Si Lara Cruz, walong buwang buntis, ay minahal nang buong puso ng kanyang asawa na si Evan Cruz. Limang taon silang naghintay, nagdasal, at umasa bago sila nabiyayaan ng isang anak na matagal na nilang pinapangarap. Ngunit isang gabi sa Maynila, habang pauwi si Lara mula sa prenatal check-up sa isang pampublikong ospital, nasangkot siya sa isang malubhang aksidente sa kalsada nang mabangga ang sasakyan na kanyang minamaneho.
Sa emergency room, habang nakatayo si Evan sa labas na nanginginig at puno ng takot, lumapit ang mga doktor at tahimik na nagsalita, “I’m sorry… we did everything we could.” Sa sandaling iyon, parang gumuho ang buong mundo ni Evan. Hindi niya matanggap ang narinig. Hindi niya kayang isipin ang buhay na wala si Lara at ang anak na matagal nilang hinintay. Ngunit kahit labag sa loob niya, napilitan siyang pumayag sa mga post-mortem procedures, dahil ayon sa mga doktor, wala na raw pag-asa.
Ilang araw ang lumipas, at dinala ang katawan ni Lara sa morgue para sa huling pagkakataon na makita ni Evan bago tuluyang isara ang kabaong. Ang buong lugar ay malamig, amoy disinfectant, at halos walang tunog maliban sa mahinang pag-echo ng mga yabag sa tiles. Nakatayo si Evan, halos hindi makahinga, habang dahan-dahang binubuksan ng staff ang kabaong ng kanyang asawa.
Nakaputing satin gown si Lara, maayos ang buhok, payapa ang mukha, parang isang natutulog na diwata. Ngunit iyon mismo ang mas lalong sumira sa puso ni Evan. “Bakit parang gising? Bakit parang… buhay pa?” bulong niya sa sarili. Lumuhod siya sa tabi ng kabaong at hinawakan ang malamig na kamay ng kanyang asawa, nanginginig, nagmamakaawa. “Lara… kung naririnig mo ako… mahal kita. Please, sana nandito ka pa.”
Saglit siyang natahimik. At doon nangyari ang isang bagay na tila nagpahinto sa buong mundo. Habang nakatitig siya sa mukha ni Lara, bahagyang gumalaw ang daliri nito—isang napakaliit na panginginig, halos hindi mapapansin, pero sapat para sindihan ang isang sinag ng pag-asa. Nanlaki ang mga mata ni Evan at agad niyang tinawag ang staff. “HEY! SHE MOVED! I SWEAR, SHE MOVED!” Nagkagulo ang mga nurse at atendante, nagtinginan, nagmamadaling lumapit.
Ngunit bago pa sila tuluyang makalapit, may isang mahinang ungol na nanggaling mula kay Lara, isang ungol na biglaang nagpatahimik sa buong morgue. “E… Evan…” Nalaglag sa sahig ang clipboard ng isang nurse, ang isa pang staff ay napaatras sa gulat, at si Evan—parang muling nabuhay ang kanyang puso. “LARA! OH GOD—LARA!” sigaw niya, halos maiyak sa sobrang emosyon.
Ngunit hindi pa roon nagtatapos ang lahat. Dahan-dahang gumalaw ang tiyan ni Lara, malakas at tuloy-tuloy, malinaw na senyales na ang sanggol sa loob niya ay buhay din. Agad nilang isinugod si Lara sa emergency room, habang nagtutulungan ang buong medical team. Sa hallway, nanginginig si Evan, nagdarasal, halos hindi na makalakad sa sobrang takot at pag-asa na magkahalong bumabalot sa kanya.
Maya-maya, lumapit ang isang doktor at maingat na nagsalita, “Sir, hindi namin maipaliwanag. Her pulse was faint—almost undetectable. But your wife… she’s alive. And so is your baby.” Naluha si Evan, napaupo sa sahig, halos hindi makahinga sa tindi ng emosyon. Makalipas ang ilang oras, lumabas ang obstetrician na may bahagyang ngiti. “Congratulations, sir. Your wife is stable… and you have a healthy baby girl.”
Tumulo ang mga luha ni Evan, ngunit ngayon ay luha ng pasasalamat, hindi ng pagdadalamhati. Nang tuluyan siyang papasukin sa kwarto, nakita niya si Lara, nakahiga sa kama, maputla ngunit buhay, may hawak na maliit na sanggol na balot sa puting kumot. Ngumiti si Lara, mahina ngunit totoo, at marahang nagsalita, “Sabi ko sa’yo… babalikan ko kayo.” Mahigpit silang niyakap ni Evan, at sa sandaling iyon ay napagtanto niya na ang mga himala ay dumarating sa pinaka-hindi inaasahang pagkakataon.
Kung hindi niya pinilit na makita ang katawan ni Lara nang araw na iyon, kung hindi niya hinawakan ang kamay nito at kinausap siya, baka hindi nila narinig ang huling sigaw ng tulong, at baka hindi sila nabigyan ng pangalawang buhay. Makalipas ang ilang buwan, kumalat sa buong bansa ang kuwento ng “babaeng nabuhay sa loob ng kabaong,” at tinawag siya ng marami bilang The Miracle Mother. At sa bawat ngiti ng kanilang anak, palaging ipinapaalala ng kapalaran na kapag may pag-ibig, may buhay, at kapag may himala, may dahilan.