Tulala si Ramon habang nakaupo sa sofa. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hawak ang cellphone.
Kakatapos lang ng tawag. Isang “bank representative” daw ang tumawag para i-secure ang account niya. Dahil sa takot at pagmamadali, naibigay niya ang OTP. Sa isang iglap, nakatanggap siya ng notification.
You have successfully transferred PHP 500,000.00.
Ang inipon nilang mag-asawa ng limang taon. Ang perang nakalaan para sa operasyon sa puso ng kanilang anak na si Jun-jun sa susunod na linggo.
Lahat, simot.
Dumating ang misis niyang si Carla galing sa kusina. Nakasuot ito ng kupas na daster, may bimpo sa likod, at amoy bawang ang kamay. Mukha itong tipikal na maybahay na walang ibang alam kundi gawaing bahay.
“Pa, kakain na,” masayang bati ni Carla. Pero natigilan siya nang makita ang putlang mukha ni Ramon. “Bakit? Anong nangyari?”
Humagulgol si Ramon. “Ma… patawarin mo ako. Ang tanga-tanga ko. Na-scam ako. Ang pera para kay Jun-jun… wala na. Nakuha lahat.”
Inasahan ni Ramon na magwawala si Carla. Inasahan niyang sasabunutan siya nito, sisigawan, o hihimatayin sa sakit ng loob.
Pero hindi iyon ang nangyari.
Biglang tumahimik si Carla. Ang maamo niyang mukha ay naging seryoso. Nawala ang pagiging “manang” ng aura niya at napalitan ng isang malamig at matalim na tingin.
“Anong oras nangyari?” tanong ni Carla. Kalmado. Walang garalgal sa boses.
“H-Ha? Ngayon lang… mga five minutes ago…”
“Anong number ang tumawag? Anong bank account ang pinagpasahan?”
“Nasa text… pero Ma, wala na tayong magagawa! Kailangan nating pumunta sa pulis!”
“Walang gagawin ang pulis sa loob ng isang oras, Ramon. By that time, na-withdraw na nila ‘yan o nalipat sa sampung ibang accounts,” sagot ni Carla.
Tumalikod si Carla at pumasok sa kwarto. Paglabas niya, hindi walis ang dala niya. Dala niya ang isang lumang itim na laptop na makapal at puno ng alikabok. Matagal na itong nakatago sa ilalim ng baul.
Umupo si Carla sa mesa. Binuksan ang laptop.
Powering on…
Mabilis na gumalaw ang mga daliri ni Carla. Click. Clack. Click. Clack.
Hindi Facebook ang binuksan niya. Isang itim na screen na puno ng berdeng codes ang lumabas.
“M-Ma? Anong ginagawa mo? Marunong ka sa computer?” gulat na tanong ni Ramon. Ang alam niya, cellphone lang ang gamit ng asawa para manood ng Tulfo.
Hindi sumagot si Carla. Nakatitig siya sa screen. Ang kanyang mga mata ay parang laser na nag-i-scan ng data.
“Tracing IP address… Bypassing firewall… Accessing backdoor server…” bulong ni Carla sa sarili.
Sa kabilang banda, sa isang condo unit sa Quezon City, nagkakasiyahan ang grupo ng mga scammer.
“Jackpot mga pre! Limang daang libo! Isang click lang ng tangang tatay!” sigaw ng leader nilang si Boss Kadyo. Nagbubukas na sila ng beer at nagbibilangan ng pera.
Hawak ni Kadyo ang laptop para ilipat sana ang pera sa offshore account para hindi na mabawi.
Biglang…
ERROR. ACCESS DENIED.
“Ha? Anyare?” gulat ni Kadyo. “Nawalan ba ng net?”
Biglang namatay ang ilaw sa screen ng laptop nila. Pagbukas ulit, kulay pula na ang background. May lumabas na malaking mukha ng Skull sa screen.
Ang bank accounts nila—hindi lang ang kay Ramon, kundi pati ang milyon-milyong nakaw na yaman nila—ay biglang nag-zero balance.
SYSTEM LOCKDOWN INITIATED.
“Boss! Hindi ko ma-control ang mouse!” sigaw ng isang tauhan.
“Boss! Yung CCTV natin sa labas, namatay!”
“Boss! Yung pinto ng electronic lock natin, ayaw bumukas! Nakulong tayo!”
Bumalik sa bahay nina Ramon.
Pinindot ni Carla ang ENTER nang madiin.
“Gotcha,” bulong ni Carla.
Humarap siya kay Ramon na nakanganga.
“Naibalik ko na ang P500,000 sa account natin, Ramon. Naka-freeze na rin ang lahat ng assets nila. At naipadala ko na ang GPS location nila kay Director Santos ng NBI Cybercrime Division.”
“D-Director Santos?” utal na tanong ni Ramon. “Kilala mo ang NBI?”
Bumuntong-hininga si Carla. Isinara niya ang laptop.
“Ramon, bago ako naging asawa mo at nanay ni Jun-jun… ako si Agent Cipher. Dati akong Head ng Cybersecurity ng Intelligence Agency. Nag-retire ako kasi gusto ko ng tahimik na buhay. Pero ginalaw nila ang pamilya ko.”
Tumayo si Carla at inayos ang kanyang daster.
“Huwag kang mag-alala. Ligtas na ang operasyon ng anak natin.”
Sa kabilang linya, sa hideout ng mga scammer, hindi na sila makalabas. Patay ang ilaw. Patay ang system.
Biglang… BOOOOGSH!
Sinira ng NBI Agents ang pinto.
“NBI! WALA NANG KIKILOS! DAPA!”
Huli sa akto sina Boss Kadyo. Gulat na gulat sila. Paano sila natunton agad? Paano na-hack ang secure server nila?
Habang pinoposasan si Kadyo, lumapit ang NBI Director at tinignan ang laptop ng mga kriminal. Nakita niya ang digital signature na iniwan sa screen. Isang maliit na logo ng “Happy Face” na may kindat.
Napangiti ang Director. “Sabi ko na nga ba. Gising na ulit ang Reyna.”
Sa bahay, niyakap ni Ramon ang asawa nang mahigpit. Hindi siya makapaniwala. Ang misis niyang akala niya ay simpleng taga-luto at taga-laba, ay isa palang alamat na kayang magpabagsak ng sindikato gamit lang ang lumang laptop at wifi.
Simula noon, tuwing magbubukas ng laptop si Carla, hindi na nagtatanong si Ramon. Ipinagtitimpla na lang niya ito ng kape, dahil alam niyang ligtas ang kanilang pamilya basta nasa keyboard ang mga kamay ng kanyang kumander.