NA-TRAP SA LOOB NG ELEVATOR ANG ISANG NURSE AT BUNTIS NA PASYENTE NANG MAGKA-BLACKOUT SA OSPITAL PERO LALO SILANG NAG-PANIC NANG BIGLANG SUMAKIT ANG TIYAN NG BABAE
Bumabayo ang malakas na bagyo sa labas ng St. Raphael Hospital. Kumukurap-kurap ang mga ilaw sa hallway.
Si Nurse Clara, pagod na pagod galing sa 12-hour shift, ay papauwi na sana nang makita niya si Marga, isang buntis na namimilipit sa sakit sa lobby.
“Nurse! Manganganak na yata ako!” sigaw ni Marga.
Agad kumuha ng wheelchair si Clara. “Ma’am, dadalhin ko po kayo sa Delivery Room sa 5th Floor. Kumapit lang kayo.”
Mabilis silang pumasok sa elevator. Pinindot ni Clara ang 5.
Pero sa pagitan ng 3rd at 4th floor…
BOOOOOGSH!
Isang malakas na kulog ang yumanig sa gusali. Sabay noon, namatay ang lahat ng ilaw. Huminto ang elevator nang pabigla. Ang emergency light sa loob ay pundido at hindi umilaw.
Nasa total darkness sila.
“A-Anong nangyari?!” panic ni Marga. “Nurse! Ang dilim! Hindi ako makahinga!”
“Huwag po kayong mag-panic, Ma’am,” kalmadong sabi ni Clara, kahit kinakabahan din siya. Binuksan niya ang flashlight ng kanyang cellphone. Ang baterya: 15%.
Sinubukan ni Clara ang emergency button. Walang sumasagot. Walang signal sa loob ng bakal na kahon. At dahil patay ang ventilation system, mabilis na uminit ang hangin. Paubos na ang oxygen.
“AAAAHHH!” tili ni Marga. “Lumalabas na! Nurse! Lalabas na siya!”
Tinutok ni Clara ang cellphone sa paanan ni Marga. Nanlaki ang mata niya. Nakikita na ang ulo ng bata. Crowning na.
“Ma’am Marga,” seryosong sabi ni Clara habang nagpupunas ng pawis. “Wala tayong choice. Dito natin ilalabas si Baby. Tutulungan kita. Huminga ka nang malalim para hindi tayo maubusan ng hangin.”
Sa masikip, mainit, at madilim na elevator, nagsimula ang operasyon.
“I-ire, Marga! Isa pa! Sige!”
Walang gamit si Clara. Wala siyang gunting, walang clamp, walang tuwalya. Ang gamit lang niya ay ang blazer ng uniform niya na inilatag niya para saluhin ang bata.
Uha! Uha!
Lumabas ang isang malusog na batang lalaki.
Napaiyak si Marga sa tuwa at pagod. Pero hindi pa tapos ang laban. Nakakabit pa ang umbilical cord. Walang clamp si Clara para pigilan ang dugo.
Nag-isip nang mabilis si Clara. Kinapa niya ang leeg niya.
Ang kanyang ID Lace.
Mabilis na tinanggal ni Clara ang kanyang ID. Pinunit niya ang matibay na fabric ng lace gamit ang ngipin at pwersa ng kamay. Itinali niya ito nang mahigpit sa pusod ng sanggol para ma-secure ito.
“Okay na, Marga. Okay na si Baby,” bulong ni Clara habang binabalot ang bata sa uniform niya.
Pero nahihilo na si Clara. Sobrang init. Wala nang hangin. Nakasandal na si Marga sa dingding, maputla at halos mawalan ng malay. Ang ilaw ng cellphone ni Clara ay kumukurap-kurap na rin. 1%.
“Lord… huwag niyo po kaming pabayaan…” dasal ni Clara habang niyayakap ang mag-ina.
Pakiramdam ni Clara ay pipikit na ang mata niya.
Biglang…
KRRR-CHNK!
Narinig nila ang tunog ng hydraulic tools sa labas ng pinto.
“May tao ba dyan?!” sigaw ng boses sa labas.
“Tulong! May sanggol dito!” sigaw ni Clara gamit ang huling lakas niya.
Pwersahang binuksan ng mga bumbero at maintenance ang pinto ng elevator. Pumasok ang sariwang hangin at liwanag ng mga searchlight.
Bumungad sa mga rescuer ang isang eksenang hindi nila malilimutan: Isang nurse na nakaputing sando na lang, duguan ang kamay, at karga ang isang bagong silang na sanggol na ang pusod ay nakatali gamit ang isang makulay na Hospital ID Lace.
Agad silang isinugod sa Emergency Room.
Kinabukasan, naging headline sa balita ang kabayanihan ni Clara.
Dinalaw niya si Marga sa kwarto. Ligtas na ang mag-ina.
“Nurse Clara,” umiiyak na sabi ni Marga. “Salamat. Utang namin sa’yo ang buhay namin.”
Ngumiti si Clara. “Trabaho ko ’yun, Ma’am.”
“Ang pangalan niya,” sabi ni Marga sabay turo sa sanggol. “Ay Luz. Kasi ikaw ang naging liwanag namin sa dilim.”
Napangiti si Clara. Tiningnan niya ang kanyang ID sa mesa—sira na ang lace, pero ito ang pinakamagandang “sirang gamit” na nakita niya sa buong buhay niya.