kuha.
Lumipas ang tanghalian. Kumain ang mga abay. Kumain ang pamilya.
Si Leo? Wala.
“Mamaya na siguro,” isip niya. Uminom na lang siya ng tubig na baon niya.
Alas-siyete na ng gabi. Reception na.
Amoy na amoy ni Leo ang lechon, beef caldereta, at fried chicken. Hilong-hilo na siya sa gutom. Nanginginig na ang kamay niya sa paghawak ng camera.
Lumapit siya sa Wedding Coordinator.
“Miss, pwede na ba kaming kumain? Kaninang umaga pa kasi kami walang laman ng assistant ko,” bulong ni Leo.
Tinaasan siya ng kilay ng coordinator. “Ay sorry Sir Leo. Sabi ni Groom at Bride, hindi kayo kasali sa headcount. Mahal kasi per plate dito, P1,500 isa. Wala silang budget para sa crew meals. Bili na lang kayo sa labas.”
Nanlaki ang mata ni Leo. Nasa gitna sila ng resort na walang tindahan sa labas. At saka, P5,000 na nga lang ang bayad, hindi pa siya papakainin?
Nilapitan ni Leo si Ricky na masayang lumalaklak ng wine.
“Pare,” tawag ni Leo. “Baka naman pwedeng makahingi kahit kanin at sabaw lang? Mahihimatay na ako sa gutom.”
Lumingon si Ricky, namumula na sa alak. “Ano ka ba Leo? Trabaho lang ‘yan! Tiisin mo naman para sa akin. Ang mahal ng pagkain eh. Uminom ka na lang ng tubig sa CR, libre ‘yun!”
At nagtawanan pa sila ni Grace. “Oo nga Leo, diet ka na rin muna. Picture-an mo na lang kami habang sumusubo ng cake!”
Dito na naputol ang pisi ni Leo.
Ang pagod, gutom, at pambabastos ay nagsama-sama.
Tinignan niya ang mag-asawa. Tinignan niya ang camera niya.
“Ah, ganun ba?” ngumiti si Leo nang mapait. “Mahal pala ang pagkain ha? Sige.”
Sa harap mismo ni Ricky at Grace, pinindot ni Leo ang Menu ng kanyang camera.
Pumunta siya sa Settings.
Pinili ang Format Memory Card.
Pinindot ang DELETE ALL.
“Teka! Anong ginagawa mo?!” sigaw ni Ricky.
“Nagbabawas ng laman,” sagot ni Leo nang kalmado. “Sabi niyo kasi mahalaga ang budget di ba? Kaya tinulungan ko na kayong magtipid sa memory.”
Ipinakita ni Leo ang screen ng camera kay Ricky.
NO IMAGES.
“Bura na lahat,” sabi ni Leo. “Ang pre-nup niyo, ang kiss niyo sa altar, ang paghihiwa niyo ng cake. Lahat ‘yun, wala na. Parang yung pagkain na inilaan niyo para sa akin—WALA.”
Namutla si Grace. “Bakit mo ginawa ‘yun?! Babayaran naman kita ah!”
“Yung P5,000 mo?” tawa ni Leo. “Sa inyo na ‘yan. Ipunin niyo pambili ng pagkain niyo. I quit.”
Tinanggal ni Leo ang memory card, binali ito sa dalawa, at itinapon sa baso ng wine ni Ricky.
“Ayan, souvenir. Enjoy.”
Nag-walkout si Leo kasama ang assistant niya. Dumaan sila sa Jollibee at kumain ng marami gamit ang sarili nilang pera, masaya at payapa.
Ang mag-asawang Ricky at Grace?
Umiyak sila buong gabi. Nagmakaawa sila sa mga bisita kung may nakakuha ba ng litrato sa cellphone. Kaso, puro malabo at madilim ang shots ng mga bisita.
Wala silang official wedding video.
Wala silang wedding album.
Ang tanging alaala ng “Pinakamasayang Araw” nila ay ang mukha ng photographer na gutom na gutom, at ang memory card na lumulutang sa wine glass.